คนจีนมียีน EDAR(V370A) เมื่อ 19,000 ปี ณ แม่น้ำอามูร์ สู่มนุษย์บ้านชานตง 9,000 ปีก่อน
มนุษย์ถ้ำเทียนหยวน (Tianyuan Man) แหล่งโบราณคดีโจวโข่วเตี้ยน (Zhoukoudian)
ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงปักกิ่ง ประเทศจีน เป็นบรรพบุรุษมนุษย์สมัยใหม่ (Homo sapiens) ในประเทศจีน และมีสัดส่วนของ DNA จากมนุษย์นีแอนเดอร์ทัล (Neanderthal) ประมาณ 4-5% แต่ไม่พบว่ามียีน EDAR 370A [ชาวจีน]
แต่อย่างใด
มนุษย์ถ้ำเทียนหยวนอยู่ในยุคหินเก่าตอนปลาย (Upper Paleolithic) ช่วง 39,000 - 42,000 ปีก่อน
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
มนุษย์ปักกิ่ง (Peking Man)Homo erectus (มนุษย์ตัวตั้งตรง) : เก่าแก่ที่สุดในโจวโข่วเตี้ยน ประมาณ 700,000 – 200,000 ปี,
มนุษย์ถ้ำเทียนหยวน 39,000 - 42,000 ปีก่อนก่อน
และ "มนุษย์หลุมบน" อายุประมาณ 27,000 ถึง 35,000 ปีก่อน อาศัย ณ แหล่งโบราณคดีโจวโข่วเตี้ยน (Zhoukoudian)
ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงปักกิ่ง ประเทศจีน
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
แหล่งโบราณคดีโจวโข่วเตี้ยน (Zhoukoudian) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงปักกิ่ง ประเทศจีน พบโครงกระดูกบางส่วน 34 ชิ้น การวิเคราะห์ DNA
มีความใกล้ชิดทางพันธุกรรมกับชาวเอเชียในปัจจุบันและชาว Karitiana ในบราซิล อเมริกาใต้
[ ประชากรโจวโข่วเตี้ยน (Zhoukoudian) สายเอเชียได้แยกออกจากยุโรปอย่างชัดเจนแล้วตั้งแต่เมื่อ 40,000 ปีก่อน] แต่ไม่พบว่ามียีน EDAR 370A [ชาวจีน] แต่อย่างใด
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ยุคน้ำแข็งสูงสุด (Last Glacial Maximum - LGM) เมื่อ 33,000 ปีก่อน มนุษย์ถ้ำบริเวณแม่น้ำอาร์มูร์ ยังไม่พบว่ามียีน EDAR 370A [ชาวจีน] แต่อย่างใด
และยุคน้ำแข็งสูงสุด (Last Glacial Maximum - LGM)
สิ้นสุดลงเมื่อประมาณ 19,000 ปีก่อน เกิดกระบวนการที่เรียกว่า "การผลัดเปลี่ยนประชากร" (Population Turnover) ค้นพบฟอสซิล
AR19K อายุ 19,000 ปีก่อน
โดยตรวจวิเคราะห์ว่ามียีน EDAR 370A [ชาวจีน] ได้เป็นครั้งแรกของโลก
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
จากการอพยพของ"มนุษย์หลุมบน" (Upper Cave Man) หรือ ซานติ่งต้ง (Shandingdong) ถ้ำโจวโข่วเตี้ยนใกล้กรุงปักกิ่ง : เมื่อประมาณ 27,000 ถึง 35,000 ปีมาแล้ว บริเวณ ลุ่มแม่น้ำเหลือง ถ้ำโจวโข่วเตี้ยนใกล้กรุงปักกิ่ง
ข้อสันนิษฐาน "มนุษย์หลุมบน" (Upper Cave Man) ที่มียีน EDAR 370A [ชาวจีน] กลุ่มหนึ่งจากภาคกลางของจีน เข้าไปผสมผสานกับ ประชากรมนุษย์ถ้ำเทียนหยวน (Tianyuan Man) แหล่งโบราณคดีโจวโข่วเตี้ยน (Zhoukoudian)
ซึ่งไม่พบว่ามียีน EDAR 370A [ชาวจีน] แต่อย่างใด
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
การค้นพบ ฟอสซิลประชากรจาก "มนุษย์หลุมบน" (Upper Cave Man) " ในภาคกลางของจีน" (Central China) หรือที่เรียกในภาษาจีนว่า ซานติ่งต้ง (Shandingdong) จากฟอสซิลอายุประมาณ 27,000 ถึง 35,000 ปีมาแล้ว เป็นบรรพบุรุษร่วม (Proto-Mongoloid)
ใบหน้ากว้าง โหนกแก้มสูง และดั้งจมูกที่ไม่โด่งมากมีวัฒนธรรมที่ซับซ้อน แสดงลักษณะเด่นของ ยีน EDAR 370A [ชาวจีน]
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
"มนุษย์หลุมบน" (Upper Cave Man) หรือที่เรียกในภาษาจีนว่า ซานติ่งต้ง (Shandingdong) อายุประมาณ 27,000 ถึง 35,000 ปีมาแล้ว
