ถึง ท่านเลขา 2
ฉันไม่แน่ใจว่าจำเธอได้จากอะไร
ระหว่างลายขน
เสียงร้อง
หรือท่านอนหงายท้องของเธอ
ฉันรู้แค่ว่า
เมื่อก่อน
ฉันมักจะเห็นเธออยู่ชั้นสี่
ในช่วงเวลาที่ท้องฟ้ายังไม่สว่าง
และอาคารยังไม่เปิดไฟ
เธอนอนอยู่ตรงทางเดิน
หงายท้อง
ขาชี้ขึ้นไปบนอากาศ
ราวกับไม่มีอะไรต้องกังวล
ในตอนที่คนส่วนใหญ่กำลังรีบไปทำงาน
ฉันเคยถ่ายรูปเธอส่งให้เพื่อนดู
เพราะคิดว่ามันเป็นภาพที่ตลกดี
แต่สิ่งที่เพื่อนเห็น
กลับไม่ใช่แมว
มีคนบอกว่ามันดูเหมือนไก่ย่าง
จนมีคนฝากซื้ออาหารกลางวัน
จากภาพที่มีเพียงแมวตัวหนึ่งนอนอยู่ในความมืด
ทุกครั้งที่นึกถึง
ฉันก็ยังหัวเราะอยู่เสมอ
เวลาผ่านไป
ฉันย้ายห้อง
ย้ายชั้น
ย้ายมุมที่ใช้ชีวิต
จากชั้นสี่ลงมาชั้นสอง
แต่สิ่งหนึ่งที่ยังไม่เปลี่ยน
คือการได้เห็นเธอ
บางวันอยู่หน้าห้อง
บางวันอยู่ตรงบันได
บางวันอยู่ตรงทางเดิน
เหมือนเธอไม่เคยจากไปไหนเลย
มีหลายครั้งที่ฉันคิดว่า
ความผูกพันคงเป็นเรื่องของเวลา
ต้องรู้จักกันนาน
ต้องผ่านอะไรด้วยกันมากมาย
แต่พอมองเธอ
ฉันกลับไม่แน่ใจอีกแล้ว
เพราะระหว่างเราสองคน
ไม่เคยมีบทสนทนา
ไม่มีคำสัญญา
ไม่มีความเข้าใจที่ต้องอธิบาย
มีเพียงการพบกันซ้ำ ๆ
ในชีวิตประจำวัน
จนวันหนึ่ง
การมีอยู่ของเธอ
กลายเป็นส่วนหนึ่งของภาพที่ฉันคุ้นเคย
และน่าแปลก
ที่บางครั้ง
สิ่งที่ทำให้เราสบายใจ
อาจไม่ใช่คำพูด
ไม่ใช่การปลอบโยน
ไม่ใช่คำตอบของปัญหาใด ๆ
แต่อาจเป็นเพียงการรู้ว่า
เมื่อเปิดประตูออกมา
ยังมีใครบางตัว
นอนหงายท้องอยู่ที่เดิม
ราวกับโลกใบนี้
ยังไม่ได้เปลี่ยนไปทั้งหมด
และบางที
นั่นอาจเพียงพอแล้ว
สำหรับวันที่เหนื่อยเกินกว่าจะขออะไรจากชีวิตมากกว่านี้
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
