กลิ่นโศก-ตอนที่ 3: เงาในห้องเขียนบท
แสงแดดยามสายสาดลอดหน้าต่างไม้เก่าเข้ามาเป็นลำบาง ๆ สะท้อนละอองฝุ่นที่ลอยวนอยู่ในอากาศอย่างเชื่องช้า ในเรือนชั้นบนของเรือนไม้สักโบราณนั้น มีห้องหนึ่งซ่อนตัวอยู่ด้านท้ายสุดของระเบียง หันหน้าไปทางต้นโศกใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านเหมือนร่มเงาเหนือเรือนเก่า
แม่เผื่อนบอกว่า... "แต่ก่อนนี้เป็นห้องเขียนหนังสือของเจ้าคุณเจ้าของเรือนแต่โบร่ำโบราณ ไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าไปนักหรอกหนูจิต เพราะมันเงียบเกินไป เหมือนห้องมันมีลมหายใจของมันเอง"
คำพูดนั้นยังค้างอยู่ในใจของสราญจิตเมื่อเธอถือกุญแจดอกเล็กไขประตูห้องเก่าบานหนึ่งอย่างช้า ๆ เสียงกรอบแกรบของบานพับดังแผ่ว ทันทีที่ประตูเปิดออก กลิ่นกระดาษเก่าและน้ำมันยูคาลิปตัสจาง ๆ ลอยมากระทบปลายจมูก เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้าไปอย่างแผ่วเบา
ห้องนี้ต่างจากห้องอื่นในเรือน... โต๊ะเขียนหนังสือไม้สักยังอยู่ในมุมเดิม ตู้หนังสือกรุกระจกเต็มไปด้วยหนังสือที่วางเรียงอย่างเป็นระเบียบ หยากไย่บางเบาเกาะตามมุมหิ้ง ม่านลูกไม้สีงาช้างซีดจางจากกาลเวลา แต่ยังพลิ้วไหวเบา ๆ เมื่อสายลมพัดผ่าน
เธอเดินไปหยุดที่โต๊ะเขียนหนังสือ ลูบไล้ผิวไม้อย่างแผ่วเบา เหมือนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนบางอย่างจากเนื้อไม้… มันไม่ใช่แค่โต๊ะธรรมดา หากเป็นราวกับกล่องเก็บเสียงของใครบางคน ที่ฝากจิตใจไว้ผ่านปลายปากกา
บนโต๊ะนั้นยังมีสมุดเล่มหนึ่งวางอยู่ เปิดหน้าค้างไว้ คล้ายเพิ่งเขียนจบไปไม่นาน เธอไม่แน่ใจว่าทำไมสมุดถึงอยู่ในสภาพเหมือนใหม่ ทั้งที่แม่เผื่อนบอกว่าห้องนี้ไม่ได้เปิดมาเกือบยี่สิบปี
เธอก้มอ่าน
"...เสียงโศกมันเหมือนเสียงในใจ ที่ไม่มีวันหลุดพ้น...
ถ้ารักคือพันธะกรรม ก็คงไม่มีใครหลุดพ้นจากมันได้ แม้ชาติภพจะเปลี่ยนไป..."
กลิ่นโศก
หัวใจของสราญจิตเต้นแรงอย่างแปลกประหลาด เหมือนมีใครเขียนประโยคนั้นไว้ให้เธออ่านโดยเฉพาะ
พลันสายลมก็พัดแรงจนหน้าต่างกระแทกดังปัง! ม่านลูกไม้ปลิวฟูขึ้นอย่างรุนแรงจนสมุดที่อยู่ตรงหน้าเปิดไปอีกหน้า
เธอสะดุ้ง...
มือที่ถือสมุดไว้เริ่มเย็นเยียบลง เธอหายใจเข้าลึก ๆ พยายามควบคุมความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวอยู่ข้างใน… มันไม่ใช่ความกลัว แต่มากกว่านั้น... เป็นความรู้สึกว่าเธอ "ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับที่นี่"
วันต่อมา เถ้าแก่หลีเดินผ่านเรือนแล้วหันมาทางแม่เผื่อน
"หนูจิตไปอยู่ห้องนั้นบ่อยรึแม่เผื่อน?"
แม่เผื่อนพยักหน้า
"เห็นว่าเงียบดี อ่านหนังสือเขียนอะไรไปเรื่อยตามภาษาเขาน่ะค่ะ"
เถ้าแก่หลีพยักหน้าเงียบ ๆ
"ระวังให้ดีนะ บางห้องมันไม่ใช่แค่เงียบ... แต่มีบางสิ่งที่มันเฝ้ารออยู่ในความเงียบนั้น"
คืนนั้น... สราญจิตเปิดสมุดหน้าใหม่อีกครั้ง ข้างคำจารึกนั้น มีรอยลายมือเล็ก ๆ เขียนซ้ำไว้เบา ๆ ด้วยหมึกจาง ๆ ราวกับคนเขียนลังเล
“เมื่อรักคือสิ่งที่เกินกว่าหนึ่งชาติ จิตใจก็จักกลับมาหาเสมอ…”
กลิ่นโศก
เธอก้มมองปลายนิ้วที่สัมผัสหน้ากระดาษ
หัวใจสะท้อนวาบอย่างไร้เหตุผล…
เหมือนความทรงจำบางอย่างที่ไม่มีอยู่จริง กำลังตื่นขึ้นอย่างเงียบงันในห้องเขียนบทห้องนั้น
.
.
ธนาธิปเดินกลับเข้าสู่เรือนด้วยใบหน้าขรึม เย็นชาราวกับไม่เคยยิ้มให้ใคร… จนกระทั่งสายตาเขาประสานกับดวงตากลมโตของหญิงสาวที่ยืนอยู่กลางแสงแดดอ่อน ๆ ใต้ต้นโศกใหญ่
...ราวกับเขาเคยเห็นเธอมาก่อน
.
.นลินฟ้า พิมพ์สกุล
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