มีวัฒนธรรมการเย็บเครื่องนุ่งห่ม เพื่อปรับตัวเข้ากับสภาพอากาศที่หนาวเย็น สังเกตได้จากใช้เข็มเย็บผ้าที่ทำจากกระดูกสัตว์ (แสดงถึงการทำเครื่องนุ่งห่มเพื่อสู้ภัยหนาว)
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
"มนุษย์หลุมบน" (Upper Cave Man) หรือซานติ่งต้ง (Shandingdong) อายุประมาณ 27,000 ถึง 35,000 ปีมาแล้ว
มีการแลกเปลี่ยนสินค้า
สังเกตได้จาก เปลือกหอยแครง (Ark shells) ในถ้ำบนภูเขา จำนวน 3 ชิ้น ที่มีการขัดและเจาะรูบริเวณใกล้ข้อต่อเปลือก แสดงถึงการค้าการแลกเปลี่ยนยุคหิน : เปลือกหอยบางชนิดมาจากทะเลที่ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร แสดงว่ามีการ ติดต่อสื่อสารหรือแลกเปลี่ยน ระหว่างกลุ่มมนุษย์ในพื้นที่ที่ต่างกัน การใช้ลูกปัด
และเปลือกไม้ประดับ
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
"มนุษย์หลุมบน" (Upper Cave Man) หรือ ซานติ่งต้ง (Shandingdong) อายุประมาณ 27,000 ถึง 35,000 ปีมาแล้วสร้างวัฒนธรรมประเภทของเครื่องประดับ เช่น ฟันสัตว์เจาะรู (Perforated Animal Teeth) 125 ชิ้น เป็นฟันเขี้ยวของ สุนัขจิ้งจอก แบดเจอร์ กวาง แมวป่า และมีฟันหน้าของ เสือ 1 ชิ้น
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
"มนุษย์หลุมบน" (Upper Cave Man) หรือ ซานติ่งต้ง (Shandingdong) อายุประมาณ 27,000 ถึง 35,000 ปีมาแล้ว ได้สร้างวัฒนธรรมลูกปัดหิน (Stone Beads): พบลูกปัดย้อมด้วยสีแดง จากแร่เหล็ก (Ochre) ขนาดเล็ก 7 เม็ด ทำจากหินปูนสีขาว มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 6.5 มม. นอกจากนี้ ยังพบจี้หิน (Stone Pendants): ทำจากหินกรวดสีเขียวแกมเหลือง รูปทรงวงรีแบนเจาะรูตรงกลาง
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
"มนุษย์หลุมบน" (Upper Cave Man) หรือ ซานติ่งต้ง (Shandingdong) อายุประมาณ 27,000 ถึง 35,000 ปีมาแล้ว ได้มีการใช้เครื่องมือในเชิงสัญลักษณ์ เพื่อการสื่อสาร พบกระดูกท่อนยาวของนกและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมที่มีการแกะสลักร่อง (Bone tubes) การแกะสลัก: บนพื้นผิวมีการแกะสลักเป็น ร่องขวาง (Transverse grooves) ที่สั้นแต่ลึก จำนวนร่องในแต่ละชิ้นอาจไม่เท่ากัน แต่มีการจัดวางในรูปแบบที่สม่ำเสมอ
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
"มนุษย์หลุมบน" (Upper Cave Man) หรือ ซานติ่งต้ง (Shandingdong) อายุประมาณ 27,000 ถึง 35,000 ปีมาแล้ว
อาจสร้างภาษาดนตรี : กระดูกนกที่มีลักษณะเป็นท่อและมีการเจาะรูหรือร่อง
ถูกตั้งสมมติฐานว่าอาจเป็นเครื่องเป่าหรือขลุ่ยยุคแรกเริ่ม และเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดขลุ่ยเจียหู Jiahu 8,600 ปีก่อน
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
แม้ยังไม่พบว่ามียีน EDAR 370A [ชาวจีน] ใน"มนุษย์หลุมบน" (Upper Cave Man) หรือที่เรียกในภาษาจีนว่า ซานติ่งต้ง (Shandingdong) แต่ฟอสซิลมีลักษณะของชาวจีน เช่น ฟันหน้า (Incisors): มีลักษณะเป็น "รูปพลั่ว" (Shovel-shaped) ที่ชัดเจนมากใบหน้ากว้าง โหนกแก้มสูง และดั้งจมูกที่ไม่โด่งมาก
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ประชากรมนุษย์ถ้ำเทียนหยวน (Tianyuan Man) แหล่งโบราณคดีโจวโข่วเตี้ยน (Zhoukoudian) เมื่อ 40,000 ปีก่อน ทางตะวันตกเฉียงใต้ของกรุงปักกิ่ง มนุษย์ถ้ำเทียนหยวน (Tianyuan Man) แหล่งโบราณคดีโจวโข่วเตี้ยน (Zhoukoudian) ได้ลดจำนวนลง
