EP. 0 : พ่อยังไม่แก่
ผมชื่อเอก อายุสี่สิบเอ็ด
เป็นนักบัญชีของบริษัทต่างชาติ
มีใบอนุญาตผู้สอบบัญชี
ดูบัญชีหลายประเทศ
มีบ้านเช่าแปดหลัง
ไม่มีแฟน
ส่วนพ่อ...
อายุแปดสิบ
ไม่มีใบอนุญาตอะไรทั้งนั้น
แต่มีใบอนุญาตในใจตัวเองว่า
"ยังไม่แก่"
ทุกเช้า
ผมเปิดแอปดูกล้องวงจรปิดบ้านเช่า
ไม่ได้ดูโจร แต่ดูพ่อ
เพราะผมไม่เคยรู้เลยว่า
เช้าวันนี้แกจะปีนอะไร
เช้าวันหนึ่ง
ภาพในมือถือปรากฏชายแก่คนหนึ่งกำลังยืนบนบันได
มือถือสว่านไว้ในมือ ตะโกนเสียงดังลั่นซอย
"ข้าวปั้น!"
"ประแจเบอร์สิบ!"
ข้าวปั้น เด็กหนุ่มที่อยู่ด้านล่างรีบเงยหน้าขึ้น
"ลุง!"
"ลงมาก่อน!"
"เดี๋ยวผมขึ้น!"
พ่อโบกมือ
"แค่นี้เอง!"
ผมหลับตา
นับหนึ่งถึงห้า
ก่อนกดโทรศัพท์
ปลายสายรับทันที
"ว่าไง"
เสียงดังเหมือนเดิม
"พ่อ"
"อยู่บนบันไดอีกแล้วเหรอ"
"..."
"ใครบอก"
"กล้อง"
พ่อเงียบไปสองวินาทีก่อนตอบหน้าตาเฉย
"..."
"...กล้องเสือก"
ผมหัวเราะทั้งที่อยากดุ
"พ่อ"
"ลง"
"เดี๋ยวนี้"
"แป๊บ"
"ไม่แป๊บ"
"เรียกช่างก็ได้"
"เปลือง"
คำตอบเดิมที่ได้ยินมาเป็นสิบปี
พ่อชื่อสันติ
อดีตเจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้าง
สมัยก่อน
เคยมีบ้าน
เคยมีรถ
เคยมีลูกน้องหลายสิบคน
ก่อนทุกอย่างจะหายไปพร้อมวิกฤตต้มยำกุ้ง
บ้านถูกธนาคารยึด
บริษัทปิด
พ่อพาผมกลับมาตั้งหลักที่ขอนแก่น
ตอนนั้นผมอายุสิบสอง
และผมก็โทษพ่อมาตลอดว่าทุกความผิดพลาดของพ่อทำให้แม่เครียด
จนสุดท้าย .... พวกเราก็เสียแม่ไป
แต่เรื่องนั้น
เอาไว้ก่อน
ตอนนี้
หน้าที่หลักของพ่อคือ ดูแลบ้านเช่าทั้งแปดหลังแทนผม
ส่วนหน้าที่หลักของผม คือโทรไปห้ามแกปีนอะไรสักอย่างแทบทุกวัน
"พ่อ"
"หมอบอกให้ระวังนะ"
"หมอคนไหน"
"หมอประจำตัว"
"..."
"...เขาไม่ได้อยู่ตรงนี้"🤣
ผมถอนหายใจ
"สรุปจะลงไหม"
"..."
"...ลง"
ผมยิ้ม
"ดี"
ห้านาทีต่อมา
ข้าวปั้นส่งรูปมาในไลน์ เป็นรูปพ่อกำลังยืนบนหลังคา
พร้อมข้อความ
"ลุงบอก ลงจากบันไดแล้วครับ" 🤣
"..."
ผมพิมพ์กลับ
"แต่ขึ้นหลังคาแทนเนี่ยนะ!"
คนที่คอยรายงานทุกความดื้อของพ่อให้ผมฟัง คือ ข้าวปั้น เด็กหนุ่มวัยยี่สิบเอ็ดที่เพิ่งเรียน ปวส. จบ
เมื่อก่อน ข้าวปั้นเป็นเด็กที่คอยเดินตามพ่อผมถือกล่องเครื่องมือสมัยฝึกงานช่วงเรียน ปวช.
แต่ตอนนี้กลายเป็นผู้ช่วยประจำตัวลุงสันติ พร้อมตำแหน่งอย่างเป็นทางการคือ
"ช่าง"
โดยมีหน้าที่เสริมที่ไม่ได้โอทีคือ "คนคอยห้ามลุงไม่ให้ปีนอะไรซักอย่าง"
ซึ่งก็ไม่เคยสำเร็จ จนตอนนี้ข้าวปั้นบ่นว่า ตัวเองได้เลื่อนขั้นจาก "ช่าง" ธรรมดา มาเป็น "ช่างแม่ง" เป็นที่เรียบร้อยแล้ว
สายวันนั้น
ผมกำลังนั่งประชุม
พี่จิ๊บ หัวหน้าฝ่ายบัญชีภูมิภาค วางแฟ้มลงตรงหน้า
"เอก"
"ตัวเลขสิงคโปร์เรียบร้อยไหม"
"เรียบร้อยครับ"
"ญี่ปุ่น"
"เสร็จแล้วครับ"
"เกาหลี"
"ก็เสร็จแล้วครับ"
พี่จิ๊บพยักหน้า
"ดี"
"ชีวิตเอกเคยมีอะไรไม่เรียบร้อยบ้างไหม"
"..."
ผมคิดอยู่พักหนึ่งก่อนตอบ
"พ่อครับ"
ทั้งห้องหัวเราะ
พี่มี่ที่นั่งข้างๆ ส่ายหน้า
"วันนี้ปีนอะไร"
"เมื่อเช้าหลังคา"
"เมื่อวาน"
"ต้นมะม่วง"
"เมื่อวันก่อน"
"ฝ้า"
"..."
พี่จิ๊บถอนหายใจ
"พ่อเก่งนะ"
"..."
"สร้างงานให้ลูกชายทุกวัน"🤣
ผมหัวเราะ เพราะมันจริง
บ่ายสองโมงครึ่ง
โทรศัพท์สั่น
หน้าจอขึ้นชื่อ
ข้าวปั้น
ผมยิ้ม
คงโทรมาฟ้องอีก
ผมกดรับ
"ว่าไง"
ปลายสายเงียบ
ก่อนเสียงสั่น ๆ จะดังขึ้น
"พี่เอก..."
"..." ผมเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง
"ลุงตกจากหลังคาครับ"
หัวใจผมหยุดไปชั่วขณะ
"ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล"
"หมอบอกเส้นเลือดในสมองแตก"
"พี่..."
"...รีบมานะ"
ผมยังจำได้ว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ทุกคนในห้องประชุมกำลังหัวเราะ
แต่หลังจากวางสาย ผมกลับจำไม่ได้เลยว่า ตัวเองเดินออกจากห้องยังไง
จำได้เพียงว่าผมหยิบกุญแจรถ จองตั๋วเครื่องบินเที่ยวแรก
แล้วภาวนาอยู่ในใจซ้ำๆ
เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ผมไม่แคร์เรื่องความดื้อของพ่อแล้ว
กลับกัน ผมกลับขอให้พ่อดื้ออีกครั้งก็ได้
โดยมีข้อแม้เพียงข้อเดียว ...... ขอให้แกยังอยู่
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
