กลิ่นโศก-ตอนที่ 4: ชายผู้ไม่ยิ้ม
เสียงล้อรถบดผ่านกรวดหน้าบ้านเรือนไทยโบราณใต้เงาไม้ใหญ่... ความนิ่งสงบถูกขยับอย่างแผ่วเบา ไม่ทันให้ใครรู้ตัวว่ากระแสลมชีวิตกำลังเปลี่ยนทิศ
ชายหนุ่มในสูทสีกรมท่าก้าวลงจากรถอย่างเงียบขรึม ใบหน้าเรียบนิ่งภายใต้แว่นตาไร้กรอบนั้นมิได้แสดงอารมณ์ใด แต่อาจมีรอยเศร้าเร้นอยู่ในแววตา
“ถึงแล้วเหรอครับคุณธิป” เสียงคนขับถามอย่างนอบน้อม
“อืม...” เขาตอบเพียงสั้น ๆ
คุณพระธนาธิปเดินขึ้นเรือนไปโดยไม่หยุดมองอะไร ทว่าเมื่อแผ่นไม้ใต้เท้าเริ่มส่งเสียงยวบยาบ ความทรงจำวัยเยาว์ก็หล่นกลับมาอย่างฉับพลัน — กลิ่นน้ำอบ กลิ่นดอกโมก กลิ่นกระยาทิพย์ที่แม่เลื่อนเคยทำให้ในวัยเด็ก
เมื่อเงาแรกปรากฏขึ้นที่หน้าประตู เขาก็ชะงักไปครู่
หญิงสาวในชุดผ้าไทยสีอ่อนก้าวออกมาตามเสียงรถ ใบหน้าเรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้าน ดวงตาดำขลับทอดมองเขาด้วยความสุภาพปนระคนตกใจเล็กน้อย เมื่อพบว่าชายตรงหน้าไม่ใช่แค่ใครก็ได้
“คุณ...คือคุณพระธนาธิปใช่ไหมคะ”
เขาพยักหน้าเล็กน้อย ไม่เอื้อนเอ่ยคำใด สายตาหยุดนิ่งที่เธอเพียงชั่วครู่เหมือนจะคิดอะไรบางอย่างแล้วหันไปทางแม่เลื่อนที่ยืนอยู่ไม่ไกล
“แม่เลื่อน เธอคนนี้หรือ”
“เจ้าค่ะ คุณสราญจิต เป็นหลานของคุณนายช่อมาลีคนเก่า... ผู้ที่คุณหญิงรับปากว่าจะให้มาช่วยดูแลเรือนในช่วงที่คุณพระอยู่ต่างประเทศน่ะเจ้าค่ะ”
ธนาธิปไม่ได้กล่าวรับหรือปฏิเสธใด ๆ เพียงเดินเลยไปอย่างเงียบ ๆ แต่ระหว่างที่เดินผ่าน เขากลับรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถเรียกชื่อได้ในใจ — ความอบอุ่นบางชนิด... หรือคือกลิ่นบางอย่างจากอดีตที่ลืมไปแล้ว
สราญจิตยืนนิ่ง ราวกับไม่กล้าขยับ เพราะแม้ไม่ได้เอ่ยคำใดแต่สายตาของชายผู้นั้นกลับทำให้ใจเธอสั่นอย่างประหลาด ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะเหมือนเขาคือใครบางคนในความฝัน... ชายคนนั้นที่เธอเห็นใต้ต้นโศก
“คุณพระธนาธิป...” เธอละล่ำละลักในใจ หวังเพียงให้ชื่อของเขาย้ำยืนยันกับความรู้สึกของตนเอง
...แต่ชายคนนั้น กลับไม่หันมาแม้แต่น้อย
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