หรือหายไปจากบันทึกฟอสซิลในภูมิภาคประเทศจีน เมื่อ 19,000 ปีก่อน
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ที่มาภาพ : จีมู 格物致知
คนจีนมีรูปลักษณ์ภายนอกที่แตกต่างจากยุโรปและแอฟริกา เพราะว่า คนจีนมียีน EDA, "มนุษย์หลุมบน" (Upper Cave Man) หรือที่เรียกในภาษาจีนว่า ซานติ่งต้ง (Shandingdong) 20,000 - 10,000 ปีก่อน
และมนุษย์ AR19K เมื่อ 19,000 ปีก่อน ในจีนตอนเหนือ บริเวณแม่น้ำอาร์มูร์ ต่อมาอพยพไปญี่ปุ่น, เกาหลี เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ทวีปอเมริกา
และอินเดียตะออกเฉียงเหนือ ล้วนมียีน EDA ซึ่งแตกต่างจาก ประชากรยุโรป เอเชียกลาง เอเชียตะวันตก และแอฟริกา
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ดังนั้น "ยีน EDAR" คือหลักฐานที่ชัดเจนที่สุดว่าทำไมคนเอเชียตะวันออก [จีนตอนเหนือ, ญี่ปุ่น, เกาหลี] พบยีน EDAR V370A ประมาณ 80-95% ถึงมีลักษณะทางกายภาพที่แตกต่างจากชาวยุโรปหรือชาวแอฟริกันอย่างชัดเจน นับตั้งแต่ 19,000 ปีก่อนเป็นต้นมา ณ ตะวันออกไกลของรัสเซียและมณฑลเฮยหลงเจียงของจีน ตะวันออกเฉียงเหนือของจีน [แหล่งที่อยู่อาศัยของเสืออามูร์ หรือเสือโคร่งไซบีเรียและป่าเขตอบอุ่น ซึ่งเสือขาวเป็นหนึ่งในสี่สัตว์วิเศษของจีน]
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ชาวหนี่เจิน (และจีนทางเหนือ): มียีน พบว่ามียีน EDAR 370A [ชาวจีน] เกือบ 100% (เป็นกลุ่ม Neo-Mongoloid เต็มตัว) ทำให้มีผมหนา ตรง และฟันรูปพลั่วลึกชัดเจนมาก ใบหน้าแบนกว้าง มีการส่งผ่านวิตามินดีในน้ำนมแม่ได้ดีกว่า
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
กลุ่มออสโตรเอเชียติก
(Basal East Asian) : "เอเชียตะวันออกดั้งเดิม" พบว่ามียีน EDAR 370A [ชาวจีน]
ในความถี่ที่ ต่ำกว่ามาก (ประมาณ 40-60%)
มีผมหยักศก เบ้าตาลึกกว่า จมูกกว้างกว่า และริมฝีปากหนากว่า
ฟันมีร่องพลั่วที่ไม่ลึก มีสภาวะขาดวิตามินดีจากแสงแดด
กลุ่มคนพูดภาษาตระกูลไท-กะได (Tai-Kadai) (แถบกวางสี-กุ้ยโจว) ความถี่ของยีน EDAR 370A (ประมาณ 60-80%) ผสมผสานกับกลุ่มออสโตรเอเชียติกเดิม (มอญ-เขมร) ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นทวีป
ซึ่งมี EDAR 370A ต่ำกว่า (ประมาณ 40% หรือน้อยกว่า)
เกิดพันธุกรรมคนไทยและคนในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นทวีป เช่น ผมอาจจะตรงและหนา แต่ก็ไม่หนา หรือมีฟันรูปพลั่วแต่ไม่ลึกเท่าคนจีนทางเหนือ
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
คนไทยและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้พบยีน EDAR V370Aประมาณ 40-60%
เนื่องจากคนไทยและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นการผสมผสานระหว่างกลุ่มบรรพบุรุษชาว Tai-Kadai ซึ่งมียีน EDAR V370A ประมาณ 60 -80%ได้ผสมผสานกับประชากรกลุ่ม Hmong-Mien (ม้ง-เมี่ยน) Hmong-Mien: มียีน EDAR V370A (ประมาณ 80-95%) และกลุ่มออสโตรเอเชียติกเดิม (มอญ-เขมร) ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นทวีป
ซึ่งมี EDAR 370A ต่ำกว่า (ประมาณ 40% หรือน้อยกว่า)
Austroasiatic กลุ่มออสโตรเอเชียติกที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ห่างไกลหรือกลุ่ม "บนภูเขา" ยีน EDAR 370A อาจต่ำลงไปถึง 20-30% หรือไม่พบเลยในบางสายตระกูล ["Basal East Asians" (เอเชียตะวันออกพื้นฐาน) คือกลุ่มที่แยกตัวลงใต้มาก่อนที่การกลายพันธุ์ของยีน EDAR 370A ในภาคกลางของจีนจะแพร่กระจายอย่างรุนแรง]
