ตอนที่ 2.20: คำเตือนจากเงายุติธรรม
**[SCENE START]**
**EXT. วัดร้างริมคลอง - ใกล้ค่ำ**
พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม
เขตยืนอยู่หน้าพระอุโบสถเก่าแก่ที่ทรุดโทรม กล่องใบใหม่ในมือ
เขาเพิ่งส่งกล่องให้เด็กเร่ร่อนคนหนึ่งเมื่อครู่
แต่ในใจของเขาตอนนี้... เต็มไปด้วยความโลภที่ค่อย ๆ ก่อตัว
เขตเปิดแอปดูแผนที่
จุดสีเทาเงินกระจายออกไปเป็นร้อยจุดแล้ว
เขายิ้มให้ตัวเอง
**เขต (กระซิบ):**
“เร็วขึ้นอีกหน่อย... ถ้าขยายให้ถึงพันจุดวันนี้
ทุกคนจะเห็นว่าหน้าที่ของผมมันยิ่งใหญ่แค่ไหน”
เขาหยิบกล่องขึ้น หมายจะส่งต่อทันที
แต่แล้ว...
ลมเย็นพัดผ่าน เงาที่ยาวเหยียดปรากฏขึ้นข้างหน้า
ธรรม (Themis) เดินออกมาจากความมืด
ชุดสีเขียวมรกตของเขาดูเข้มข้นยิ่งขึ้นในแสงท้องฟ้าที่กำลังมืด
ดาบยุติธรรมโฮโลแกรมในมือเรืองแสงจาง ๆ
**ธรรม (เสียงต่ำ แต่หนักแน่น):**
“หยุดได้แล้ว ไรเดอร์เขต
นายสร้างคลื่นใหญ่เกินไปแล้ว
ถ้านายปล่อยให้ คลื่น นี้ขยายต่อไป...
มันจะกลายเป็นน้ำท่วมที่ดึงทุกคน และองค์กรอื่น ๆ เข้ามารวมกัน
นายจะรับผิดชอบได้หรือ?”
เขตหันขวับ มองธรรมด้วยสายตาที่เริ่มมีประกายโกรธ
**เขต:**
“แล้วถ้าผมหยุดล่ะ?
คนที่ยังต้องการกล่องจะเป็นยังไง?
คนที่ยังรอการให้อภัยจะเป็นยังไง?”
**ธรรม (ก้าวเข้าใกล้):**
“นายคิดว่าการให้อภัยทุกคนคือยุติธรรมงั้นหรือ?
นายทำให้คนผิดกฎหมายรอดพ้น
นายทำให้คนดีที่เคยถูกเอาเปรียบรู้สึกว่าความยุติธรรมของฉันไร้ค่า
นายคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าเหรอ?”
เขตกำกล่องแน่นขึ้น
ในใจเริ่มมีเสียงกระซิบ
“ถ้าขยายให้ใหญ่กว่านี้... ทุกคนจะต้องยอมรับว่างานของฉันถูกต้อง”
**เขต (เสียงดังขึ้น):**
“ถ้าความยุติธรรมของคุณคือการลงโทษทุกคน
ผมจะให้โอกาสทุกคน...
แม้คนที่ผิดพลาดก็ตาม!”
ธรรมยกดาบขึ้นเล็กน้อย แสงเขียวมรกตสว่างวาบ
**ธรรม:**
“นายจะทำลายสมดุลทั้งหมด
ความเชื่อของฉัน... อาจหลอกตัวเองจริง ๆ
แต่ฉันเห็นแล้วว่านายคือคนที่กำลังหลงทางมากกว่า
นายคิดว่าตัวเองเป็นผู้ให้ที่ยิ่งใหญ่
แต่นายกำลังบังคับให้คนอื่นต้องรับสิ่งที่นายคิดว่าดี
นั่นไม่ใช่การให้... นั่นคือการครอบงำ”
คำพูดของธรรมเหมือนตบหน้าอย่างแรง
เขตชะงัก กล่องในมือสั่นเล็กน้อย
**เขต (เสียงแผ่ว):**
“ผม... แค่อยากให้คลื่นมันใหญ่ขึ้น
ให้ทุกคนเห็นว่าความดี ความถูกต้อง การเสียสละ นั้นคือทางสายกลางที่ถูกต้อง”
**ธรรม (เสียงเย็น):**
“ถ้านายปล่อยให้ คลื่น นี้ขยายต่อไปโดยไม่หยุด
ทุกคน จะเริ่มเหนื่อย
เริ่มกลัว
เริ่มถอนตัว
และเมื่อถึงตอนนั้น...
นายจะเหลือแค่ตัวคนเดียวอีกครั้ง”
เขตมองไปที่แผนที่ในแอป
จุดสีเทาเงินบางจุดเริ่มกระพริบ... แล้วค่อย ๆ จางลง
เด็กบางคนที่เคยส่งต่อ เริ่มส่งข้อความกลับมา
> “พี่เขต... วันนี้ผมเหนื่อยจังเลยครับ
> ผมขอพักก่อนนะครับ”
เขตตาเบิกกว้าง
ความโลภที่เคยผลักดันเขาเริ่มกลายเป็นความรู้สึกผิด
**เขต (เสียงสั่น):**
“ผม... ทำผิดเหรอ?”
ธรรมลดดาบลง มองเขตด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย
**ธรรม:**
“วันนี้ฉันจะไม่ลงดาบนาย
เพราะนายยังมีโอกาสแก้ไข
แต่จำไว้...
การให้ที่แท้จริง ไม่ใช่การบังคับให้คนอื่นรับ
และไม่ใช่การทำให้ตัวเองรู้สึกยิ่งใหญ่”
ธรรมหันหลังเดินเข้าความมืด
ร่างของเขาค่อย ๆ จางหายไป
เขตยืนนิ่งอยู่นาน
กล่องในมือยังคงเรืองแสงอ่อน ๆ
แต่ครั้งนี้... เขาไม่รีบส่งต่อทันที
เขาหลับตาลง หายใจเข้าลึก ๆ
ความรู้สึกสงบที่ไม่เคยมีมาก่อนแผ่ซ่านเข้ามาในอก
แต่ในขณะเดียวกัน... ความรู้สึกผิดครั้งแรกก็ก่อตัวขึ้นอย่างชัดเจน
**เขต (กระซิบกับตัวเอง):**
“ผมเกือบทำลายทุกอย่าง ที่ทุกคนช่วยกันจริง ๆ
ผมเกือบกลายเป็นคนเดียวกับที่ผมเคยต่อสู้”
เขามองไปที่แผนที่อีกครั้ง
จุดที่จางลงยังคงอยู่
แต่จุดที่ยังสว่าง... ยังคงส่งต่อกันต่อไป
เขตยิ้มเศร้า ๆ แล้วเก็บกล่องลงกระเป๋า
วันนี้... เขาจะไม่ส่งกล่องเพิ่มอีกแล้ว
**[SCENE END]**
**คำคมปิดท้ายตอน:**
“ความสงบที่แท้จริง
ไม่ได้มาจากการที่ทุกคนยอมรับเรา
แต่มาจากการที่เราไม่บังคับให้ใครยอมรับเราเลย”
**[SCENE START]**
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
