กลิ่นโศก-ตอน 11 วันหนึ่ง ณ กลางใจ – ทั้งสองเริ่มใกล้ชิด เธอห้ามใจไม่ให้รู้สึก
แดดยามสายแผ่วเบาลงบนระเบียงไม้ บ้านเรือนไทยยกพื้นสูงซ่อนตัวอยู่ในร่มไม้ใหญ่ กลิ่นดอกพุดซ้อนลอยมากับลม หอมละมุนไม่ต่างจากบรรยากาศระหว่างหญิงสาวผู้บอบบาง กับชายหนุ่มผู้เก็บงำความรู้สึกไว้อย่างแน่นแฟ้น
ธนาธิปนั่งเงียบอยู่ที่ชานเรือน เขายกถ้วยชาเบา ๆ ก่อนหันไปมองคนที่เพิ่งเดินมาอย่างไม่ตั้งใจ
“ขออภัยค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะรบกวน” สราญจิตเอ่ยเสียงเบา มือกำปลายผ้าคลุมไหล่แน่นอย่างประหม่า
เขามองเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะวางถ้วยลง “ไม่รบกวนเลยครับ... เรือนนี้ของคุณเหมือนกัน”
คำพูดของเขาเรียบง่าย แต่น้ำเสียงอ่อนลงอย่างชัดเจน
“ฉันแค่...อยากมานั่งตรงนี้สักพัก” เธอยิ้มบาง ๆ สายตาหลบเลี่ยง ไม่กล้าสบตานานนัก
ลมพัดผ่าน ทำให้ชายเสื้อของเขาไหวเบา ๆ เช่นเดียวกับใจของเธอที่หวั่นไหวโดยไม่รู้ตัว
“เรือนนี้เหมือนยังหายใจอยู่นะครับ” เขาพูดขึ้นอีกครั้ง ขณะมองออกไปยังสวนหลังบ้านที่ร่มรื่น
“ฉันก็รู้สึกแบบนั้นค่ะ” เธอตอบตามตรง “เหมือนว่าเราทุกคน...กำลังเดินอยู่ในความทรงจำของใครบางคน”
ธนาธิปนิ่งไปนาน ก่อนจะหันกลับมามองเธออีกครั้ง
“คุณเคยเชื่อในเรื่องอดีตชาติไหมครับ?”
เธอชะงัก “บางที...ก็ใช่ค่ะ แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะอยู่ใกล้เราขนาดนี้”
บรรยากาศรอบตัวเงียบลงอีกครั้ง มีเพียงเสียงใบไม้เสียดสีในสายลม และเสียงหัวใจที่เธอพยายามกลั้นไว้ไม่ให้เต้นแรงเกินไป
“บางที...” เขาเอ่ยช้า ๆ “เราสองคนอาจเคยเจอกันมาก่อน”
เธอไม่ตอบ แต่หัวใจกลับพองโตขึ้นอย่างประหลาด
ราวกับว่านั่นคือคำตอบที่เธอเฝ้ารอฟังมานาน
สายลมเอื่อยเฉื่อยในยามบ่ายค่อย ๆ พัดผ่านใจของใครบางคนให้ไหวเบา ๆ ไม่ใช่เพราะคำพูดหวาน... แต่เป็นเพราะความเงียบที่มีความหมาย
ความรู้สึกบางอย่าง เริ่มเผยตัว... ไม่ใช่ในถ้อยคำ แต่ในจังหวะที่หัวใจสองดวงเต้นพร้อมกัน โดยไม่ได้นัดหมาย
และจากตรงนั้นเอง... ความรักที่ไม่มีคำพูดใด ๆ ก็เริ่มเติบโต
ช้า... ละเมียดละไม
แต่ไม่เคยคลาดเคลื่อนเลยสักครั้ง
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