โดยตั้งหลักแหล่งในอุษาคเนย์ นานกว่าหลายพันปี
บรรพบุรุษของม้งและเมี่ยนอาศัยอยู่บริเวณ ลุ่มแม่น้ำแยงซีตอนกลางก่อนจะค่อยๆ อพยพลงใต้เข้าสู่ไทย ลาว เวียดนาม เมื่อไม่กี่ร้อยปีที่ผ่านมา
กลุ่มออสโตรเอเชียติกมีความใกล้ชิดกับกลุ่ม Hòabìnhian (โฮอาบิเนียน) ซึ่งเป็นมนุษย์ยุคหินที่อาศัยอยู่ในถ้ำแถบไทยและเวียดนามเมื่อหมื่นกว่าปีก่อน ไม่มี ยีน EDAR 370A
ลักษณะเด่น "ผมหยักศก-หน้าคม" ในชาวมอญหรือชาวเขมรบางส่วน การคัดเลือกทางพันธุกรรมต้านทาน"โรคมาลาเรีย" รอดพ้นจากเชื้อมาลาเรียชนิด P. falciparum:
เชื้อมาลาเรียจะเข้าไปเจริญเติบโตในเม็ดเลือดแดงที่มี HbE ได้ยากกว่าปกติ และมียีน G6PD Deficiency (ภาวะพร่องเอนไซม์ G6PD)ทำให้เชื้อมาลาเรียไม่สามารถขยายพันธุ์ในเม็ดเลือดแดงได้สะดวก
คนไทยมีทั้งคนที่มีผมหนาตรง (มียีน EDAR สูง) และคนที่มีผมเส้นเล็กหรือผมหยักศก (มียีน EDAR ต่ำ)
ฟันรูปพลั่ว: ในคนไทยเชื้อสายจีนจะพบฟันรูปพลั่วในสัดส่วนที่สูงมาก
แต่ในกลุ่มชาติพันธุ์ดั้งเดิมบางกลุ่มในไทยอาจพบไม่บ่อยเท่า
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
เปรียบเทียบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นทวีป กับชาวจีนภาคเหนือ
ใบหน้า: มีความ "ละมุน" ขึ้น คือไม่แบนราบเท่าชาวหนี่เจิน แต่ก็ไม่คมเข้มเท่ากลุ่มออสโตรเอเชียติกบริสุทธิ์
สีผิว: มีความหลากหลายตั้งแต่ขาวเหลือง (อิทธิพลไท-กะได) ไปจนถึงคล้ำเข้ม (อิทธิพลออสโตรเอเชียติก)
เส้นผม: ส่วนใหญ่มีผมเหยียดตรงตามยีน EDAR ที่ได้รับมาจากฝั่งไท-กะได แต่ความหนาของเส้นผมจะน้อยกว่าชาวจีนหรือชาวแมนจู
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ข้อสันนิษฐาน กลุ่มเกษตรกรจากจีนอพยพลงมาเมื่อประมาณ 3,000 - 6,000 ปีก่อน นำวัฒนธรรมข้าว และชาวจีนได้นำยีน EDAR เข้ามาผสมกับ ชาวHòabìnhian (โฮอาบิเนียน) : กลุ่มพรานล่าสัตว์ดั้งเดิมในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ซึ่งไม่มี ยีน EDAR V370A
ประเทศไทยและภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ไม่ได้เป็นดินแดนร้าง เคยพบฟอสซิลฟันกรามมนุษย์เดนิโซวานในดินแดนประเทศลาวเมื่อ 131,000 ปีก่อน ณ ถ้ำหินปูนในเทือกเขาอันนัม (Annamite Mountains)
กลุ่มวิจัยดีเอ็นเอของ Eske Willerslev จากสถาบัน Globe Institute มหาวิทยาลัยโคเปนเฮเกน และโดย David Reich จากมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด กล่าวว่าเมื่อ กลุ่มนักล่าสัตว์และเก็บเกี่ยว มนุษย์ยุคใหม่ (Homo sapiens) กลุ่มแรกเข้ามาตั้งถิ่นฐานเมื่อ 50,000-60,000 ปีที่แล้ว ได้อพยพจากเอเชียใต้ มาเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เข้ามาในเมียนมาร์ ไทย กัมพูชา และลาว
[-ชาวอิหร่านโบราณเมื่อ 12,000 ปีที่แล้ว ได้ย้ายถิ่นฐานจากที่ราบสูง เข้าสู่อินเดียใต้
-ฮารัปปา (Harappa) 4,600 - 3,900 ปีก่อน
{2,600 – 1,900 ปีก่อนคริสตกาล} จังหวัดปัญจาบ ประเทศปากีสถาน ริมฝั่งแม่น้ำราวี (Ravi) ตรวจพบ DNA จากโครงกระดูกโบราณ (เช่น ที่ไซต์ Rakhigarhi) พบว่าชาวฮารัปปาเกิดจากการผสมผสานระหว่าง กลุ่มนักล่าสัตว์พื้นเมืองในเอเชียใต้ กับ กลุ่มเกษตรกรจากแถบอิหร่าน
-ชาวอารยันมาจากแถบเอเชียกลาง อพยพผ่านเทือกเขาฮินดูกูชและ ช่องเขาไคเบอร์ (Khyber Pass) เข้าสู่ลุ่มแม่น้ำสินธุ เมื่อ 3,500 - 3,200 ปีก่อน
