#11 HWG. — บทที่ 8️⃣ (ส่วนที่ 2)
▪️ผู้แปล : แอดมิน
🔸นี่เป็นงานแปลชิ้นที่ 2 ที่ผมตั้งใจแปลมากๆ หากมีข้อผิดพลาดประการใดก็ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ
𝗡 : 𝗜 𝗵𝗮𝘃𝗲 𝗮 𝗳𝗿𝗶𝗲𝗻𝗱, 𝗔𝗻𝗱𝗿𝗲𝘄 𝗣𝗮𝗿𝗸𝗲𝗿, 𝘄𝗵𝗼 𝗹𝗶𝘃𝗲𝘀 𝗶𝗻 𝗔𝘂𝘀𝘁𝗿𝗮𝗹𝗶𝗮, 𝗮𝗻𝗱 𝘄𝗵𝗼𝘀𝗲 𝘄𝗼𝗻𝗱𝗲𝗿𝗳𝘂𝗹 𝘄𝗶𝗳𝗲—'𝗣𝗶𝗽' 𝘀𝗵𝗲 𝘄𝗮𝘀 𝗰𝗮𝗹𝗹𝗲𝗱 𝗯𝘆 𝘁𝗵𝗼𝘀𝗲 𝘄𝗵𝗼 𝗹𝗼𝘃𝗲𝗱 𝗵𝗲𝗿—𝗱𝗶𝗱 𝗷𝘂𝘀𝘁 𝘁𝗵𝗮𝘁.
𝗣𝗶𝗽 𝗱𝗶𝗲𝗱 𝗼𝗳 𝗰𝗮𝗻𝗰𝗲𝗿 𝗼𝗻 𝗡𝗲𝘄 𝗬𝗲𝗮𝗿'𝘀 𝗘𝘃𝗲, 𝗷𝘂𝘀𝘁 𝗮𝗳𝘁𝗲𝗿 𝘁𝗵𝗲 𝗮𝗿𝗿𝗶𝘃𝗮𝗹 𝗼𝗳 𝟮𝟬𝟬𝟱, 𝗮𝗻𝗱 𝗔𝗻𝗱𝗿𝗲𝘄 𝘀𝗵𝗮𝗿𝗲𝗱 𝘄𝗶𝘁𝗵 𝗺𝗲 𝗮𝗻 𝗲𝗺𝗮𝗶𝗹 𝘁𝗵𝗮𝘁 𝗵𝗲 𝗵𝗮𝗱 𝘀𝗲𝗻𝘁 𝗼𝗳𝗳 𝘁𝗼 𝗮 𝗹𝗮𝗿𝗴𝗲 𝗻𝘂𝗺𝗯𝗲𝗿 𝗼𝗳 𝗵𝗶𝘀 𝗮𝗻𝗱 𝗵𝗶𝘀 𝘄𝗶𝗳𝗲'𝘀 𝗳𝗿𝗶𝗲𝗻𝗱𝘀. 𝗜𝘁 𝗶𝗹𝗹𝘂𝘀𝘁𝗿𝗮𝘁𝗲𝘀 𝗽𝗲𝗿𝗳𝗲𝗰𝘁𝗹𝘆 𝘄𝗵𝗮𝘁 𝘄𝗲'𝗿𝗲 𝘁𝗮𝗹𝗸𝗶𝗻𝗴 𝗮𝗯𝗼𝘂𝘁 𝗵𝗲𝗿𝗲. 𝗜𝗻 𝗵𝗶𝘀 𝗲-𝗺𝗮𝗶𝗹 𝗔𝗻𝗱𝗿𝗲𝘄 𝘀𝗮𝗶𝗱,
N : ผมมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อแอนดรูว์ ปาร์กเกอร์ เขาอาศัยอยู่ที่ออสเตรเลีย และภรรยาที่แสนวิเศษของเขา “พิพ” ซึ่งทุกคนที่รักพิพเรียกเธออย่างนั้น พิพเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งในวันส่งท้ายปีเก่าหลังการมาถึงของปีพ.ศ. 2548 แอนดรูว์แบ่งปันอีเมลที่เขาส่งให้เพื่อนจำนวนมากของเขาและของภรรยาเขากับผม ซึ่งมันแสดงให้เห็นถึงสิ่งที่เรากำลังพูดถึงกันอยู่ในตอนนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ในอีเมลของเขา แอนดรูว์เล่าว่า :
𝘗𝘪𝘱 𝘪𝘴 𝘵𝘩𝘦 𝘨𝘳𝘦𝘢𝘵𝘦𝘴𝘵 𝘨𝘪𝘧𝘵 𝘐'𝘷𝘦 𝘦𝘷𝘦𝘳 𝘩𝘢𝘥. 𝘚𝘩𝘦 𝘤𝘢𝘮𝘦 𝘵𝘰 𝘮𝘺 𝘭𝘪𝘧𝘦 𝘢𝘵 𝘢 𝘵𝘪𝘮𝘦 𝘸𝘩𝘦𝘯 𝘐 𝘵𝘩𝘰𝘶𝘨𝘩𝘵 𝘐 𝘩𝘢𝘥 𝘪𝘵 𝘢𝘭𝘭 𝘩𝘢𝘯𝘥𝘭𝘦𝘥, 𝘢𝘯𝘥 𝘥𝘪𝘥𝘯'𝘵.
𝘚𝘩𝘦 𝘴𝘢𝘵 𝘴𝘮𝘪𝘭𝘪𝘯𝘨 𝘪𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘮𝘰𝘰𝘯𝘭𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘧𝘪𝘳𝘴𝘵 𝘯𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘸𝘦 𝘳𝘦𝘢𝘭𝘭𝘺 𝘤𝘰𝘯𝘯𝘦𝘤𝘵𝘦𝘥 𝘢𝘯𝘥 𝘐 𝘬𝘯𝘦𝘸 𝘪𝘧 𝘐 𝘴𝘱𝘦𝘯𝘵 𝘢𝘯𝘺 𝘵𝘪𝘮𝘦 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘩𝘦𝘳 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘐'𝘥 𝘮𝘢𝘳𝘳𝘺 𝘩𝘦𝘳 𝘢𝘯𝘥 𝘩𝘢𝘷𝘦 𝘤𝘩𝘪𝘭𝘥𝘳𝘦𝘯. 𝘞𝘩𝘢𝘵 𝘢 𝘣𝘭𝘦𝘴𝘴𝘪𝘯𝘨 𝘴𝘩𝘦 𝘩𝘢𝘴 𝘣𝘦𝘦𝘯!
𝘈 𝘤𝘢𝘯𝘤𝘦𝘳 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘳 𝘣𝘦𝘢𝘶𝘵𝘪𝘧𝘶𝘭 𝘣𝘳𝘦𝘢𝘴𝘵 𝘣𝘦𝘨𝘢𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘫𝘰𝘶𝘳𝘯𝘦𝘺 𝘰𝘧 𝘰𝘶𝘳 𝘳𝘦𝘭𝘢𝘵𝘪𝘰𝘯𝘴𝘩𝘪𝘱, 𝘢𝘯𝘥 𝘰𝘩, 𝘩𝘰𝘸 𝘩𝘦𝘳 𝘤𝘰𝘶𝘳𝘢𝘨𝘦 𝘢𝘯𝘥 𝘴𝘵𝘳𝘦𝘯𝘨𝘵𝘩 𝘴𝘩𝘰𝘸𝘦𝘥 𝘮𝘦 𝘵𝘩𝘦 𝘸𝘢𝘺.
พิพคือของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่ผมเคยได้รับ เธอเข้ามาในชีวิตของผมในช่วงเวลาที่ผมคิดว่าตัวผมกำลังจัดการกับปัญหาชีวิตทุกอย่างได้เป็นอย่างดี แต่มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย เธอนั่งยิ้มอยู่ภายใต้แสงจันทร์ในคืนแรกที่เราได้เกี่ยวดองกันอย่างแท้จริง ในห้วงขณะนั้นผมรู้ได้ในทันทีว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ผมจะแต่งงานและมีลูกด้วย เธอช่างเป็นพรในชีวิตผมอย่างแท้จริง❗ มะเร็งในเต้านมที่สวยงามของเธอเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ของเรา และโอ้ ความกล้าหาญ และความเข้มแข็งของเธอในการรับมือกับมัน แสดงให้ผมเห็นถึงเส้นทาง★
★ผมคาดว่า พิพ เป็นมะเร็งอยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่จะได้มาใช้ชีวิตคู่กับแอนดรูว์ครับ –ผู้แปล–
𝘏𝘦𝘳 𝘦𝘷𝘦𝘳-𝘱𝘳𝘦𝘴𝘦𝘯𝘵 𝘴𝘮𝘪𝘭𝘦 𝘢𝘯𝘥 𝘥𝘳𝘺 𝘸𝘪𝘵 𝘬𝘦𝘱𝘵 𝘮𝘦 𝘰𝘯 𝘮𝘺 𝘵𝘰𝘦𝘴, 𝘵𝘩𝘰𝘶𝘨𝘩 𝘪𝘵 𝘸𝘢𝘴 𝘩𝘦𝘳 𝘶𝘯𝘤𝘰𝘯𝘥𝘪𝘵𝘪𝘰𝘯𝘢𝘭 𝘭𝘰𝘷𝘦 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘩𝘢𝘥 𝘵𝘩𝘦 𝘨𝘳𝘦𝘢𝘵𝘦𝘴𝘵 𝘪𝘮𝘱𝘢𝘤𝘵 𝘰𝘯 𝘮𝘦. 𝘏𝘦𝘳 𝘭𝘰𝘷𝘦 𝘸𝘢𝘴 𝘢𝘴 𝘴𝘵𝘳𝘰𝘯𝘨 𝘢𝘴 𝘢 𝘮𝘪𝘨𝘩𝘵𝘺 𝘰𝘢𝘬, 𝘢𝘴 𝘥𝘦𝘦𝘱 𝘢𝘯𝘥 𝘣𝘭𝘶𝘦 𝘢𝘴 𝘢𝘯 𝘰𝘤𝘦𝘢𝘯 𝘢𝘯𝘥 𝘢𝘴 𝘱𝘰𝘸𝘦𝘳𝘧𝘶𝘭 𝘢𝘴 𝘵𝘩𝘦 𝘵𝘪𝘥𝘦𝘴 𝘢𝘯𝘥 𝘤𝘶𝘳𝘳𝘦𝘯𝘵𝘴 𝘸𝘪𝘵𝘩𝘪𝘯 𝘪𝘵𝘴 𝘥𝘦𝘱𝘵𝘩𝘴.
𝘜𝘯𝘮𝘰𝘷𝘪𝘯𝘨 𝘸𝘢𝘴 𝘩𝘦𝘳 𝘤𝘰𝘮𝘮𝘪𝘵𝘮𝘦𝘯𝘵 𝘮𝘦 𝘢𝘯𝘥 𝘩𝘰𝘸 𝘴𝘩𝘦 𝘴𝘢𝘸 𝘮𝘦.
รอยยิ้มและความตลกร้ายของเธอทำให้ผมยังคงยืนหยัดอยู่ได้ แม้ว่าความรักแบบไม่มีเงื่อนไขของเธอจะส่งผลกระทบต่อผมได้มากที่สุดก็ตาม ความรักของเธอแข็งแกร่งดุจต้นโอ๊กอันยิ่งใหญ่ ลึกล้ำดุจดั่งมหาสมุทรสีน้ำเงินเข้ม และทรงพลังดุจกระแสน้ำอันเชี่ยวกรากในส่วนลึกของมหาสมุทรนั้น ความไม่หวั่นไหวคือคำมั่นสัญญาของเธอที่มีต่อผมและวิธีที่เธอเห็นผม
𝘚𝘩𝘦 𝘭𝘰𝘰𝘬𝘦𝘥 𝘱𝘢𝘴𝘵 𝘵𝘩𝘦 𝘳𝘰𝘶𝘨𝘩 𝘥𝘪𝘢𝘮𝘰𝘯𝘥 𝘦𝘥𝘨𝘦𝘴, 𝘵𝘩𝘦 𝘕𝘦𝘸𝘤𝘢𝘴𝘵𝘭𝘦 𝘥𝘳𝘢𝘸𝘭, 𝘵𝘩𝘦 𝘴𝘸𝘦𝘢𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘢𝘯𝘥 𝘶𝘯𝘤𝘰𝘶𝘵𝘩 𝘣𝘦𝘩𝘢𝘷𝘪𝘰𝘳𝘴 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘸𝘦𝘳𝘦 𝘭𝘦𝘧𝘵𝘰𝘷𝘦𝘳𝘴 𝘧𝘳𝘰𝘮 𝘮𝘺 𝘺𝘦𝘴𝘵𝘦𝘳𝘥𝘢𝘺𝘴. 𝘚𝘩𝘦 𝘴𝘢𝘸 𝘰𝘯𝘭𝘺 𝘵𝘩𝘦 𝘣𝘦𝘴𝘵 𝘪𝘯 𝘮𝘦, 𝘢𝘯𝘥 𝘩𝘢𝘥 𝘢 𝘸𝘢𝘺 𝘰𝘧 𝘨𝘦𝘯𝘵𝘭𝘺 𝘯𝘶𝘳𝘵𝘶𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘩𝘢𝘵.
เธอมองผ่านเปลือกนอกที่ดูหยาบกร้าน คำพูดลากเสียงแบบชาวนิวคาสเซิ่ล การสบถ และพฤติกรรมที่ไม่สุภาพของผมที่เป็นร่องรอยจากเมื่อวันวาน เธอเห็นแต่สิ่งที่ดีที่สุดในตัวผม เธอมีวิธีดูแลและอยู่ร่วมกับผมได้อย่างอ่อนโยน
𝘏𝘦𝘳 𝘵𝘳𝘦𝘢𝘵𝘮𝘦𝘯𝘵𝘴 𝘸𝘦𝘳𝘦 𝘣𝘳𝘶𝘵𝘢𝘭, 𝘢𝘴 𝘰𝘶𝘳 𝘱𝘳𝘪𝘮𝘪𝘵𝘪𝘷𝘦 𝘮𝘦𝘥𝘪𝘤𝘢𝘭 𝘵𝘳𝘦𝘢𝘵𝘮𝘦𝘯𝘵𝘴 𝘢𝘳𝘦. 𝘚𝘶𝘳𝘨𝘦𝘳𝘺, 𝘤𝘩𝘦𝘮𝘰𝘵𝘩𝘦𝘳𝘢𝘱𝘺 𝘢𝘯𝘥 𝘳𝘢𝘥𝘪𝘢𝘵𝘪𝘰𝘯, 𝘩𝘰𝘳𝘮𝘰𝘯𝘦𝘴 𝘢𝘯𝘥 𝘦𝘢𝘳𝘭𝘺 𝘮𝘦𝘯𝘰𝘱𝘢𝘶𝘴𝘦 𝘯𝘦𝘷𝘦𝘳 𝘢𝘭𝘵𝘦𝘳𝘦𝘥 𝘵𝘩𝘦 𝘧𝘦𝘮𝘪𝘯𝘪𝘯𝘦 𝘦𝘴𝘴𝘦𝘯𝘤𝘦 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘸𝘢𝘴 𝘮𝘺 𝘭𝘰𝘷𝘦.
𝘛𝘩𝘦 𝘱𝘢𝘪𝘯 𝘰𝘧 𝘴𝘶𝘤𝘩 𝘵𝘳𝘦𝘢𝘵𝘮𝘦𝘯𝘵𝘴 𝘯𝘦𝘷𝘦𝘳 𝘣𝘳𝘰𝘶𝘨𝘩𝘵 𝘢 𝘮𝘰𝘢𝘯 𝘰𝘧 𝘥𝘪𝘴𝘤𝘰𝘯𝘵𝘦𝘯𝘵, 𝘢𝘯𝘥 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘵𝘩𝘦 𝘣𝘪𝘳𝘵𝘩 𝘰𝘧 𝘰𝘶𝘳 𝘤𝘩𝘪𝘭𝘥𝘳𝘦𝘯 𝘴𝘩𝘦 𝘨𝘭𝘰𝘸𝘦𝘥 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘮𝘰𝘵𝘩𝘦𝘳𝘩𝘰𝘰𝘥, 𝘧𝘦𝘮𝘪𝘯𝘪𝘯𝘦 𝘦𝘯𝘦𝘳𝘨𝘺 𝘢𝘯𝘥 𝘱𝘳𝘰𝘧𝘰𝘶𝘯𝘥 𝘭𝘰𝘷𝘦. 𝘈𝘭𝘭 𝘸𝘦𝘳𝘦 𝘵𝘰𝘶𝘤𝘩𝘦𝘥 𝘣𝘺 𝘩𝘦𝘳 𝘣𝘦𝘢𝘶𝘵𝘺, 𝘣𝘰𝘵𝘩 𝘪𝘯𝘯𝘦𝘳 𝘢𝘯𝘥 𝘰𝘶𝘵𝘦𝘳.
