จริงหรือไม่ที่ชื่อมหาวิทยาลัยจะถูกนำไปคุยและเปรียบเทียบกันตลอดชีวิต ?
(Reference: ชื่อมหาวิทยาลัย จะถูกนำไปคุยและเปรียบเทียบกันตลอดชีวิต จริงไหมครับ - Pantip)
คำพูดนี้ มีทั้งส่วน "จริงและไม่จริง"
ถ้ามองแบบตรง ๆ ชื่อเสียงมหาวิทยาลัยจะนำมาใช้ดูกันตอนสมัครงานแรกเริ่ม แต่ในระยะยาว บริษัทส่วนใหญ่จะดูที่ประสบการณ์และความรู้ที่สั่งสมมากันเป็นหลักมากกว่า
ดังนั้นหากสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ ได้ก็เพิ่มโอกาสและลู่ทางชีวิตที่ดีขึ้นครับ แต่หากพยายามเต็มที่แล้ว ไม่ได้ในที่ที่หวัง อย่าเพิ่งน้อยเนื้อต่ำใจ เพราะชีวิตคนเรามหาวิทยาลัยไม่ใช่จุดสุดท้าย
อันที่จริงที่ครูพูดเน้นเรื่องเข้ามหาวิทยาลัยดังให้ได้เป็นหลักถือเป็นการตั้งเป้าหมายดี แต่หากอยากรุ่งจริง ๆ ผมว่า การยึดเรื่องมหาวิทยาลัยมากเกินไปก็อาจเป็นอีโก้อีกอย่างหนึ่งที่ทำให้เราไปยึดติดอีกหลาย ๆ อย่างต่อ เช่น
(ตัวอย่าง 1) - ต้องเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ ให้ได้เท่านั้นไม่งั้นชีวิตจบสิ้น ไม่มีทางประสบความสำเร็จ --> พอเข้าไม่ได้จริง ๆ เราก็ไปยึดว่าชีวิตเราจบสิ้นแล้ว ซึ่งจริง ๆ มันเพิ่งแค่เริ่มเอง
(ตัวอย่าง 2) - ถ้าเราเข้ามหาวิทยาลัยดี ๆ ได้แล้ว ชีวิตเราไปถึงจุดสุดท้ายเรียบร้อยแล้ว เพราะชื่อมหาวิทยาลัยจะจารึกบนตัวเรา นำไปยืดอกได้ตลอดชีวิต --> ตรงนี้อาจเป็นกับดับให้เราหยุดการเรียนรู้ เพราะไปยึดอีโก้ว่าจบมหาวิทยาลัยดีได้ ๆ ชีวิตก็จะต้องรุ่งแน่ ๆ (ซึ่งก็ไม่แน่)
การสอบติดมหาวิทยาลัยดังได้ถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดี แต่จะดีขึ้นไปอีกถ้าเรามี Mindset (มุมมองของเราต่อสิ่งต่างๆ บนโลกนี้) ว่า
ไม่ว่าจะเข้ามหาวิทยาลัยที่ดีได้หรือไม่ สิ่งสำคัญ คือ การมีใจใฝ่การเรียนรู้อยู่สม่ำเสมอ
การแสวงหาถึงแก่นของเรื่องราวหรือศาสตร์ต่าง ๆ ด้วยความรู้จริง จะเป็นบ่อเกิดของ 'ปัญญา' (Wisdom) และหากนำไปประยุกต์ใช้ต่อได้ คุณค่าของเราก็จะสูงขึ้นเรื่อย ๆ
วิธีคิดแบบนี้ผมว่าสำคัญยิ่งกว่าชื่อเสียงมหาวิทยาลัย เพราะ เราจะประสบความสำเร็จในธุรกิจได้ เราก็ต้องเป็นผู้รู้จริงในธุรกิจที่เราทำ หรือถ้าเป็นพนักงานบริษัท เราจะรุ่ง / มีคุณค่า / มีค่าตัวสูง ก็เพราะเราเชี่ยวชาญ มีความรู้ในเรื่องที่คนอื่นไม่รู้ บริษัทถึงให้คุณค่ากับเราสูง
ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่ได้หมายความว่ามหาวิทยาลัยไม่สำคัญ มหาวิทยาลัยยังนับว่ามีส่วนสำคัญระดับหนึ่ง มหาวิทยาลัยที่ดีช่วยให้เรามีองค์ความรู้ที่ดีจากหลักสูตรและสภาพแวดล้อม (คนรอบตัว) ที่มีคุณภาพ แต่สิ่งที่สำคัญกว่า คือ การที่เรามีความคิดในการเป็นผู้มีปัญญาและสร้างคุณค่าต่าง ๆ ได้ด้วยตัวเราเอง
ผมเห็นว่าคนส่วนใหญ่มักมีความรู้สูงที่สุดตอนจบมหาวิทยาลัยใหม่ ๆ แต่คนที่ประสบความสำเร็จ ยิ่งเวลาผ่านไปความรู้ของเขายิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่มีทีท่าว่าจะลดเลย เพราะ ยิ่งเขาเจอประสบการณ์มากขึ้น เขาก็เปลี่ยนประสบการณ์ที่พบเจอมาเป็นองค์ความรู้ที่เพิ่มพูนเรื่อย ๆ แบบไม่มีวันจบ
[ สรุป ]
- ชื่อเสียงและองค์ความรู้จากมหาวิทยาลัย = ปัจจัยภายนอกที่ช่วยให้เรามีความรู้ และอาจช่วยให้ชีวิตไปได้ดี --> (ปัจจัยเสริม / เกื้อหนุนชีวิต)
- การเป็นคนรักในการศึกษา ขยันหาความรู้ แสวงหาปัญญา = ปัจจัยภายในที่ทำได้ด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องไปพึ่งปัจจัยภายนอกที่ไม่แน่นอน แถมบางทีก็ควบคุมไม่ได้ --> เรียกว่าดีได้ด้วยตัวเอง โดยไม่ต้องพึ่งคนอื่น (แรงผลักดันหลักที่ช่วยให้เราประสบความสำเร็จในระยะยาว)
แต่ต้องบอกว่า การสร้างอย่างที่สอง (นิสัยเชิงลึกและอุปนิสัยตัวตนภายใน) ต้องใช้ความอดทนกว่าอย่างที่ 1 พอสมควร 😂 แต่เชื่อเถอะว่า สุดท้ายแล้ว ไม่มีอะไรดีไปกว่า "ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน" แน่นอน
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