{1,500 – 1,200 ปีก่อนคริสตกาล} ตรงกับราชวงศ์ชาง ประเทศจีน]
เมื่อชาวจีนที่ปลูกข้าวเข้ามาตั้งรกรากและทำการเกษตรในยุคหินของประเทศไทย งานวิจัยที่ตีพิมพ์ในปี 2018 โดย บางส่วนของชนพื้นเมืองดั้งเดิมเหล่านี้ถูกผลักดันไปยังพื้นที่ห่างไกลมากขึ้น
หลักฐานสำคัญ
พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติอู่ทอง
ตู้จัดแสดงที่ 5 แหล่งโบราณคดีบ้านทะเลบก อำเภอดอนเจดีย์3,000-4,200 ปี จังหวัดสุพรรณบุรี จัดแสดงโบราณวัตถุยุคก่อนประวัติศาสตร์สมัยหินใหม่ อายุประมาณ 3,000 - 4,200 ปีมาแล้ว ได้แก่ ขวานหินขัด ชิ้นส่วนหม้อสามขา และชิ้นส่วนภาชนะมีนม หม้อสามขาที่มีการ เจาะรู ที่ขา คล้ายแหล่งโบราณคดีถ้ำเบื้องแบบจ.สุราษฎร์ธานี อายุระหว่าง 6,500 – 4,200 ปีมาแล้ว
ชิ้นส่วนหม้อสามขา แหล่งโบราณคดีบ้านทะเลบก อำเภอดอนเจดีย์3,000-4,200 ปี จังหวัดสุพรรณบุรี ที่มาภาพ พิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติอู่ทอง
ตู้จัดแสดงที่ 5
หม้อสามขาที่พบในแหล่งโบราณคดีเขาปินะ ต.นาวง อ.ห้วยยอด จ.ตรัง เป็นภาชนะดินเผาสมัยก่อนประวัติศาสตร์ อายุระหว่าง 5,000 – 3,000 ปี
แหล่งโบราณคดีเขาทะลุ จังหวัดชุมพร 3,000 – 5,000 ปีมาแล้ว เส้นทางการค้าข้ามคาบสมุทรโบราณที่เชื่อมต่อระหว่างฝั่งอ่าวไทยและอันดามัน (เขาทะลุ-เขาสามแก้ว)
แหล่งโบราณคดีถ้ำเบื้องแบบจ.สุราษฎร์ธานี อายุระหว่าง 6,500 – 4,200 ปีมาแล้ว
เศษภาชนะดินเผาลายเชือกทาบร่วมกับเครื่องมือหินขัด กระดูกสัตว์ และเปลือกหอย หม้อสามขาที่มีการ เจาะรู ที่ขา
หม้อสามขา แหล่งโบราณคดีหนองราชวัตร ตั้งอยู่ที่ ต.หนองราชวัตร อ.หนองหญ้าไซ จ.สุพรรณบุรี
3,500 – 4,000 ปี
อาจรับรูปแบบมาจากหม้อสามขาในวัฒนธรรมหยางเส้า (Yangshao) ประเทศจีน เมื่อ 7,000 -5,000
ปีก่อน [5,000–3,000 ปีก่อนคริสตกาล]
และวัฒนธรรมหลงซาน (Lung Shan) ประเทศจีน 5,000 - 3,900 ปีก่อน [3,000-1,900 ปีก่อนคริสตกาล] ซึ่งมีอายุประมาณ 5,000 - 4,000 ปีที่ผ่านมา
หม้อสามขาแหล่งโบราณคดีบ้านเก่า จ.กาญจนบุรี
3,000–4,000 ปี รูปทรงสมมาตรคล้ายวัฒนธรรมหลงซาน (Lung Shan) ประเทศจีน 5,000 - 3,900 ปีก่อน [3,000-1,900 ปีก่อนคริสตกาล]
แหล่งโบราณคดีบ้านแจงงาม อำเภอหนองหญ้าไซ และหนองราชวัตรจังหวัดสุพรรณบุรี จังหวัดสุพรรณบุรี
3,500 – 2,500 ปี
แหล่งโบราณคดีโฮ่วหลี่ระยะที่ 1 บริเวณหลินจือ มณฑลซานตง ประเทศจีน 8,500 ปี - 7,500 ปี (6500–5500 ปีก่อนคริสตกาล)
ภาชนะสามขา (Tripod) : เริ่มมีการทำเครื่องปั้นดินเผาที่มีขา (เรียกว่า Fu หรือหม้อสามขา) ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นต้นแบบหม้อสามขาที่พบในหลายพื้นที่ของประเทศไทย
มนุษย์ถ้ำ AR19K ในแถบลุ่มแม่น้ำอามูร์-เฮยหลง มณฑลเฮยหลงเจียงของจีน (Amur Region : AR
ภูมิภาคอามูร์) ตะวันออกไกลของรัสเซียและตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ระหว่าง 30,000 - 35,000 ปีที่แล้ว ค้นพบยีน EDAR ที่มียีนตัวแปร V370A ในแถบจีนตอนกลางหรือตอนเหนือของจีน เมื่อ 19,000 ปีก่อน ได้แก่
เส้นผม: ทำให้เส้นผมมีลักษณะ หนา ตรง และกลม (เนื่องจากต่อมรากผมมีขนาดใหญ่ขึ้น)
ฟัน: ทำให้ฟันหน้ามีลักษณะเป็น "รูปพลั่ว" (Shovel-shaped incisors) คือด้านหลังฟันจะมีความโค้งเว้าเหมือนพลั่วตักดิน
ต่อมเหงื่อ: เพิ่มความหนาแน่นของต่อมเหงื่อ (Eccrine sweat glands) ทำให้ระบายความร้อนได้ดีขึ้น