การรักษาของเธอนั้นโหดร้าย เพราะการรักษาทางการแพทย์ของเราในตอนนั้นยังเป็นแบบดั้งเดิม การผ่าตัด เคมีบำบัดและการฉายรังสี ฮอร์โมนและการหมดประจำเดือนก่อนวัยไม่เคยเปลี่ยนแปลงแก่นแท้แห่งความเป็นผู้หญิงที่เป็นที่รักยิ่งของผม ความเจ็บปวดจากการรักษาดังกล่าวไม่เคยทำให้เธอเกิดความไม่พอใจ และด้วยการให้กำเนิดลูกๆของเรา เธอก็เปล่งประกายด้วยความเป็นแม่ เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งเพศหญิงและความรักอันลึกซึ้ง ทุกคนต่างก็สัมผัสได้ถึงความงามของเธอทั้งจากภายในและภายนอก
𝘞𝘩𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘧𝘰𝘶𝘯𝘥 𝘰𝘶𝘵 𝘴𝘩𝘦 𝘩𝘢𝘥 𝘣𝘰𝘯𝘦 𝘮𝘦𝘵𝘢𝘴𝘵𝘢𝘴𝘦𝘴 𝘴𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘮𝘰𝘯𝘵𝘩𝘴 𝘖𝘳 𝘴𝘰 𝘢𝘧𝘵𝘦𝘳 𝘵𝘩𝘦 𝘣𝘪𝘳𝘵𝘩 𝘰𝘧 𝘰𝘶𝘳 𝘵𝘸𝘪𝘯𝘴 𝘴𝘩𝘦 𝘢𝘱𝘰𝘭𝘰𝘨𝘪𝘻𝘦𝘥. 𝘐𝘵 𝘸𝘢𝘴𝘯'𝘵 𝘩𝘦𝘳𝘴𝘦𝘭𝘧 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘴𝘩𝘦 𝘵𝘩𝘰𝘶𝘨𝘩𝘵 𝘰𝘧 𝘪𝘯 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘮𝘰𝘮𝘦𝘯𝘵, 𝘪𝘵 𝘸𝘢𝘴 𝘮𝘦 𝘢𝘯𝘥 𝘰𝘶𝘳 𝘵𝘩𝘳𝘦𝘦 𝘣𝘰𝘺𝘴. 𝘈𝘯𝘥 𝘵𝘩𝘦𝘯 𝘴𝘩𝘦 𝘨𝘰𝘵 𝘶𝘱, 𝘥𝘶𝘴𝘵𝘦𝘥 𝘩𝘦𝘳𝘴𝘦𝘭𝘧 𝘰𝘧𝘧, 𝘢𝘯𝘥 𝘵𝘶𝘳𝘯𝘦𝘥 𝘰𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘭𝘰𝘷𝘦 𝘷𝘢𝘭𝘷𝘦!
เมื่อเราพบว่ามะเร็งมีการแพร่กระจายไปยังกระดูกในระยะเวลาเจ็ดเดือนหรือหลังจากที่ให้กำเนิดลูกแฝดของเรา เธอขอโทษ ไม่ใช่ตัวเธอเองที่เธอนึกถึงในตอนนั้น เธอนึกถึงผมกับลูกชายสามคนของเรา จากนั้นเธอก็ลุกขึ้น ปัดความคิดลบๆเหล่านั้นทิ้งไป และเปิดใช้โหมดความรักอย่างเต็มที่❗
𝘏𝘢𝘷𝘪𝘯𝘨 𝘩𝘦𝘳 𝘴𝘦𝘤𝘰𝘯𝘥 𝘣𝘳𝘦𝘢𝘴𝘵 𝘳𝘦𝘮𝘰𝘷𝘦𝘥 𝘩𝘶𝘳𝘵 𝘩𝘦𝘳 𝘢 𝘭𝘪𝘵𝘵𝘭𝘦. 𝘐𝘵 𝘸𝘢𝘴 𝘩𝘦𝘳 𝘱𝘦𝘳𝘴𝘰𝘯𝘢𝘭 𝘧𝘦𝘦𝘭𝘪𝘯𝘨𝘴 𝘢𝘣𝘰𝘶𝘵 𝘸𝘰𝘮𝘢𝘯𝘩𝘰𝘰𝘥 𝘢𝘯𝘥 𝘩𝘢𝘷𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘵𝘢𝘬𝘦𝘯 𝘢𝘸𝘢𝘺, 𝘵𝘩𝘰𝘶𝘨𝘩 𝘴𝘩𝘦 𝘸𝘢𝘴 𝘯𝘦𝘷𝘦𝘳 𝘮𝘰𝘳𝘦 𝘢 𝘸𝘰𝘮𝘢𝘯 𝘵𝘰 𝘮𝘦 𝘵𝘩𝘢𝘯 𝘪𝘯 𝘵𝘩𝘰𝘴𝘦 𝘵𝘪𝘮𝘦𝘴 𝘱𝘰𝘴𝘵 𝘴𝘶𝘳𝘨𝘦𝘳𝘺.
𝘞𝘩𝘦𝘯 𝘸𝘦 𝘣𝘳𝘰𝘶𝘨𝘩𝘵 𝘵𝘩𝘦 𝘣𝘰𝘺𝘴 𝘪𝘯 𝘵𝘰 𝘴𝘦𝘦 𝘩𝘦𝘳 𝘵𝘩𝘦 𝘯𝘦𝘹𝘵 𝘥𝘢𝘺, 𝘴𝘩𝘦 𝘭𝘪𝘧𝘵𝘦𝘥, 𝘰𝘯𝘦 𝘣𝘺 𝘰𝘯𝘦, 𝘩𝘦𝘳 𝘤𝘩𝘪𝘭𝘥𝘳𝘦𝘯 𝘵𝘰 𝘩𝘦𝘳 𝘸𝘰𝘶𝘯𝘥𝘦𝘥 𝘣𝘳𝘦𝘢𝘴𝘵, 𝘢𝘯𝘥 𝘯𝘦𝘷𝘦𝘳 𝘸𝘪𝘯𝘤𝘦𝘥.
การเอาเต้านมที่สองออกทำให้เธอเจ็บปวดใจเล็กน้อย มันเป็นความรู้สึกส่วนตัวของเธอเกี่ยวกับความเป็นผู้หญิง และการที่มันถูกพรากจากไป สำหรับผมเธอก็ยังดูเป็นผู้หญิงอยู่ดีไม่ต่างไปจากก่อนการผ่าตัด เมื่อเราพาเด็กๆเข้ามาหาเธอในวันรุ่งขึ้น เธอก็อุ้มลูกๆของเธอไว้ที่หน้าอกของเธอที่มีบาดแผลทีละคน และเธอไม่แสดงสีหน้าแห่งความเจ็บปวดเลยสักนิดเดียว
𝘏𝘦𝘳 𝘴𝘵𝘳𝘦𝘯𝘨𝘵𝘩 𝘪𝘴 𝘣𝘶𝘳𝘯𝘦𝘥 𝘪𝘯 𝘮𝘺 𝘤𝘰𝘯𝘴𝘤𝘪𝘰𝘶𝘴𝘯𝘦𝘴𝘴, 𝘩𝘦𝘳 𝘴𝘦𝘭𝘧𝘭𝘦𝘴𝘴𝘯𝘦𝘴𝘴 𝘢𝘯𝘥 𝘤𝘰𝘶𝘳𝘢𝘨𝘦 𝘢𝘳𝘦 𝘮𝘺 𝘤𝘰𝘮𝘧𝘰𝘳𝘵𝘴 𝘪𝘯 𝘵𝘩𝘪𝘴 𝘴𝘱𝘢𝘤𝘦 𝘐 𝘯𝘰𝘸 𝘰𝘤𝘤𝘶𝘱𝘺, 𝘢 𝘴𝘱𝘢𝘤𝘦 𝘧𝘪𝘭𝘭𝘦𝘥 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘩𝘦𝘳 𝘮𝘦𝘮𝘰𝘳𝘪𝘦𝘴 𝘢𝘯𝘥 𝘴𝘵𝘪𝘭𝘭 𝘴𝘶𝘤𝘩 𝘢 𝘭𝘰𝘯𝘨 𝘸𝘢𝘺 𝘵𝘰 𝘨𝘰 𝘪𝘯 𝘮𝘺 𝘭𝘪𝘧𝘦.
