กลิ่นโศก-🌸ตอนที่ 12/1
(เหตุการณ์หลังจากเดินชมต้นโศกร่วมกันในสวน)
เสียงสายลมพัดกรูเข้ามาอีกครั้ง ปลายผ้าพันคอสีจางของสราญจิตปลิวขึ้นข้างแก้มของชายหนุ่มโดยไม่ทันตั้งตัว
หญิงสาวรีบเอื้อมมือจะดึงกลับ
แต่ปลายนิ้วของเธอกลับสัมผัสกับมือของเขาเสียก่อน...
…เพียงชั่วพริบตานั้น...
จิตใจของหญิงสาวเหมือนหยุดนิ่งอยู่กับที่
ธนาธิปเองก็ชะงัก ราวกับเวลาหยุดหมุน
“...ขอโทษค่ะ”
เสียงเธอเบาเพียงกระซิบ พร้อมดึงมือกลับช้าๆ
“ผมต่างหาก...ที่ควรขอโทษ”
เขาเอ่ยตอบ แต่แววตาไม่ได้หลบไปไหน กลับจ้องมองใบหน้าของเธอเนิ่นนาน...
สายลมสงบลง เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นสวนจังหวะกันอย่างแผ่วเบา
หญิงสาวเบือนหน้าหนีอย่างสุภาพ เรียบร้อย แต่หัวใจเธอร้อนผ่าวในอก
เขาก้าวเข้าไปใกล้อีกเพียงครึ่งก้าว
ใบหน้าทั้งคู่ห่างกันแค่ลมหายใจ...
“คุณธิป...”
เสียงเรียกของเธอเหมือนสายลมรั้งไว้
แต่ชายหนุ่มไม่เอ่ยคำใด…
เขากลับโน้มหน้าเข้าใกล้อย่างแผ่วเบา
และวางจูบลงที่หน้าผากของเธอ...เพียงเบาๆ
ไม่มีคำใดตามมา...
นอกจากแววตาที่อ่อนโยนลึกซึ้งกว่าคำพูดใดในโลก
…และเธอก็ยืนนิ่ง...
ปล่อยให้ความรู้สึกนั้นซึมลึกลงในใจ อย่างที่ไม่อาจกล่าวคำใดได้เลย
.
สายลมยามเย็นยังเยือกเย็นเหมือนเคย
แต่สัมผัสอุ่นนั้นกลับหลงค้างอยู่บนหน้าผากของหญิงสาว...
เหมือนเคยเกิดขึ้นมาแล้ว
...ในกาลไหนสักกาลหนึ่ง
ดวงตาคู่งามหลุบลงต่ำ ราวกับจะหลบสายตาใครบางคน
...หรือบางความรู้สึกที่กำลังไหลย้อนกลับมา...
ทันใดนั้น—
ในห้วงลึกของหัวใจ กลับปรากฏภาพหนึ่งขึ้นมาวูบหนึ่ง
ภาพเรือนโบราณหลังเดิม...ในคืนพระจันทร์เต็มดวง
เสียงบันไดไม้ลั่นเบา ๆ เมื่อหญิงสาวในชุดไทยจรุงจริตก้าวขึ้นช้า ๆ
มือเรียวกุมกระดาษเขียนมือไว้แน่น เหมือนเก็บใจทั้งใจฝากไว้ในนั้น
ชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนรออยู่ที่ชานเรือน ใบหน้าเคร่งขรึมแต่แววตาเต็มไปด้วยรัก
เขารับจดหมายนั้นไว้…แล้วกระซิบเบา ๆ
“ถึงกาลใด...ขอจูบนี้เก็บไว้แทนคำอธิษฐาน”
จากนั้น...
ปลายนิ้วมือของเขาก็แตะปลายคางของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา
ใบหน้าคู่นั้นเคลื่อนเข้าใกล้กันทีละน้อย
ริมฝีปากแตะกันอย่างนุ่มนวล...ไม่เร่งเร้า
แต่กลับมีแรงมากพอจะสั่นสะเทือนกาลเวลา
...ภาพนั้นหายวับไปพร้อมลมหายใจ
สราญจิตสะดุ้งนิด ๆ หัวใจเต้นรัว ทั้งที่ไม่มีคำอธิบายใดว่าเหตุใดเธอถึง “จำได้”
หรือมันคือสิ่งที่เธอเคย ฝัน
หรือเธอ เคยเป็น...ใครบางคนในภาพนั้นจริง ๆ?
เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
แต่ธนาธิปยังคงมองเธอ...
เหมือนเขาเองก็ ระลึกได้ เช่นเดียวกัน
ไม่มีคำพูดใด
ไม่มีคำถามใด
มีเพียงแววตาคู่นั้น...ที่บอกทุกอย่าง
.
และจากค่ำคืนนั้นเป็นต้นมา
...เมื่อใดที่ลมพัดผ่านกลีบดอกโศก
ใจของหญิงสาวผู้นี้...ก็มักสะเทือนเบา ๆ
เหมือนกำลังรอฟังเสียงคำสัญญา...ที่อาจหวนกลับมาอีกครั้ง
.
.นลินฟ้า พิมพ์สกุล
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