หน้าอก: ในผู้หญิง ยีนนี้ส่งผลให้เนื้อเยื่อไขมันในหน้าอกลดลง แต่เพิ่มการแตกแขนงของท่อน้ำนม
19,000 ปีก่อน (ช่วงปลาย LGM) พบหลักฐาน DNA จากตัวอย่างที่เรียกว่า AR19K ในแถบลุ่มแม่น้ำอามูร์ (Amur Region)
มีความใกล้ชิดทางพันธุกรรมกับชาวเอเชียตะวันออกในปัจจุบันมากกว่ามนุษย์ถ้ำเทียนหยวน
[ประชากรชาวเอเชียตะวันออกสายเหนือและสายใต้ได้แยกออกจากกันอย่างชัดเจนแล้วตั้งแต่เมื่อ 19,000 ปีก่อน]
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
AR19K เมื่อ 19,000 ปีก่อน
ในแถบลุ่มแม่น้ำอามูร์ (Amur Region : 黑龙江 มณฑลเฮยหลงเจียง) ค้นพบ'ยีน EDAR V370A' เส้นผมที่หนาขึ้น ต่อมเหงื่อที่มากขึ้น และฟันหน้าที่มีลักษณะรูปพลั่ว (Shovel-shaped incisors) และเป็นบรรพบุรุษของชาวไซบีเรียโบราณ (Ancient Paleo-Siberians) และชนพื้นเมืองในอเมริกา (Native Americans)
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
AR19K ภูมิภาคอามูร์ 黑龙江 ลุ่มแม่น้ำอามูร์-เฮยหลง ซึ่งมี 'ยีน EDAR V370A' : ภาพเหมือนของหญิงสาวชาวพื้นเมืองเผ่าเอเวนกีจากซาคา ประเทศรัสเซีย ที่มาภาพ : โดยอเล็กซานเดอร์ คิมูชิน
ยีน EDAR (Ectodysplasin A Receptor) โดยเฉพาะตัวแปรที่เรียกว่า V370A คือ "รหัสพันธุกรรมเฉพาะตัว" ที่พบได้เกือบเฉพาะในชาวเอเชียตะวันออกและชนพื้นเมืองในอเมริกา
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ช่วงที่น้ำแข็งเริ่มละลาย (19,000 - 11,500 ปีก่อน) ประชากรกลุ่มหนึ่งจากชายฝั่งจีนตอนเหนือได้อพยพไปยังญี่ปุ่น และกลายเป็นหนึ่งในต้นตระกูลของชาวไอนุ (Ainu) ในปัจจุบัน
การศึกษาประชากร AR9.2K_o
เมื่อ 9,200 ปีก่อน พันธุกรรมกับประชากรโบราณในมณฑลซานตงมีความใกล้เคียงทางพันธุกรรมกับประชากรโบราณในภูมิภาคอามูร์เมื่อ 14,000 ปีก่อน
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
บรรพบุรุษทางเหนือของชาวฮั่นเคยอาศัยอยู่ในไซบีเรียในช่วงยุคน้ำแข็งครั้งสุดท้าย หรือ 11,500 ปีก่อน [9,500 ปีก่อนคริสตกาล] บรรพบุรุษทางเหนืออาศัยอยู่ตามแม่น้ำเหลืองและขึ้นไปถึงที่ราบสเตปป์ทางตะวันออกของไซบีเรีย ดังนั้น ชาวไซบีเรียตะวันออกและประชากรเอเชียตะวันออกแยกจากกันนั้นอยู่ระหว่าง 8.8–11.2 พันปีก่อน
#ซานตง บ้านเกิดของขงจื๊อ
#ซานตงจุดเปลี่ยนจากมนุษย์ถ้ำสู่บ้านกึ่งใต้ดิน
มนุษย์ถ้ำเปียนเปียนตง Bianbiandong Cave Site 扁扁洞遗址
อำเภออี้หยวน มณฑลซานตง
มียีน EDAR (Ectodysplasin A Receptor) V370A มียีนตัวแปร
ระหว่าง 9,000 - 10,000 ปี อาศัยอยู่ในถ้ำ
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ชิ้นส่วนกระดูกขมับจากบุคคลอายุประมาณ 9,500 ปี จากถ้ำเปียนเปียน มณฑลชานตง ประเทศจีน บุคคลนี้เป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มบรรพบุรุษทางเหนือที่พบตามแนวแม่น้ำเหลือง และขึ้นไปทางทุ่งหญ้าสเตปป์ตะวันออกของไซบีเรีย
แหล่งโบราณคดีถ้ำ(Cave site) เปียนเปียนตง Bianbiandong Cave Site 扁扁洞遗址
อำเภออี้หยวน มณฑลซานตง
แม่น้ำอี้ (Yi River) ตอนล่างของแม่น้ำเหลือง ค้นพบฟอสซิลกะโหลกศีรษะ และเศษเครื่องปั้นแบบผสมทราย (Sand-tempered pottery)
มีสีแดงหรือน้ำตาลแดง เข็มกระดูกและหัวหอกกระดูก หลักฐานจากซากสัตว์ (Faunal remains) เช่น กวาง หมูป่า กระต่าย และเปลือกหอย
อายุระหว่าง 9,500 - 10,000 ปี การวิเคราะห์ DNA พบว่ามีความเชื่อมโยงกับกลุ่มบรรพบุรุษทางตอนเหนือของจีนแถบลุ่มแม่น้ำฮวงโห (Yellow River) ในยุคต่อมา
มนุษย์บ้านกึ่งใต้ดิน 9,000 ปี!