จิตสำนึกของผมถูกแผดเผาไปด้วยความเข้มแข็งของเธอ ความเสียสละและความกล้าหาญของเธอ คือขวัญกำลังใจและการปลอบประโลมในจิตใจของผม จิตใจที่เต็มไปด้วยความทรงจำถึงเธอ และความทรงจำเหล่านั้นจะอยู่กับผมไปตราบนานเท่านาน
𝘐𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘯𝘦𝘹𝘵 𝘢𝘭𝘮𝘰𝘴𝘵 𝘵𝘩𝘳𝘦𝘦 𝘺𝘦𝘢𝘳𝘴 𝘴𝘩𝘦 𝘭𝘪𝘷𝘦𝘥. 𝘖𝘩, 𝘩𝘰𝘸 𝘴𝘩𝘦 𝘭𝘪𝘷𝘦𝘥! 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘮𝘺 𝘣𝘶𝘴𝘪𝘯𝘦𝘴𝘴 𝘢𝘯𝘥 𝘤𝘢𝘳𝘦𝘦𝘳 𝘪𝘯 𝘵𝘢𝘵𝘵𝘦𝘳𝘴 𝘢𝘯𝘥 𝘮𝘺 𝘴𝘵𝘳𝘶𝘨𝘨𝘭𝘦𝘴 𝘵𝘰 𝘧𝘪𝘯𝘥 𝘮𝘺𝘴𝘦𝘭𝘧, 𝘮𝘺 𝘱𝘢𝘵𝘩 𝘢𝘯𝘥 𝘥𝘪𝘳𝘦𝘤𝘵𝘪𝘰𝘯, 𝘴𝘩𝘦 𝘲𝘶𝘪𝘦𝘵𝘭𝘺 𝘩𝘦𝘭𝘥 𝘴𝘱𝘢𝘤𝘦 𝘧𝘰𝘳 𝘮𝘦 𝘵𝘰 𝘨𝘳𝘰𝘸.
𝘕𝘶𝘳𝘵𝘶𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘮𝘺 𝘴𝘰𝘶𝘭 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘭𝘰𝘷𝘦 𝘢𝘯𝘥 𝘢𝘤𝘤𝘦𝘱𝘵𝘢𝘯𝘤𝘦 𝘢𝘯𝘥 𝘧𝘪𝘳𝘮 𝘨𝘶𝘪𝘥𝘢𝘯𝘤𝘦, 𝘴𝘩𝘦 𝘯𝘦𝘷𝘦𝘳 𝘰𝘯𝘤𝘦 𝘭𝘦𝘵 𝘮𝘦 𝘨𝘦𝘵 𝘢𝘸𝘢𝘺 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘢𝘯𝘺𝘵𝘩𝘪𝘯𝘨! 𝘎𝘰𝘥, 𝘩𝘰𝘸 𝘐 𝘳𝘦𝘴𝘱𝘦𝘤𝘵 𝘩𝘦𝘳 𝘧𝘰𝘳 𝘵𝘩𝘢𝘵!
เธอจะมีชีวิตอยู่ได้อีกประมาณ 3 ปี โอ้ แล้วเธอจะอยู่อย่างไร❗ด้วยธุรกิจและอาชีพการงานของผมที่พังทลายและการต่อสู้ดิ้นรนเพื่อค้นหาตัวเองของผม เส้นทางและทิศทางที่ผมควรมุ่งไปหลังเธอจากไป เธอได้จัดสรรพื้นที่อย่างเงียบๆให้ผมได้เติบโต หล่อเลี้ยงจิตวิญญาณของผมด้วยความรัก การยอมรับ และการชี้นำที่มั่นคง เธอไม่เคยปล่อยให้ผมหลบหนีหรือหลีกเลี่ยงไปจากความจริงที่กำลังเป็นอยู่เลยสักครั้ง❗ พระเจ้า ผมเคารพเธอที่เป็นเช่นนั้น❗
𝘛𝘩𝘦 𝘭𝘢𝘴𝘵 𝘴𝘪𝘹 𝘮𝘰𝘯𝘵𝘩𝘴 𝘰𝘧 𝘩𝘦𝘳 𝘭𝘪𝘧𝘦 𝘴𝘦𝘦𝘮𝘦𝘥 𝘢𝘯 𝘦𝘵𝘦𝘳𝘯𝘪𝘵𝘺 𝘢𝘴 𝘐 𝘥𝘸𝘦𝘭𝘵 𝘢𝘮𝘰𝘯𝘨𝘴𝘵 𝘵𝘩𝘦 𝘮𝘰𝘮𝘦𝘯𝘵𝘴. 𝘕𝘰𝘸 𝘐 𝘭𝘰𝘯𝘨 𝘧𝘰𝘳 𝘢𝘯𝘰𝘵𝘩𝘦𝘳 𝘮𝘰𝘮𝘦𝘯𝘵 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘳 𝘱𝘳𝘦𝘴𝘦𝘯𝘤𝘦. 𝘏𝘰𝘸 𝘐'𝘥 𝘭𝘰𝘷𝘦 𝘩𝘦𝘳 𝘨𝘪𝘷𝘦𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘤𝘩𝘢𝘯𝘤𝘦, 𝘩𝘰𝘸 𝘱𝘳𝘦𝘤𝘪𝘰𝘶𝘴 𝘐'𝘥 𝘩𝘰𝘭𝘥 𝘦𝘢𝘤𝘩 𝘮𝘪𝘯𝘶𝘵𝘦𝘴, 𝘦𝘢𝘤𝘩 𝘴𝘦𝘤𝘰𝘯𝘥, 𝘸𝘦𝘳𝘦 𝘐 𝘵𝘰 𝘩𝘢𝘷𝘦 𝘵𝘩𝘰𝘴𝘦 𝘵𝘪𝘮𝘦𝘴 𝘢𝘨𝘢𝘪𝘯.
หกเดือนสุดท้ายของชีวิตเธอดูเหมือนยาวนานชั่วนิรันดร์ในขณะที่ผมอยู่ท่ามกลางช่วงเวลาเหล่านั้น ในตอนนี้ผมปรารถนาให้เธออยู่กับผมต่อไป ผมจะรักเธออย่างไรเมื่อได้รับโอกาสอีกครั้ง ทุกนาที ทุกวินาที จะมีค่ามายมายเพียงใด หากผมมีเวลาเหล่านั้นอีกสักครั้ง
𝘗𝘪𝘱'𝘴 𝘭𝘢𝘴𝘵 𝘮𝘰𝘯𝘵𝘩𝘴 𝘢𝘯𝘥 𝘥𝘢𝘺𝘴 𝘸𝘦𝘳𝘦 𝘩𝘦𝘳 𝘨𝘳𝘦𝘢𝘵𝘦𝘴𝘵 𝘨𝘪𝘧𝘵 𝘵𝘰 𝘮𝘦. 𝘎𝘳𝘢𝘥𝘶𝘢𝘭𝘭𝘺, 𝘴𝘩𝘦 𝘴𝘵𝘦𝘱𝘱𝘦𝘥 𝘣𝘢𝘤𝘬 𝘧𝘳𝘰𝘮 𝘮𝘺 𝘭𝘪𝘧𝘦.
