กลิ่นโศก-ตอนที่ 2: เรือนเก่าหลังนั้น
อีกไม่กี่วันหลังจากความฝันแปลกประหลาด สราญจิตได้รับจดหมายจากสำนักงานวัฒนธรรม แจ้งว่าเธอได้รับคัดเลือกให้เป็นผู้ดูแลและบันทึกเอกสารทางประวัติศาสตร์ในเรือนไทยเก่าแก่หลังหนึ่ง ในอำเภอพระนครศรีอยุธยา
เรือนนั้น เป็นของตระกูล “ธนาธิป” ซึ่งเคยรุ่งเรืองในสมัยรัชกาลที่ 5 เป็นเรือนไทยไม้สักทั้งหลัง ทรงสูง ล้อมด้วยแมกไม้โบราณ มีต้นโศกใหญ่อยู่หน้าชาน
“ทำไมต้องเป็นฉัน...” สราญจิตพึมพำ เธอไม่ได้รู้จักเจ้าของเรือน และไม่เคยรู้จักตระกูลธนาธิปมาก่อนเลยด้วยซ้ำ
แม่เลื่อนเห็นเธอเก็บของเตรียมเดินทาง ก็กระซิบเบา ๆ ว่า
“บางเรือน... เขาไม่ได้เลือกเราหรอกเจ้าค่ะ แต่บางที... เรือนนั้นต่างหากที่เป็นคนเลือกคนของเขา
.
เสียงลมยามบ่ายพัดเอื่อย ๆ ผ่านแมกไม้รอบรั้วเรือนไทยโบราณหลังงาม ตัวเรือนยกสูงด้วยเสาไม้แดงและพื้นกระดานสัก มีกลิ่นไม้เก่าคละคลุ้งด้วยความทรงจำโบราณที่เหมือนจะยังมีชีวิตอยู่ในนั้น
สราญจิตมองผ่านประตูเรือนด้วยสายตาลึกซึ้ง ก่อนเอื้อมมือไปแตะลูกบิดทองเหลืองที่ขึ้นสนิมเล็กน้อยตามกาลเวลา เสียงเอี๊ยดอ๊าดเบา ๆ ดังขึ้นเมื่อบานประตูถูกเปิดออก
“ยินดีต้อนรับเจ้าค่ะ คุณหนูจิต” เสียงหญิงวัยกลางคนเอ่ยอย่างนุ่มนวล เธอสวมผ้าไหมพื้นเรียบ มวยผมเรียบร้อย
“ขอบคุณค่ะ คุณนิ่มใช่ไหมคะ?”
“เจ้าค่ะ ดิฉันอยู่เรือนนี้มาตั้งแต่คุณพระยังไม่แต่งงาน เป็นคนของเรือนนี้มาทั้งชีวิตแล้ว” หญิงผู้นั้นยิ้มอย่างมีเมตตา ท่าทีอ่อนโยนแบบที่ไม่อาจพบได้ในสมัยใหม่
เรือนหลังนี้เป็นของตระกูลเก่าแก่ในอยุธยา ตระกูลเดียวกับคุณพระธนาธิป ผู้ที่เธอได้พบเมื่อคราวก่อน แม้จะยังจำหน้าเขาได้เพียงเลือนราง... แต่ในใจกลับชัดเจนจนบอกไม่ถูก
“ดิฉันจะพาคุณหนูไปห้องเขียนบทของคุณพระนะเจ้าคะ เป็นห้องที่ท่านรักมาก”
ระหว่างทางเดินผ่านระเบียงไม้ มีแสงอ่อนของบ่ายคล้อยลอดผ่านช่องไม้กระทบลงบนผืนเสื่อเก่า กลิ่นหอมของดอกโศกโชยมากับลมอีกครั้ง... กลิ่นที่เธอฝันถึง
.
สราญจิตมองลึกไปในเรือนด้วยใจหวิว รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเดินเข้าไปในบทใหม่ของชีวิต... ที่ไม่ได้มีแต่ตัวอักษร แต่อาจมีเงาอดีตที่คอยรอเธออยู่
ในห้องเขียนบท...
เมื่อประตูห้องเขียนบทเปิดออก สราญจิตกลับรู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่เพียง “ผู้มาเยือน” หากแต่เป็น “เจ้าของบางอย่าง” ที่รอเธออยู่มาแสนนาน...
.
.#กลิ่นโศก
นลินฟ้า พิมพ์สกุล
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
