กลิ่นโศก-ตอนที่ 12: เมื่อดอกโศกผลิบาน
สายลมยามสายพัดเย็นแผ่วไล้ตามชายเรือนไทย เสียงไม้กระทบกันเบา ๆ เมื่อหญิงสาวในชุดผ้าไทยเรียบง่ายก้าวลงจากเรือน ท่ามกลางกลิ่นหอมบางเบาที่ลอยมากับสายลม เธอเงยหน้าขึ้นสูดลมหายใจลึก กลิ่นดอกไม้ชนิดหนึ่งแทรกผ่านเข้ามา... กลิ่นโศก
“คุณสราญจิต...”
เสียงสุภาพแต่มั่นคงดังขึ้นข้างหลัง หญิงสาวหันกลับช้า ๆ พบคุณพระธนาธิปในชุดผ้าลินินสีควันบุหรี่ ใบหน้าสงบนิ่งอย่างเคย แต่แววตานั้นอ่อนลงกว่าครั้งไหน ๆ
“เมื่อครู่... ผมเพิ่งรดน้ำต้นโศกท้ายเรือน เขากำลังผลิดอก ดูราวกับจะผลิบานพร้อมใจทุกต้นเลยครับ”
สราญจิตยิ้มบาง ไม่ตอบในทันที ใจเต้นระรัวอย่างไม่รู้สาเหตุ
“คุณอยากไปดูด้วยกันไหมครับ”
เพียงถ้อยคำสั้น ๆ แต่กลับเหมือนคำชวนจากใครบางคนที่เคยกล่าวไว้แล้วในอดีต... หรือความรู้สึกเช่นนี้ เกิดขึ้นมาก่อนหน้านี้นานแล้วก็ไม่ทราบแน่
พวกเขาเดินไปด้วยกัน ท่ามกลางเงาไม้สลัว เสียงกรวดใต้รองเท้าดังกรุบกรับเป็นจังหวะเงียบงัน ดอกโศกบางดอกปลิวตกจากต้นราวกับรำลึกถึงบางสิ่งในอดีต
“ผมเคยมาที่นี่กับแม่ตอนเด็ก...” ธิปกล่าวพลางมองต้นโศกเบื้องหน้า “แต่ไม่เคยรู้สึกว่าเขางดงามเท่านี้มาก่อน”
“บางที... ความงามก็ไม่ได้อยู่ที่สิ่งนั้นเพียงอย่างเดียว แต่ขึ้นอยู่กับว่า... ใครยืนอยู่เคียงข้างเราตอนที่เรามองมันอยู่ด้วย”
เขาหันมองเธอทันที คำพูดนั้นไม่ได้หวานหรือประดิษฐ์ แต่กลับอบอุ่นจนหัวใจเขาอ่อนยวบ
“คุณเป็นคนละเอียดอ่อนมากนะครับ”
เธอหลบตา ไม่ตอบ แต่หัวใจเต้นกระหน่ำ
ใต้ต้นโศกใหญ่ ตรงศาลาไม้เก่าแก่ที่มีม้านั่งยาว พวกเขาหยุดพัก เสียงนกกางเขนร้องแว่ว ๆ ผ่านสวน กลิ่นโศกลอยละล่องยิ่งกว่าเดิม
“ดอกโศก... ชื่อดูเศร้า แต่กลิ่นกลับหวานแปลก ๆ นะคะ”
“คุณรู้ไหม...” เขาเว้นจังหวะ “คนโบราณเชื่อว่า หากใครได้พบรักครั้งสำคัญ ใต้ต้นโศก... จะไม่จากกันในภพนี้และภพหน้า”
หญิงสาวนิ่งงัน ราวกับหัวใจหยุดเต้นเพียงชั่วขณะ
“หรือบางที... เราอาจเคยพบกันมาก่อน... ที่นี่”
คำพูดนั้นไม่ใช่คำสารภาพ ไม่ใช่คำสัญญา... แต่เป็นเสียงสะท้อนบางอย่างที่หัวใจเธอได้ยินชัดเจน
เธอมิอาจตอบรับ มิอาจปฏิเสธได้ เพียงยกมือลูบดอกโศกที่ปลิวตกลงบนตักเงียบ ๆ
เสียงลมพัดผ่าน... กลีบดอกไม้บางเบาร่วงโรยดั่งเวลาที่ไหลลับ
แต่ในห้วงเวลานั้น—หัวใจสองดวง... กลับหยุดนิ่งอยู่ด้วยกันอย่างแนบแน่น โดยไม่ต้องมีถ้อยคำใดเอื้อนเอ่ย
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