𝘕𝘰 𝘮𝘰𝘳𝘦 𝘧𝘪𝘯𝘦 𝘥𝘪𝘯𝘯𝘦𝘳𝘴, 𝘪𝘵 𝘸𝘢𝘴 𝘮𝘺 𝘵𝘶𝘳𝘯 𝘵𝘰 𝘤𝘰𝘰𝘬 𝘢𝘯𝘥 𝘤𝘭𝘦𝘢𝘯. '𝘞𝘩𝘰'𝘭𝘭 𝘱𝘪𝘤𝘬 𝘵𝘩𝘰𝘴𝘦 𝘤𝘭𝘰𝘵𝘩𝘦𝘴 𝘶𝘱 𝘪𝘧 𝘺𝘰𝘶 𝘭𝘦𝘢𝘷𝘦 𝘵𝘩𝘦𝘮 𝘵𝘩𝘦𝘳𝘦?'...𝘩𝘦𝘳 𝘥𝘶𝘭𝘤𝘦𝘵 𝘵𝘰𝘯𝘦𝘴 𝘳𝘦𝘴𝘰𝘶𝘯𝘥 𝘥𝘦𝘦𝘱 𝘸𝘪𝘵𝘩𝘪𝘯 𝘮𝘺 𝘣𝘳𝘢𝘪𝘯. 𝘐'𝘷𝘦 𝘵𝘩𝘦 𝘣𝘦𝘥𝘴 𝘵𝘰 𝘮𝘢𝘬𝘦 𝘢𝘯𝘥 𝘵𝘩𝘦 𝘸𝘢𝘴𝘩𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘰 𝘥𝘰.
เดือนสุดท้ายของพิพเป็นของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่ผมเคยได้รับในชีวิต เธอค่อยๆถอยห่างออกจากการคอยจัดการดูแลชีวิตของผม ไม่มีร้านอาหารสุดหรูอีกต่อไป ถึงเวลาแล้วที่ผมต้องเป็นคนทำอาหารและทำความสะอาดเอง “ใครจะเป็นคนหยิบเสื้อผ้าเหล่านั้นถ้าคุณทิ้งมันไว้ที่นั่น” น้ำเสียงที่ไพเราะของเธอดังก้องอยู่ในหัวของผม ผมต้องเก็บที่นอนและต้องซักผ้าเอง
𝘏𝘰𝘸 𝘫𝘰𝘺𝘰𝘶𝘴𝘭𝘺 𝘵𝘩𝘰𝘴𝘦 𝘵𝘢𝘴𝘬𝘴 𝘸𝘦𝘳𝘦 𝘤𝘰𝘮𝘱𝘭𝘦𝘵𝘦𝘥 𝘣𝘺 𝘰𝘶𝘳 𝘗𝘪𝘱. 𝘚𝘩𝘦 𝘤𝘰𝘢𝘤𝘩𝘦𝘥 𝘮𝘦 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘩𝘦𝘳 𝘣𝘦𝘪𝘯𝘨𝘯𝘦𝘴𝘴 𝘥𝘶𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘩𝘰𝘴𝘦 𝘥𝘢𝘺𝘴, 𝘤𝘰𝘮𝘧𝘰𝘳𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘮𝘦 𝘢𝘴 𝘐 𝘤𝘰𝘮𝘧𝘰𝘳𝘵𝘦𝘥 𝘩𝘦𝘳. 𝘐 𝘯𝘦𝘷𝘦𝘳 𝘧𝘦𝘭𝘵 𝘤𝘭𝘰𝘴𝘦𝘳 𝘵𝘰 𝘩𝘦𝘳 𝘢𝘯𝘥 𝘧𝘦𝘭𝘵 𝘣𝘭𝘦𝘴𝘴𝘦𝘥 𝘵𝘰 𝘩𝘢𝘷𝘦 𝘵𝘩𝘦 𝘰𝘱𝘱𝘰𝘳𝘵𝘶𝘯𝘪𝘵𝘺 𝘵𝘰 𝘴𝘦𝘳𝘷𝘦 𝘩𝘦𝘳.
พิพทํางานของเธอสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี เธอสอนผมด้วยความเป็นอยู่ของเธอในช่วงวันเวลาเหล่านั้น เธอปลอบโยนผมในขณะที่ผมปลอบโยนเธอ ผมไม่เคยรู้สึกใกล้ชิดกับเธอได้มากขนาดนี้และรู้สึกเป็นสุขที่มีโอกาสได้รับใช้และดูแลเธอ (เพราะปกติเป็นเธอที่เป็นคนคอยดูแลผม)
𝘛𝘩𝘦𝘯 𝘤𝘢𝘮𝘦 𝘵𝘩𝘦 𝘵𝘪𝘮𝘦 𝘵𝘰 𝘵𝘢𝘬𝘦 𝘩𝘦𝘳 𝘩𝘰𝘮𝘦, 𝘵𝘢𝘬𝘦 𝘩𝘦𝘳 𝘣𝘢𝘤𝘬 𝘵𝘰 𝘗𝘦𝘳𝘵𝘩 𝘢𝘯𝘥 𝘩𝘦𝘳 𝘧𝘳𝘪𝘦𝘯𝘥𝘴 𝘢𝘯𝘥 𝘧𝘢𝘮𝘪𝘭𝘺. 𝘐 𝘨𝘭𝘢𝘯𝘤𝘦𝘥 𝘢𝘵 𝘩𝘦𝘳 𝘥𝘶𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘰𝘶𝘳 𝘧𝘪𝘷𝘦-𝘩𝘰𝘶𝘳 𝘧𝘭𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘢𝘯𝘥 𝘵𝘩𝘦 𝘱𝘢𝘪𝘯 𝘸𝘢𝘴 𝘦𝘷𝘪𝘥𝘦𝘯𝘵. 𝘚𝘶𝘤𝘩 𝘢𝘯 𝘢𝘳𝘥𝘶𝘰𝘶𝘴 𝘫𝘰𝘶𝘳𝘯𝘦𝘺 𝘢𝘯𝘥 𝘯𝘰𝘯𝘦 𝘣𝘶𝘵 𝘮𝘦 𝘸𝘰𝘶𝘭𝘥 𝘬𝘯𝘰𝘸!
𝘚𝘩𝘦 𝘮𝘢𝘯𝘢𝘨𝘦𝘥 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘳 𝘶𝘴𝘶𝘢𝘭 𝘸𝘢𝘺, 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘵𝘩𝘦 𝘶𝘵𝘮𝘰𝘴𝘵 𝘥𝘪𝘨𝘯𝘪𝘵𝘺 𝘢𝘯𝘥 𝘤𝘢𝘳𝘦 𝘧𝘰𝘳 𝘰𝘵𝘩𝘦𝘳𝘴.
𝘗𝘪𝘱 𝘪𝘯𝘴𝘪𝘴𝘵𝘦𝘥 𝘸𝘦 𝘵𝘢𝘬𝘦 𝘩𝘦𝘳 𝘰𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘱𝘭𝘢𝘯𝘯𝘦𝘥 𝘵𝘳𝘪𝘱 𝘵𝘰 𝘙𝘰𝘵𝘵𝘯𝘦𝘴𝘵 𝘐𝘴𝘭𝘢𝘯𝘥, 𝘴𝘸𝘪𝘮𝘮𝘪𝘯𝘨 𝘪𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘢𝘻𝘶𝘳𝘦 𝘣𝘭𝘶𝘦 𝘰𝘧 𝘵𝘩𝘦 𝘐𝘯𝘥𝘪𝘢𝘯 𝘖𝘤𝘦𝘢𝘯 𝘴𝘵𝘪𝘭𝘭 𝘢𝘱𝘱𝘳𝘦𝘤𝘪𝘢𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘭𝘪𝘧𝘦'𝘴 𝘣𝘦𝘢𝘶𝘵𝘺 𝘢𝘯𝘥 𝘣𝘭𝘦𝘴𝘴𝘪𝘯𝘨𝘴, 𝘵𝘩𝘦 𝘴𝘪𝘮𝘱𝘭𝘦 𝘵𝘩𝘪𝘯𝘨𝘴.