มียีน EDAR (Ectodysplasin A Receptor) V370A มียีนตัวแปร
ระหว่าง 9,000 - 8,500 ปี อพยพจากถ้ำ มาอยู่ บ้านกึ่งใต้ดิน รูปแบบกึ่งใต้ดิน (Semi-subterranean): ตัวบ้านถูกขุดลึกลงไปในดินส่วนหนึ่งเพื่อใช้ดินเป็นฉนวนกันความร้อนและความหนาวเย็น
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
การแบ่งสัดส่วนพื้นที่ (Functional Areas) บ้านกึ่งใต้ดิน รูปแบบกึ่งใต้ดิน (Semi-subterranean) แหล่งโบราณคดีจางมาตุน(Zhangmatun site - 张马屯遗址) ภูมิภาคไห่ไต้ (Haidai region) มณฑลซานตง ประเทศจีน มีอายุระหว่าง 9,000 - 8,500 ปี: ภายในพื้นที่ House F1 นักโบราณคดีจำแนกพื้นที่ใช้งานออกเป็น 4 ส่วนหลัก (Area A-D) ได้แก่ :
A. พื้นที่ขยะ (Garbage Area): พบเศษเครื่องปั้นดินเผา กระดูกสัตว์ และเกล็ดปลาจำนวนมาก
B. เตาผิง (Fireplace): พบร่องรอยผิวดินที่ผ่านการอบแห้งด้วยความร้อน (Fire-dried surface)
C. พื้นที่ทางเดิน: พบร่องรอยการเหยียบย่ำจนดินอัดแน่น (Trampling/Compression)
D. พื้นที่เซรามิก : พบชิ้นส่วนเซรามิกที่แตกกระจายอยู่
แหล่งโบราณคดีจางมาตุน(Zhangmatun site - 张马屯遗址) ภูมิภาคไห่ไต้ (Haidai region) มณฑลซานตง ประเทศจีน มีอายุประมาณ 9,000 - 8,500 ปี ระหว่างแม่น้ำฮวงโหทางทิศเหนือและที่ราบสูงซานตงทางทิศใต้ เริ่มปลูกข้าวฟ่าง (Millet) ทั้งชนิด foxtail หางจิ้งจอก และ broomcorn ข้าวโพดไม้กวาดเปลี่ยนผ่านจากการล่าสัตว์และหาของป่าไปสู่เกษตรกรรมยุคเริ่มแรกในลุ่มแม่น้ำฮวงโหตอนล่าง
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
แหล่งโบราณคดีจางมาตุน(Zhangmatun site - 张马屯遗址) ภูมิภาคไห่ไต้ (Haidai region) มณฑลซานตง ประเทศจีน มีอายุประมาณ 9,000 - 8,500 ปี พบร่องรอยที่อยู่อาศัย"บ้านกึ่งใต้ดิน" (Semi-subterranean houses) ที่มีลักษณะถาวร (House F1) "แหล่งโบราณคดีกลางแจ้ง" (Open-air site) , หลุมขยะ (Pits), และเตา (Stove) รวมถึงเครื่องปั้นดินเผาและเครื่องมือหิน
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ซากโบราณสถานวัฒนธรรมโฮ่วหลี่ (Houli Culture) มณฑลซานตง ประเทศจีน ประมาณ 8,500 ปี - 7,500 ปี (6500–5500 ปีก่อนคริสตกาล)
ซากข้าวฟ่างและข้าวที่ไหม้เกรียม 8,000 ปี จากยุควัฒนธรรมโฮ่วหลี่ ขยายขอบเขตการทำนาข้าวในยุคแรกเริ่มในลุ่มแม่น้ำเหลืองไปทางเหนือ
[แหล่งโบราณคดีโฮ่วหลี่ มีสามระยะ]
ที่มา บทวิจัยการวิเคราะห์ไอโซโทปมนุษย์จากเสี่ยวจิงซานบน ScienceDirect
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
แหล่งโบราณคดีโฮ่วหลี่ระยะที่ 1 มณฑลซานตง ประเทศจีน
8,500 ปี - 7,500 ปี (6500–5500 ปีก่อนคริสตกาล) ค้นพบ การเทพื้นปูนโบราณ
มีการนำ ดินขาว (Lime/Calcareous earth) มาผสมเพื่อฉาบพื้นและผนังให้มีความแข็งและเรียบ (คล้ายการทำปูนซีเมนต์แบบโบราณ) เพื่อป้องกันความชื้นจากดิน
ที่มา บทวิจัยการวิเคราะห์ไอโซโทปมนุษย์จากเสี่ยวจิงซานบน ScienceDirect
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
แหล่งโบราณคดีโฮ่วหลี่ระยะที่ 1 ในหลินจือ 8,500 ปี - 7,500 ปี (6500–5500 ปีก่อนคริสตกาล)
