กลิ่นโศก-ตอนที่ 5: กลิ่นโศกในยามค่ำ
— กลิ่นดอกโศกโชยจากที่ไหนสักแห่งในคืนเดียวกัน-
เสียงนกกลางคืนร้องเบา ๆ แทรกในม่านลมที่พัดเอื่อยคล้ายจะบอกให้โลกหยุดฟังบางสิ่ง...
สราญจิตเดินไปปิดหน้าต่างบานไม้ของห้องพักซึ่งอยู่ชั้นบนของเรือนไม้เก่าริมแม่น้ำ เงาของจันทร์หกวับอยู่บนพื้นกระดานที่เป็นเงางามจากการขัดมันด้วยมือ ม่านโปร่งสีนวลปลิวเบาเหมือนผ้ากาสาวพัสตร์กำลังร่ายรำช้า ๆ
เธอหลับตา หายใจเข้าอย่างช้า ๆ และนั่นเอง...
กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ชนิดหนึ่งก็แตะปลายจมูกเธอ
“กลิ่นนี้อีกแล้ว...”
กลิ่นเดียวกับในฝัน ที่เธอเห็นดอกสีแดงสดร่วงหล่นจากฟ้า… ดอกโศก
มันไม่ใช่กลิ่นของดอกไม้ที่ใครจะเอามาวางไว้ในแจกันทั่วไป แต่เป็นกลิ่นที่คล้ายจะฝังอยู่ในอากาศ... ในเรือน... หรือในใจของใครบางคน
เธอเดินตามกลิ่นไปยังห้องหนึ่งซึ่งถูกปิดไว้ตลอด – ห้องเขียนบทที่เจ้าของเรือนเคยใช้
“ขออนุญาตนะเจ้าคะ…”
แม้ไม่มีใครอยู่ เธอก็ยังพูดอย่างสุภาพ เธอผลักประตูเข้าไปอย่างเบามือ ราวกับเกรงจะรบกวนเสียงลมหายใจของใครสักคนที่ไม่อาจเห็นได้ด้วยตา
กลิ่นโศกนั้นชัดขึ้นอย่างประหลาด… มันล่องลอยมาจากบริเวณโต๊ะไม้เก่า ใต้พัดลมเพดานที่หยุดนิ่ง
บนโต๊ะ มีเพียงสมุดจดเล่มเก่า กระดาษสีน้ำตาลอ่อน และกล่องใส่ปากกาขนนก
เธอแตะปลายนิ้วลงบนสมุดอย่างแผ่วเบา – ทันใดนั้น เสียงไม้ลั่นเบา ๆ ดังขึ้นเหมือนเสียงเท้าคนเดินอยู่บนพื้นกระดานหลังเธอ
สราญจิตหันกลับไปมอง — ไม่มีใคร
“ใครอยู่หรือเปล่าคะ?” เสียงเธอเบาแต่มั่นคง
ลมเย็นวูบหนึ่งพัดเข้ามา... กลิ่นดอกโศกโชยแรงขึ้นเหมือนมีใครสักคนเดินผ่านร่างของเธอไปอย่างแผ่วเบา
เธอหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว และในห้วงสำนึกนั้น
เธอเห็นชายคนหนึ่ง... สวมชุดไทยจิตรังสรรค์ เดินผ่านเรือนนี้ไปอย่างสงบ
มือเขาอุ้มดอกโศกที่ร่วงจากต้น... ราวกับเป็นดอกไม้แห่งคำมั่นสัญญาในอดีตชาติ
ภาพนั้นหายไปอย่างรวดเร็วเหมือนฟองคลื่นในห้วงสำนึก
เหลือเพียงเสียงหัวใจของเธอที่เต้นแผ่วเบา... และกลิ่นโศกที่ยังหอมไม่จาง
“ถ้าหากกลิ่นนี้มาจากความทรงจำของใครบางคน... เขาคนนั้นจะจดจำฉันได้หรือไม่?”
เธอยืนอยู่ในห้องนั้นอีกนาน แม้ไม่รู้ว่าจะรอใคร
แต่หัวใจกลับรู้สึกว่าใครคนนั้น… กำลังจะกลับมา
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