แล้วก็ถึงเวลาที่ต้องพาเธอกลับบ้าน พาเธอกลับไปยังเพิร์ท กลับไปหาเพื่อนๆและครอบครัวของเธอที่อยู่ที่นั่น ผมเหลือบมองเธอระหว่างเที่ยวบินห้าชั่วโมงของเรา และความเจ็บปวดของเธอก็ปรากฏชัด การเดินทางที่ยากลําบากเช่นนี้ไม่มีใครรู้นอกจากผม❗ เธอจัดการกับมันตามปกติ ด้วยศักดิ์ศรีและการใส่ใจกับควาทรู้สึกของผู้อื่นอย่างสูงสุด พิพยืนยันให้เราพาเธอไปเที่ยวที่เกาะร็อตเนสต์ ว่ายน้ำในมหาสมุทรอินเดียที่มีสีฟ้าคราม เพื่อชื่นชมความงดงามและพรที่ชีวิตได้มอบให้ ด้วยการใช้ชีวิตที่เงียบสงบและเรียบง่ายที่นั่น
𝘏𝘦𝘳 𝘭𝘢𝘴𝘵 𝘥𝘢𝘺𝘴 𝘸𝘦𝘳𝘦 𝘢 𝘫𝘰𝘶𝘳𝘯𝘦𝘺 𝘰𝘧 𝘣𝘪𝘣𝘭𝘪𝘤𝘢𝘭 𝘱𝘳𝘰𝘱𝘰𝘳𝘵𝘪𝘰𝘯𝘴, 𝘢 𝘷𝘦𝘳𝘪𝘵𝘢𝘣𝘭𝘦 𝘧𝘰𝘳𝘵𝘺 𝘥𝘢𝘺𝘴 𝘢𝘯𝘥 𝘯𝘪𝘨𝘩𝘵𝘴 𝘪𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘥𝘦𝘴𝘦𝘳𝘵. 𝘏𝘦𝘳 𝘱𝘢𝘴𝘴𝘪𝘯𝘨 𝘤𝘢𝘮𝘦 𝘸𝘩𝘦𝘯 𝘴𝘩𝘦 𝘴𝘦𝘭𝘦𝘤𝘵𝘦𝘥 𝘩𝘦𝘳 𝘵𝘪𝘮𝘦, 𝘪𝘯 𝘩𝘦𝘳 𝘸𝘢𝘺.
𝘞𝘩𝘦𝘯 𝘴𝘩𝘦 𝘬𝘯𝘦𝘸 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘪𝘵 𝘸𝘢𝘴 𝘵𝘰 𝘣𝘦 𝘢𝘭𝘭 𝘳𝘪𝘨𝘩𝘵, 𝘴𝘩𝘦 𝘨𝘢𝘷𝘦 𝘮𝘦 𝘵𝘩𝘦 𝘨𝘳𝘦𝘢𝘵𝘦𝘴𝘵 𝘨𝘪𝘧𝘵 𝘰𝘧 𝘢𝘭𝘭. 𝘛𝘰 𝘣𝘦 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘩𝘦𝘳, 𝘴𝘩𝘢𝘳𝘪𝘯𝘨 𝘴𝘱𝘢𝘤𝘦 𝘢𝘯𝘥 𝘩𝘰𝘭𝘥𝘪𝘯𝘨 𝘩𝘢𝘯𝘥𝘴 𝘸𝘩𝘦𝘯 𝘴𝘩𝘦 𝘱𝘢𝘴𝘴𝘦𝘥 𝘢𝘸𝘢𝘺.
ช่วงเวลาสุดท้ายของเธอคือการเดินทางตามอย่างในพระคัมภีร์อย่างแท้จริง ที่เนื้อหาส่วนหนึ่งพูดถึงการเดินทางสี่สิบวันและคืนในทะเลทราย การจากไปของเธอเกิดขึ้นเมื่อเธอเลือกเวลาในแบบของเธอเอง เธอรู้ว่าเธอจะต้องไม่เป็นไร เธอได้มอบของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้กับผม ในการได้อยู่กับเธอ ใช้เวลาร่วมกัน และได้จับมือกันในช่วงเวลาที่เธอจากไป
𝘐𝘵 𝘸𝘢𝘴 12:50 𝘢.𝘮., 𝘕𝘦𝘸 𝘠𝘦𝘢𝘳'𝘴 𝘌𝘷𝘦. 𝘚𝘩𝘦'𝘥 𝘴𝘢𝘪𝘥 𝘴𝘩𝘦 𝘸𝘢𝘯𝘵𝘦𝘥 𝘵𝘰 𝘮𝘢𝘬𝘦 𝘪𝘵 '𝘵𝘪𝘭 𝘵𝘩𝘦 𝘕𝘦𝘸 𝘠𝘦𝘢𝘳 𝘳𝘢𝘯𝘨 𝘪𝘯 𝘢𝘯𝘥 𝘴𝘩𝘦 𝘥𝘪𝘥, 𝘦𝘹𝘢𝘤𝘵𝘭𝘺. 𝘈𝘭𝘭 𝘰𝘧 𝘵𝘩𝘦 𝘱𝘢𝘪𝘯 𝘰𝘧 𝘵𝘩𝘦 𝘷𝘪𝘨𝘪𝘭, 𝘢𝘭𝘭 𝘰𝘧 𝘵𝘩𝘦 𝘧𝘦𝘢𝘳 𝘰𝘧 𝘨𝘦𝘵𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘪𝘵 𝘳𝘪𝘨𝘩𝘵, 𝘥𝘰𝘪𝘯𝘨 𝘦𝘯𝘰𝘶𝘨𝘩 𝘢𝘯𝘥 𝘴𝘢𝘺𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘩𝘦 𝘳𝘪𝘨𝘩𝘵 𝘵𝘩𝘪𝘯𝘨𝘴--𝘢𝘭𝘭 𝘰𝘧 𝘪𝘵 𝘸𝘦𝘯𝘵 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘩𝘦𝘳 𝘴𝘱𝘪𝘳𝘪𝘵!
𝘎𝘦𝘯𝘵𝘭𝘺, 𝘫𝘶𝘴𝘵 𝘢𝘴 𝘴𝘩𝘦 𝘩𝘢𝘥 𝘣𝘦𝘦𝘯 𝘵𝘩𝘳𝘰𝘶𝘨𝘩𝘰𝘶𝘵 𝘩𝘦𝘳 𝘭𝘪𝘧𝘦, 𝘴𝘩𝘦 𝘭𝘦𝘧𝘵. 𝘈𝘯𝘥 𝘭𝘦𝘧𝘵 𝘮𝘦 𝘸𝘪𝘵𝘩𝘰𝘶𝘵 𝘢 𝘥𝘰𝘶𝘣𝘵 𝘢𝘣𝘴𝘰𝘭𝘶𝘵𝘦𝘭𝘺 𝘤𝘭𝘦𝘢𝘳 𝘢𝘣𝘰𝘶𝘵 𝘸𝘩𝘰 𝘐 𝘢𝘮 𝘢𝘯𝘥 𝘸𝘩𝘺 𝘐 𝘢𝘮 𝘩𝘦𝘳𝘦. 𝘏𝘦𝘳 𝘨𝘳𝘦𝘢𝘵𝘦𝘴𝘵 𝘨𝘪𝘧𝘵 𝘵𝘰 𝘮𝘦 𝘸𝘢𝘴 𝘵𝘢𝘬𝘪𝘯𝘨 𝘮𝘺 𝘧𝘦𝘢𝘳 𝘞𝘪𝘵𝘩 𝘩𝘦𝘳.
