EP. 9 : บ้าน
หกเดือนต่อมา
"พี่เอก!"
ข้าวปั้นตะโกนจากหน้าบ้าน
"ลูกค้ามา!"
ผมปิดโน้ตบุ๊ก
เดินลงมาจากชั้นสอง
ป้ายหน้าบ้านหลังเล็กเพิ่งติดได้ไม่นาน
EK Accounting & Audit
สำนักงานตรวจสอบบัญชี
ขนาดหนึ่งคนครึ่ง
...
หนึ่งคนคือผม
อีกครึ่งคือข้าวปั้น
เพราะเจ้าตัวบอกว่า "ผมยังงงๆเรื่องบัญชีอยู่ครับ"
"พี่เอก"
ข้าวปั้นชี้ไปที่โต๊ะ
"ใบกำกับภาษี ผมเรียงตามสีให้แล้วนะ"
ผมหยิบขึ้นมาดู
"..."
"ทำไมสีชมพูอยู่กับสีเหลือง"
"ผมว่าเรียงแบบนี้มันสวยดีครับ"
ผมหัวเราะ
"ข้าวปั้น! งานบัญชีไม่ใช่งานศิลปะ"
เสียงหัวเราะดังมาจากหลังบ้าน
พ่อกำลังนั่งซ่อมเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก
แน่นอน ... ไม่ปีนแล้ว
ไม่ยกของหนักแล้ว
แต่ยังซ่อมของเล็กๆได้ ตามที่หมออนุญาต
ข้างๆ คือจูเนียร์ที่อ้วนกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด
"พ่อ"
"อะไร"
"ผมว่าจูเนียร์อ้วนขึ้นอีกแล้วนะ"
พ่อลูบหัวแมว ก่อนเถียง
"หื้มมมมม เอ็งก็พูดไปเรื่อย พ่อว่ามันก็เท่าเดิมน่า"
"พ่อ!!! เท่าเดิมอะไร มันจะกลิ้งได้แล้ว"
ข้าวปั้นรีบเสริม
"เมื่อเช้าผมเห็นมันวิ่งสองก้าว แล้วเปลี่ยนใจเดิน"
ทั้งบ้านหัวเราะ
ช่วงสาย
ผมขับรถไปรับท้องฟ้าที่ร้านขายยา
สัปดาห์ที่แล้วเธอส่งลิงค์งาน event เกี่ยวกับกาแฟ
วันนี้เราเลยนัดกันปิดร้านทั้งคู่เพื่อไปเดินเตร็ดเตร่
และที่สำคัญคือ วันนี้วันเกิดพ่อ
ผมสั่งเค้กวันเกิดไว้ที่ร้านเบเกอรี่แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ตรงริมถนนขากลับ
Eventกาแฟ จัดในห้าง
และไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ฟ้าแอบไปซื้อเสื้อเป็นของขวัญวันเกิดให้พ่อผม ซึ่งผมโดนเธอหลอกถามไซส์เสื้อพ่อไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ผมเองก็ไม่ทันตั้งตัว
เย็นวันนั้น ผมกลับถึงบ้าน
ข้าวปั้นเตรียมเซ็ทชาบูไว้ที่โต๊ะกินข้าวเรียบร้อยแล้ว
เย็นนี้พวกเรามีแขก นั่นก็คือ ..... ท้องฟ้านั่นเอง
พ่อดีใจมากที่วันนี้มีเซอร์ไพร์ส ทั้งเค้กวันเกิดจากผม และทั้งของขวัญจากฟ้า
วันนี้แกหัวเราะเยอะมาก แถมคุยเสียงดังกว่าเดิม โดยมีจูเนียร์หันมามองพร้อมทำหูลู่ใส่เป็นระยะ แต่ก็ยังนอนทับปลายเท้าพ่อโดยไม่ยอมลุกไปไหนอยู่ดี
หลังจบงานเลี้ยงวันเกิด แขกกลับบ้านกันหมดแล้ว
เราสองพ่อลูก นั่งลงที่ม้านั่งหน้าบ้าน คุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยเปื่อย โดยมีจูเนียร์นอนหงายท้องโชว์ เหมือนจะยั่วให้มาจกพุง แต่เอาเข้าจริงพอเข้าใกล้พุงกลับทำท่าพร้อมสวบ
พ่อหัวเราะเสียงดัง ที่ผมเกือบโดนจูเนียร์สวบเข้าให้
"พ่อไม่เข้าข้างผมเลยอ่ะ ตกลงใครลูกพ่อกันแน่เนี่ย"
พ่อตอบทันทีแบบไม่ต้องคิด "จูเนียร์"
"พ่อ!!!!"
