กลิ่นโศก – ตอนที่ 1: เสียงโศกกลางสายลม
สายลมปลายฤดูฝนพัดผ่านกรอบหน้าต่างไม้เก่า ลูบไล้ผ้าม่านบางเบาจนเกิดเสียงกระซิบแผ่ว ในความฝันนั้น สราญจิตยืนอยู่กลางสวนโบราณ…ใต้ต้นดอกโศกสูงใหญ่ กิ่งก้านแผ่ร่มราวปราสาทเงียบในตำนาน
ดอกโศกสีชมพูอ่อนโปรยปรายจากยอดไม้ช้า ๆ… ร่วงลงกระทบบ่าเปลือยของหญิงสาวในชุดผ้าแพรไทย เธอคนนั้นเหมือนเธอทุกประการ แต่ดวงตาเศร้าลึก ราวกับซ่อนบทเพลงโศกเก่าไว้ในใจ
เสียงเพรียกบางอย่างแผ่วผ่านลม
“เจ้า…ลืมสัญญาแล้วหรือ?”
เธอหันกลับ… และนั่นคือครั้งแรกที่เธอเห็นเขา ชายหนุ่มในชุดราชการเก่า สวมเสื้อครุยขาว มีดอกโศกทัดหู ดวงหน้าอ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความปวดร้าว เขาเพียงยืนอยู่… ไม่เอ่ยคำใดต่อ
สราญจิตสะดุ้งตื่นในเช้าตรู่ หัวใจเต้นแรง มือเล็กยกขึ้นแตะขมับที่เปียกเหงื่อ ก่อนมองไปรอบห้องเช่าหลังเก่าในกรุงเทพฯ ที่เงียบสงบเกินจะมีคำอธิบายใดให้ความฝันนั้นได้
แต่กลิ่น… กลิ่นดอกไม้อ่อนจาง… ยังติดปลายจมูก
“ดอกโศก?”
เธอเอ่ยกับตัวเองขณะลุกขึ้นบิดขี้เกียจ และพอเปิดผ้าม่านออก… ลมก็พัดเข้ามาอีกระลอกหนึ่ง พร้อมกลีบดอกเล็กสีชมพูอ่อนที่ปลิวมาจากไหนสักแห่ง… ทั้งที่ย่านนี้ไม่มีต้นโศกเลยแม้แต่น้อย
แววตาของเขายังติดอยู่ในใจ มันไม่ใช่แค่ฝัน… แต่เหมือนการกลับไปในที่ซึ่งเธอเคยอยู่ กับคนที่เธอเคยรัก… แต่ไม่เคยรู้จัก
ในใจเธอมีเสียงตอบกลับเบา ๆ ว่า
“ไม่เคยลืม… แม้จะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคือใคร”
จากวันนั้น เธอเริ่มฝันซ้ำ ๆ เกือบทุกคืน เสียงโศก… ดอกไม้ที่ปลิว… และชายหนุ่มผู้เงียบงัน ทั้งหมดคล้ายบทเพลงที่จิตใต้สำนึกเล่นซ้ำ เพื่อรื้อฟื้นอะไรบางอย่างที่หล่นหายไปจากชาติภพหนึ่ง
เธอไม่รู้ว่าความฝันคืออดีตหรือเพียงจินตนา แต่ใจของเธอ… กำลังเดินทางกลับไปยังเรือนเก่าแห่งหนึ่ง สถานที่ซึ่งบทเริ่มต้นของโชคชะตา… กำลังรอคอยการปลดเปลื้อง
และเมื่อความจริงค่อย ๆ เปิดเผย… บางดอกไม้จึงไม่ใช่เพียงเครื่องประดับ แต่มันคือเสียงสะอื้นในรูปของความหอม… ที่จะพาเธอย้อนคืนสู่คำสัญญาในอดีตชาติ
- 1.เรือนเก่าหลังนั้น – เธอได้รับข่าวให้ไปดูแลเรือนโบราณของตระกูลหนึ่งในอยุธยา
.
“แม่เลื่อน... กลิ่นอะไรหอมจังเจ้าคะ?”
สราญจิตเงยหน้าขึ้นจากหมอนขิดที่แม่เลื่อนจัดไว้ให้ ขณะที่แสงแดดยามเช้าเพิ่งเริ่มลอดผ่านบานหน้าต่างไม้ กลิ่นดอกโศกหอมจางแต่งแต้มในอากาศ ล่องลอยอยู่รอบกายราวกับมาจากความฝัน
เมื่อคืน... เธอฝันถึงผู้ชายคนหนึ่ง ชายหนุ่มในชุดไทยสีหม่น ยืนอยู่ใต้ต้นโศกใหญ่ที่โปรยกลีบลงมาราวกับสายฝน เขาไม่ได้พูดสักคำ... แต่สายตาของเขากลับทอดมองมาด้วยความเศร้า และอ่อนโยนอย่างประหลาด
เธอไม่รู้จักเขา ไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อนในชีวิต แต่หัวใจกลับเต้นแรงราวกับเคยรู้จักกันมาเนิ่นนาน...
“แม่เลื่อน...” เธอเรียกเบา ๆ “ข้าฝันแปลกนัก ฝันถึงชายผู้หนึ่ง... แต่หน้าตาเขาช่างคุ้นเหลือเกิน”
แม่เลื่อนยิ้มจาง ๆ มองเธอเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง แต่ไม่พูด เพียงแค่ตักโจ๊กกลิ่นหอมมาให้ แล้วกล่าวเพียงว่า
“บางที... ความฝันอาจกำลังเล่าอดีตที่เราเคยลืมไปแล้วก็เป็นได้เจ้าค่ะ”
สราญจิตฟังแล้วรู้สึกใจสั่น ดอกโศกยังคงหอมราวกับไม่ใช่เพียงกลิ่นของธรรมชาติ... แต่เป็นกลิ่นจากใครบางคนในอดีต ที่เธอยังจำไม่ได้
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