เวลา 00:50 น. ของวันส่งท้ายปีเก่า เธอบอกว่าเธอต้องการที่จะอยู่รอจนกว่าเสียงระฆังต้องรับปีใหม่จะมาถึง และเธอก็อยู่จนถึงช่วงเวลานั้นได้จริงๆ ความเจ็บปวดจากการเฝ้าระมัดระวัง ด้วยความกลัวที่จะทำทุกอย่างให้ถูกต้อง ทำให้มากพอและพูดในสิ่งที่ถูกต้อง—ทั้งหมดนั้นจากไปพร้อมกับจิตวิญญาณของเธอ❗ เธอจากไปเหมือนอย่างที่เธอเคยเป็นมาตลอดชีวิต และทิ้งผมไว้อย่างไม่ต้องสงสัยเลยว่าผมเป็นใครและทําไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ ของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอสําหรับผมก็คือการนําความกลัวของผมไปพร้อมกับเธอ
𝘔𝘺 𝘥𝘢𝘺𝘴 𝘢𝘳𝘦 𝘯𝘰𝘸 𝘥𝘪𝘧𝘧𝘦𝘳𝘦𝘯𝘵, 𝘵𝘩𝘢𝘵'𝘴 𝘵𝘳𝘶𝘦, 𝘵𝘩𝘰𝘶𝘨𝘩 𝘴𝘩𝘦'𝘴 𝘯𝘦𝘷𝘦𝘳 𝘧𝘢𝘳 𝘢𝘸𝘢𝘺! 𝘖𝘶𝘳 𝘣𝘰𝘺𝘴 𝘢𝘳𝘦 𝘧𝘪𝘯𝘥𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘩𝘦 𝘨𝘰𝘪𝘯𝘨 𝘵𝘰𝘶𝘨𝘩--𝘢 𝘭𝘰𝘷𝘦 𝘴𝘶𝘤𝘩 𝘢𝘴 𝘗𝘪𝘱'𝘴 𝘪𝘴 𝘯𝘰𝘵 𝘦𝘢𝘴𝘪𝘭𝘺 𝘳𝘦𝘱𝘭𝘢𝘤𝘦𝘥.
𝘞𝘦 𝘴𝘵𝘪𝘭𝘭 𝘨𝘳𝘰𝘸 𝘵𝘰𝘨𝘦𝘵𝘩𝘦𝘳, 𝘩𝘦𝘳 𝘭𝘪𝘧𝘦'𝘴 𝘨𝘪𝘧𝘵𝘴 𝘭𝘪𝘬𝘦 𝘢 𝘓𝘰𝘵𝘶𝘴 𝘧𝘭𝘰𝘸𝘦𝘳 𝘰𝘱𝘦𝘯𝘪𝘯𝘨 𝘴𝘭𝘰𝘸𝘭𝘺, 𝘱𝘦𝘵𝘢𝘭 𝘣𝘺 𝘱𝘦𝘵𝘢𝘭, 𝘢𝘴 𝘵𝘩𝘦 𝘧𝘰𝘳𝘮𝘴 𝘰𝘧 𝘰𝘶𝘳 𝘭𝘪𝘷𝘦𝘴 𝘵𝘢𝘬𝘦 𝘴𝘩𝘢𝘱𝘦, 𝘧𝘦𝘥 𝘣𝘺 𝘴𝘶𝘤𝘩 𝘢 𝘸𝘰𝘮𝘢𝘯'𝘴 𝘭𝘰𝘷𝘦.
วันเวลาของผมเปลี่ยนไปหลังจากนั้น จริงอยู่ที่เธอไม่เคยห่างไกล (ไปจากใจของเรา)❗ ลูกๆของเรากำลังพบกับความยากลำบาก ความรักอย่างพิพไม่สามารถถูกแทนที่ได้ง่ายๆ ผมและลูกๆยังคงต้องเติบโตไปด้วยกัน ของขวัญที่เธอมอบให้กับเราด้วยชีวิตของเธอเหมือนกับดอกบัวที่ค่อยๆเบ่งบานไปทีละกลีบ ดุจดั่งชีวิตของเราที่ค่อยๆเป็นรูปเป็นร่างโดยการถูกหล่อเลี้ยงด้วยความรักของผู้หญิงคนหนึ่ง
𝘛𝘩𝘦𝘴𝘦 𝘸𝘰𝘳𝘥𝘴 𝘪𝘯 𝘮𝘺 𝘰𝘸𝘯 𝘸𝘢𝘺 𝘢𝘳𝘦 𝘮𝘦𝘢𝘯𝘵 𝘵𝘰 𝘤𝘰𝘯𝘷𝘦𝘺 𝘮𝘺 𝘵𝘳𝘪𝘣𝘶𝘵𝘦 𝘵𝘰 𝘮𝘺 𝘭𝘰𝘷𝘦, 𝘵𝘰 𝘵𝘩𝘦 𝘮𝘰𝘵𝘩𝘦𝘳 𝘰𝘧 𝘮𝘺 𝘤𝘩𝘪𝘭𝘥𝘳𝘦𝘯, 𝘢𝘯𝘥 𝘵𝘰 𝘺𝘰𝘶, 𝘢𝘯𝘥 𝘵𝘰 𝘢𝘭𝘭. 𝘞𝘦 𝘢𝘳𝘦 𝘵𝘩𝘦 𝘣𝘦𝘵𝘵𝘦𝘳 𝘧𝘰𝘳 𝘩𝘦𝘳 𝘣𝘦𝘪𝘯𝘨 𝘩𝘦𝘳𝘦. 𝘐 𝘳𝘦𝘨𝘳𝘦𝘵 𝘯𝘰𝘵 𝘰𝘯𝘦 𝘮𝘪𝘯𝘶𝘵𝘦 𝘢𝘯𝘥 𝘐 𝘣𝘭𝘢𝘮𝘦 𝘯𝘰 𝘰𝘯𝘦.
คำพูดของผมเหล่านี้มีขึ้นเพื่อสื่อถึงความรักของผม ถึงแม่ของลูกๆของผม ถึงคุณ และถึงทุกๆคน มันจะดีกว่านี้หากเธอยังคงอยู่ที่นี่ แต่ผมก็ไม่เสียใจแม้แต่นาทีเดียว และผมไม่โทษใคร
𝘞𝘦 𝘢𝘳𝘦 𝘢𝘭𝘭 𝘢𝘵 𝘤𝘩𝘰𝘪𝘤𝘦 𝘪𝘯 𝘵𝘩𝘦 𝘮𝘢𝘵𝘵𝘦𝘳 𝘰𝘧 𝘰𝘶𝘳 𝘭𝘪𝘷𝘦𝘴, 𝘩𝘰𝘸 𝘸𝘦 𝘢𝘤𝘵 𝘰𝘳 𝘳𝘦𝘢𝘤𝘵 𝘤𝘰𝘭𝘰𝘳𝘴 𝘰𝘶𝘳 𝘦𝘹𝘪𝘴𝘵𝘦𝘯𝘤𝘦. 𝘗𝘪𝘱 𝘢𝘯𝘥 𝘐 𝘤𝘩𝘰𝘴𝘦 𝘰𝘶𝘳 𝘭𝘰𝘷𝘦, 𝘢𝘯𝘥 𝘵𝘰𝘶𝘤𝘩 𝘢𝘴 𝘪𝘵 𝘸𝘢𝘴, 𝘪𝘵 𝘩𝘢𝘴 𝘨𝘪𝘷𝘦𝘯 𝘮𝘦 𝘮𝘺 𝘭𝘪𝘧𝘦. 𝘐 𝘤𝘩𝘰𝘰𝘴𝘦 𝘵𝘰 𝘷𝘪𝘦𝘸 𝘪𝘵 𝘧𝘳𝘰𝘮 𝘵𝘩𝘦 𝘴𝘪𝘥𝘦 𝘰𝘧 𝘨𝘳𝘢𝘵𝘪𝘵𝘶𝘥𝘦, 𝘯𝘰𝘵 𝘭𝘰𝘴𝘴 𝘢𝘯𝘥 𝘱𝘢𝘪𝘯.
𝘖𝘩, 𝘺𝘦𝘴, 𝘵𝘩𝘦𝘺 𝘢𝘳𝘦 𝘱𝘳𝘦𝘴𝘦𝘯𝘵 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘮𝘦 𝘢𝘯𝘥 𝘢𝘳𝘦 𝘢𝘣𝘴𝘰𝘭𝘶𝘵𝘦𝘭𝘺 𝘢𝘱𝘱𝘳𝘰𝘱𝘳𝘪𝘢𝘵𝘦 𝘧𝘦𝘦𝘭𝘪𝘯𝘨𝘴. 𝘞𝘩𝘦𝘯 𝘺𝘰𝘶 𝘨𝘦𝘵 𝘱𝘢𝘴𝘵 𝘵𝘩𝘦 𝘧𝘦𝘢𝘳 𝘺𝘰𝘶 𝘤𝘰𝘯𝘯𝘦𝘤𝘵 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘭𝘰𝘷𝘦 𝘢𝘯𝘥 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘰𝘶𝘳 𝘰𝘸𝘯 𝘋𝘪𝘷𝘪𝘯𝘪𝘵𝘺 𝘢𝘯𝘥 𝘰𝘯𝘦𝘯𝘦𝘴𝘴.