พ่อหัวเราะชอบใจที่ได้แกล้งผม
"ก็ลูกพ่อทั้งคู่แหละน่า"
"รักทั้งพี่ทั้งน้องเท่ากัน เนาะจูเนียร์เนาะ"
พ่อทำเสียงสองใส่จูเนียร์อีกแล้ว แม้น้ำเสียงจะดูไม่เข้ากับหน้าตาโหดๆของพ่อก็เหอะ
จูเนียร์เองก็อยู่เป็นน่าดู เดินไปอ้อนพ่อทันทีพร้อมเอาหัวถูขาพ่อไม่เลิก
"ไม่ใช่ละ รักลูกไม่เท่ากันชัดๆ"
ผมหัวเราะเสียงดัง แล้วพ่อก็หัวเราะตาม
ผมว่าช่วงนี้ผมเริ่มเสียงดังเหมือนพ่อซะแล้ว
สงสารคนข้างบ้านจัง ......
"พ่อ มีเรื่องปรึกษา"
"หือ"
"ผมว่าจะซื้อบ้านอีกหลังมาปล่อยเช่า"
"ตรงข้างร้านป้ายาอ่ะ ผมว่าทำเลเข้าท่า มันติดถนนใหญ่แล้วน่าจะทำอะไรได้หลายอย่าง"
"ที่จริงแอบเข้าไปดูมาแล้วหล่ะ มันมีต้องซ่อมเหมือนกัน แต่ก็ดูไม่เยอะ"
"ราคาก็ให้คุ้มอยู่นะ ป้ายาบอกเจ้าของเดิมรีบขาย"
"พ่อว่าผมเอาดีไหม"
พ่อหันมามอง
"เอาสิ ถ้าบริหารเงินได้นะ"
ผมหัวเราะ
"ส่วนเรื่องซ่อม เดี๋ยวพ่อไปซ่อมให้"
ผมกับจูเนียร์หันขวับพร้อมกัน
"พ่อ!!!"
"หมอห้ามปีน"
พ่อหัวเราะ
"ก็ให้เอ็งกับข้าวปั้นช่วยกันไง"
"ก็จริง"
แล้วพวกเราก็หัวเราะพร้อมกัน
ผมเพิ่งสังเกตตัวเองว่า ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา ผมเริ่มหัวเราะเก่งขึ้น
คืนนั้น
ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน แอบเปิดดูไฟล์รูปถ่ายเก่าๆ ที่ถูกเก็บไว้ใน Google Photo
มีอยู่รูปหนึ่ง เป็นรูปเมื่อ 4 เดือนที่แล้ว ตอนผมกลับกรุงเทพไปเก็บของ เย็นวันนั้น พี่มี่และน้องๆทีมงานก็ถือโอกาสนัดเลี้ยงส่งผมกับพี่จิ๊บพร้อมกัน
"We wish you all the best in your next chapter."
ข้อความนี้ ปรากฏอยู่บนการ์ดที่แนบมากับของขวัญ ที่ทีมงานซื้อให้เป็นที่ระลึกตอนลาออก
ผมยิ้ม ก่อนปิดหน้าจอ แล้วเดินออกมาที่ระเบียงห้อง
เห็นพ่องีบอยู่บนเก้าอี้
มีจูเนียร์นอนพาดตัก
ผมมองภาพตรงหน้าก่อนยิ้มกับตัวเอง
เมื่อก่อน ผมเคยคิดว่าความสำเร็จ คือ การมีตำแหน่งที่สูงขึ้น
เงินเดือนที่มากขึ้น
บ้านที่ใหญ่ขึ้น
แต่สุดท้าย ชีวิตกลับสอนผมว่าความสำเร็จอาจเรียบง่ายกว่านั้นมาก
มันอาจเป็นแค่ ...
การได้กินข้าวเย็นกับพ่อ
การได้หัวเราะกับคนในบ้าน
การได้ทำงานที่เรารัก
การได้ใช้เวลากับคนที่ยังอยู่
และได้มีโอกาสเคลียร์ใจกัน ก่อนที่จะสายเกินไป
ผมเคยคิดว่าการกลับบ้าน คือการเดินถอยหลังในชีวิต
แต่วันนี้ผมรู้แล้วว่า ผมไม่ได้เดินถอยหลัง
ผมแค่ ... เดินกลับมา ในที่ที่หัวใจของผม
รออยู่มาตลอด
จบ
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
