ตอนที่ 2.19: สายสัมพันธ์ที่มองไม่เห็น
**[SCENE START]**
**EXT. ตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง - ช่วงบ่ายแก่ ๆ**
ตลาดคึกคักด้วยผู้คน เขตกำลังเดินผ่านร้านค้าต่าง ๆ ด้วยท่าทางเหนื่อยล้าเล็กน้อย
เขาเพิ่งส่งกล่องใบใหม่ให้กับเด็กเร่ร่อนคนหนึ่งเมื่อครู่ และรู้สึกถึงพลังภายในที่เพิ่มพูนขึ้นอีกครั้ง
แต่แล้ว...
เสียงฝีเท้าเร็ว ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง
เขตหันขวับ เห็นมงคลเดินตรงมาพร้อมลูกน้องสามคนในชุดสูทสีน้ำเงินเข้ม
มงคลยิ้มเย็นชา ถือซองเงินหนาในมือ
**มงคล (เสียงนุ่มแต่เย็น):**
“เจอกันอีกแล้วนะ... ไรเดอร์เขต
ฉันตาม รอยเท้า ของนายมาถึงที่นี่
วันนี้ฉันจะซื้อใจเด็กคนนั้นให้ได้
และฉันจะซื้อใจนายด้วย”
เขตถอยหลังหนึ่งก้าว มองไปรอบ ๆ
ตลาดดูเหมือนจะเงียบลงชั่วขณะ
**เขต (เสียงนิ่ง):**
“ผมไม่ขายใจใครทั้งนั้น
และ หน้าที่นี้... ไม่ใช่ของผมคนเดียว”
มงคลหัวเราะเบา ๆ แล้วยกซองเงินขึ้น
**มงคล:**
“หนึ่งล้าน... ต่อหัว
แค่บอกเด็ก ๆ ว่าเงินของข้าคือสิ่งที่ทำให้พวกเขามีชีวิตดีขึ้น
กล่องของนาย... มันแค่ภาพลวงตา”
เขตกำลังจะตอบ แต่แล้ว...
เสียงจากร้านใกล้ ๆ ดังขึ้น
**ป้าขายข้าวมันไก่ :**
“อย่ามายุ่งกับเด็กเขาเลยนะคะคุณ!”
ป้าสวมผ้ากันเปื้อน เดินออกมาจากร้านพร้อมไม้กวาดในมือ
ตามมาด้วยลุงวินที่ถือถาดกาแฟเย็นแก้วใหญ่
แล้วก็รินในชุดพยาบาลอาสา และป้าสมศรี ที่ถือตะกร้าผักสด
**ลุงวิน (ยิ้มกว้าง):**
“เด็กคนนี้ช่วยลุงไว้หลายครั้งแล้ว
วันนี้ถึงตาลุงช่วยบ้าง”
**ริน (กอดอก):**
“กล่องของเขตทำให้เด็ก ๆ ในชุมชนยิ้มได้
คุณจะมาทำลายด้วยเงินเหรอ?”
**ป้าสมศรี (เสียงดัง):**
“เราเคยได้รับกล่องจากเขตเหมือนกัน
มันทำให้เราเห็นตัวเองในอนาคตที่ช่วยคนอื่นได้
คุณจะมาซื้อใจเราด้วยเงินเหรอ?”
มงคลชะงัก มองไปรอบ ๆ
คนในตลาดเริ่มมารวมตัวกันทีละคน
เด็กจากใต้สะพาน เดินออกมาจากร้านข้าง ๆ ถือกล่องใบเดิมในมือ
**เด็ก (เสียงใส):**
“พี่มงคล... เงินก็ดีนะครับ
แต่กล่องนี้ทำให้ผมอยากให้ต่อ
ผมไม่อยากขายใจตัวเอง”
มงคลมองหน้าเด็ก แล้วมองไปที่เขต
แววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
**มงคล (เสียงต่ำ):**
“พวกแก่ทุกคน... เคยได้รับกล่องจากเขาเหรอ?”
**ป้าข้าวมันไก่:**
“ใช่ค่ะ และเราไม่ใช่แค่รับ
เราให้ต่อด้วย
นี่ไม่ใช่เรื่องของเขตคนเดียวแล้ว
มันเป็นของเรา... ของทุกคน”
เขตมองคนรอบตัวด้วยความประหลาดใจ
เขาเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนให้เพียงคนเดียว
แต่ตอนนี้... ความดี ที่เขาเริ่มต้นได้ถักทอเป็นเครือข่ายที่ใหญ่กว่าที่เขาคิด
เขตหันไปหามงคล ยิ้มบาง ๆ
**เขต:**
“เห็นไหมครับ
ผมไม่เคย claim ว่ามันเป็นของผม
ระบบมันแค่ส่งกล่องมา… ผมแค่จุดเริ่มต้น
ส่วนที่เหลือ... เป็นของทุกคน”
มงคลยืนนิ่งครู่หนึ่ง
แล้วค่อย ๆ เก็บซองเงินลง
**มงคล (เสียงเย็น แต่แฝงความยอมรับ):**
“...วันนี้ฉันพ่ายแพ้อีกแล้ว
แต่ฉันจะกลับมาใหม่
และครั้งหน้าฉันจะซื้อทุกคนให้หมดเลย และพิสูจน์ว่าเงินแก้ปัญหาได้เร็วกว่า”
เขาหันหลังเดินจากไป ลูกน้องตามหลัง
แต่ไฟหน้าของ Ducati ที่จอดอยู่ไกล ๆ ดูเหมือนจะสว่างจางลงกว่าปกติ
**[SCENE CUT TO]**
**EXT. ตลาดน้ำบางน้ำผึ้ง - ช่วงเย็น**
เขตยืนอยู่กับคนที่มารวมตัวกัน
เด็ก ๆ วิ่งเล่นกัน ป้าข้าวมันไก่ยื่นจานข้าวมันไก่ให้เขต
**ป้า:**
“กินก่อนนะลูก
วันนี้ลุงวินจะเลี้ยงกาแฟด้วย”
เขตยิ้มรับ แล้วมองไปที่แผนที่ในแอป
จุดสีเทาเงินกระจายออกไปมากขึ้น
และตอนนี้... มันไม่ใช่แค่จุดของเขา
แต่เป็นจุดของทุกคนที่เคยได้รับ และส่งต่อ
ในอกของเขา รู้สึกถึง “ความอบอุ่น” ที่เพิ่มพูนขึ้นอีกครั้ง
แต่ครั้งนี้... มันไม่ใช่แค่จากกล่อง
มันมาจากคนรอบตัวที่ยืนอยู่ข้างเขา
**เขต (กระซิบกับตัวเอง):**
“ผมเคยอยากให้คนอื่นรู้ว่าผมเป็นคนให้
แต่ตอนนี้... ผมดีใจที่ไม่มีใครรู้ ”
**[SCENE END]**
**คำคมปิดท้ายตอน:**
“ทานที่ไม่ยึดติดตัวผู้ให้...
คือทานที่แท้จริง
เพราะมันจะกลายเป็นของทุกคน
และทุกคนจะกลายเป็นผู้ให้”
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