เราทุกคนต่างเป็นผู้เลือกเองในทุกเรื่องของชีวิต การกระทำหรือการตอบสนองของเราส่งผลต่อการดำรงอยู่ของเรา ผมกับพิพเลือกความรักในแบบของเรา และสัมผัสกับมันอย่างที่มันเป็น มันให้ชีวิตผม ทำให้ผมเป็นคนในแบบที่เป็นอยู่ ผมเลือกมองมันจากด้านของความสำนึกรู้คุณ ไม่ใช่การสูญเสียและความเจ็บปวด และ ใช่ ผมยังคงรู้สึกอย่างนั้นและมันก็เป็นความรู้สึกที่เหมาะสมอย่างยิ่ง เมื่อคุณก้าวข้ามความกลัว คุณจะได้เชื่อมต่อกับความรัก ความเป็นพระเจ้าในตัวคุณ และความเป็นหนึ่งเดียวกันของเรา
𝘓𝘰𝘷𝘦 𝘩𝘦𝘢𝘭𝘴. 𝘐𝘵 𝘩𝘦𝘢𝘭𝘴 𝘰𝘶𝘳 𝘴𝘰𝘶𝘭𝘴, 𝘪𝘵 𝘩𝘦𝘢𝘭𝘴 𝘰𝘶𝘳 𝘳𝘦𝘭𝘢𝘵𝘪𝘰𝘯𝘴𝘩𝘪𝘱𝘴, 𝘢𝘯𝘥 𝘪𝘵 𝘤𝘢𝘯 𝘦𝘷𝘦𝘯 𝘩𝘦𝘢𝘭 𝘰𝘶𝘳 𝘱𝘭𝘢𝘯𝘦𝘵. 𝘔𝘺 𝘸𝘪𝘧𝘦 𝘨𝘢𝘷𝘦 𝘮𝘦 𝘵𝘩𝘪𝘴 𝘭𝘰𝘷𝘦, 𝘢𝘯𝘥 𝘐 𝘤𝘩𝘰𝘴𝘦 𝘵𝘰 𝘴𝘩𝘢𝘳𝘦 𝘪𝘵 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘺𝘰𝘶.
ความรักคือการเยียวยา มันเยียวยาจิตวิญญาณของเรา เยียวยาความสัมพันธ์ของเรา และสามารถแม้กระทั่งเยียวยาโลกของเราได้ ภรรยาของผมมอบความรักเช่นนี้ให้ผม และผมเลือกที่จะแบ่งปันมันกับคุณ
𝘖𝘯 𝘕𝘦𝘸 𝘠𝘦𝘢𝘳'𝘴 𝘋𝘢𝘺 𝘐 𝘩𝘢𝘥 𝘥𝘪𝘯𝘯𝘦𝘳 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘵𝘩𝘦 𝘧𝘢𝘮𝘪𝘭𝘺, 𝘵𝘩𝘦𝘯 𝘐 𝘸𝘦𝘯𝘵 𝘵𝘰 𝘴𝘰𝘮𝘦 𝘰𝘧 𝘩𝘦𝘳 𝘧𝘳𝘪𝘦𝘯𝘥𝘴' 𝘱𝘭𝘢𝘤𝘦 𝘧𝘰𝘳 𝘢 𝘧𝘦𝘸 𝘥𝘳𝘪𝘯𝘬𝘴. 𝘐 𝘭𝘦𝘧𝘵 𝘢𝘣𝘰𝘶𝘵 11:40 𝘱.𝘮. 𝘢𝘯𝘥 𝘢𝘴 𝘐 𝘸𝘢𝘭𝘬𝘦𝘥 𝘵𝘩𝘦 𝘧𝘦𝘸 𝘮𝘪𝘭𝘦𝘴 𝘣𝘢𝘤𝘬 𝘏𝘰𝘮𝘦.
𝘗𝘪𝘱 𝘸𝘢𝘴 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘮𝘦. 𝘐 𝘧𝘦𝘭𝘵 𝘵𝘩𝘦 𝘦𝘯𝘦𝘳𝘨𝘺 𝘰𝘧 𝘤𝘳𝘦𝘢𝘵𝘪𝘰𝘯 𝘢𝘯𝘥 𝘱𝘰𝘴𝘴𝘪𝘣𝘪𝘭𝘪𝘵𝘺, 𝘢𝘴 𝘱𝘦𝘰𝘱𝘭𝘦 𝘤𝘦𝘭𝘦𝘣𝘳𝘢𝘵𝘦𝘥 𝘪𝘯 𝘵𝘩𝘦𝘪𝘳 𝘣𝘢𝘤𝘬𝘺𝘢𝘳𝘥𝘴, 𝘧𝘪𝘳𝘦𝘸𝘰𝘳𝘬𝘴 𝘸𝘦𝘯𝘵 𝘰𝘧𝘧 𝘢𝘯𝘥 𝘗𝘪𝘱'𝘴 𝘢𝘯𝘨𝘦𝘭𝘪𝘤 𝘯𝘰𝘪𝘴𝘦 𝘪𝘯 𝘮𝘺 𝘩𝘦𝘢𝘥 𝘴𝘢𝘪𝘥, '...𝘢𝘯𝘥 𝘺𝘰𝘶 𝘸𝘦𝘳𝘦 𝘳𝘪𝘨𝘩𝘵, 𝘫𝘶𝘴𝘵 𝘢𝘴 𝘺𝘰𝘶 𝘬𝘯𝘦𝘸 𝘺𝘰𝘶 𝘸𝘰𝘶𝘭𝘥 𝘣𝘦.'
ในวันปีใหม่ ผมทานอาหารเย็นกับครอบครัว จากนั้นผมก็จะไปดื่มที่บ้านเพื่อนของเธอ ผมเดินทางกลับประมาณ 23:40 น. และในขณะที่ผมเดินกลับบ้านได้ไม่กี่ไมล์ ผมรู้สึกได้ว่าพิพอยู่กับผม ผมรู้สึกได้ถึงพลังแห่งการสร้างสรรค์และความเป็นไปได้ ในขณะที่ผู้คนกำลังเฉลิมฉลองกันที่สวนหลังบ้าน ดอกไม้ไฟดับลง เสียงอันงดงามของพิพในหัวของผมก็พูดว่า “...และคุณพูดถูก อย่างที่คุณรู้ดีในสิ่งที่คุณเป็น”
𝘞𝘩𝘢𝘵 𝘴𝘩𝘦 𝘮𝘦𝘢𝘯𝘵 𝘣𝘺 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘸𝘢𝘴 𝘵𝘩𝘢𝘵 𝘴𝘩𝘦 𝘸𝘢𝘴 𝘸𝘪𝘵𝘩 𝘎𝘰𝘥, 𝘪𝘯 𝘤𝘰𝘭𝘭𝘦𝘤𝘵𝘪𝘷𝘦 𝘤𝘰𝘯𝘴𝘤𝘪𝘰𝘶𝘴𝘯𝘦𝘴𝘴 𝘢𝘯𝘥 𝘰𝘯𝘤𝘦 𝘢𝘨𝘢𝘪𝘯 𝘢𝘵 𝘵𝘩𝘦 𝘴𝘦𝘢𝘵 𝘰𝘧 𝘤𝘳𝘦𝘢𝘵𝘪𝘰𝘯.
สิ่งที่เธอหมายถึงก็คือเธออยู่กับพระเจ้า ในจิตสำนึกส่วนรวมของสิ่งอันเป็นทั้งหมดนั้น และเป็นอีกครั้งของการกลับไปสู่แหล่งกำเนิดของการสร้างสรรค์สิ่งทั้งปวง
𝗡 : 𝗜 𝗰𝗿𝗶𝗲𝗱.
N : แล้วผมก็ร้องไห้
(((จบบทที่ 8)))
- 1
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