-แหล่งโบราณคดีซีเหอ (Xihe Site - 西河遗址) ตั้งอยู่ในเขตจางชิว (Zhangqiu) เมืองจี่หนาน มณฑลซานตง ผังหมู่บ้านHouse F1พบซากบ้านกึ่งใต้ดิน (Semi-subterranean) มากถึงกว่า 30 หลัง แต่ละหลังมีพื้นที่ประมาณ 20-50 ตารางเมตรแบ่งเป็นแถวตามแนวเหนือ-ใต้
ที่มา บทวิจัยการวิเคราะห์ไอโซโทปมนุษย์จากเสี่ยวจิงซานบน ScienceDirect
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
แหล่งโบราณคดีโฮ่วหลี่ระยะที่ 1 บริเวณหลินจือ มณฑลซานตง ประเทศจีน 8,500 ปี - 7,500 ปี (6500–5500 ปีก่อนคริสตกาล)ภาชนะสามขา (Tripod) : เริ่มมีการทำเครื่องปั้นดินเผาที่มีขา (เรียกว่า Fu หรือหม้อสามขา) ซึ่งสันนิษฐานว่าเป็นต้นแบบหม้อสามขาที่พบในประเทศไทย เช่น หนองราชวัตร อ.หนองหญ้าไซ จ.สุพรรณบุรี เมื่อ 4,000 ปีก่อน
ลวดลายภาชนะเซรามิก : ส่วนใหญ่เป็นแบบเรียบๆ หรือมีรอยกดจากเชือก/จักสาน (Cord-marked) สีออกแดงส้ม
แหล่งโบราณคดีโฮ่วหลี่ระยะที่ 1 ในหลินจือ 8,500 ปี - 7,500 ปี (6500–5500 ปีก่อนคริสตกาล)
พบหลุมสำหรับเก็บกักพบเมล็ด ข้าวฟ่าง (Millet) อาหาร (Storage pits) จำนวนมากกระจายอยู่รอบๆ บริเวณบ้าน
ที่มา บทวิจัยการวิเคราะห์ไอโซโทปมนุษย์จากเสี่ยวจิงซานบน ScienceDirect
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
-วัฒนธรรมโฮ่วหลี่ (Houli Culture) แหล่งโบราณคดีเสี่ยวจิงซาน (Xiaojingshan Site - 小荆山遗址) ตั้งอยู่ในเขตจางชิว (Zhangqiu) เมืองจี่หนาน มณฑลซานตง ประมาณ 8,000 ปี พบซากบ้านจำนวน 2 หลัง ซึ่งมีลักษณะเป็นบ้านกึ่งใต้ดิน (Semi-subterranean houses) เทพื้นปูนโบราณ
มีการนำ ดินขาว (Lime/Calcareous earth) มาผสมเพื่อฉาบพื้นและผนังให้มีความแข็งและเรียบ (คล้ายการทำปูนซีเมนต์แบบโบราณ) เพื่อป้องกันความชื้นจากดิน
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
วัฒนธรรมโฮ่วหลี่ (Houli Culture) แหล่งโบราณคดีเสี่ยวจิงซาน (Xiaojingshan Site - 小荆山遗址) ตั้งอยู่ในเขตจางชิว (Zhangqiu) เมืองจี่หนาน มณฑลซานตง ประมาณ 8,000 ปี การวิเคราะห์ไอโซโทปเสถียร (Stable Isotope Analysis) จากกระดูกมนุษย์ จำนวน 21 หลุม และสัตว์ ยืนยันว่ามนุษย์ที่นี่เริ่มมีการบริโภคพืชตระกูล ข้าวฟ่าง (Millet) เกิดเกษตรกรรมข้าวฟ่าง ในลุ่มแม่น้ำฮวงโหตอนล่างมีจุดกำเนิดมาตั้งแต่ช่วง 8,000 ปีก่อน ภายใต้ระบบเศรษฐกิจแบบพรานล่าสัตว์และหาของป่า
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
วัฒนธรรมโฮ่วหลี่ (Houli Culture) แหล่งโบราณคดีเสี่ยวจิงซาน (Xiaojingshan Site - 小荆山遗址) ตั้งอยู่ในเขตจางชิว (Zhangqiu) เมืองจี่หนาน มณฑลซานตง ประมาณ 8,000 ปีพบเครื่องปั้นดินเผาและเครื่องมือหินจำนวนมาก รวมถึงเครื่องมือที่ทำจากกระดูกและเขาสัตว์
ที่มา บทวิจัยการวิเคราะห์ไอโซโทปมนุษย์จากเสี่ยวจิงซานบน ScienceDirect
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
วัฒนธรรมเป่ยซิน 北辛文化มีอายุระหว่าง 7,300 -6,100 ปี
[5300–4100 ปีก่อนคริสตกาล]
เมืองเติ้งโจว มณฑลชานตง
มีการการถอนฟันในหมู่สมาชิก มีการการแลกเปลี่ยนและปฏิสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมกับวัฒนธรรมหม่าเจียปังในบริเวณทะเลสาบไท่หูตอนใต้และวัฒนธรรมปันโปในยุคหยางเสาตอนต้นในลุ่มแม่น้ำเหลืองตอนกลาง
วัฒนธรรมเป่ยซิน 北辛文化มีอายุระหว่าง 7,300 -6,100 ปี
[5300–4100 ปีก่อนคริสตกาล]
เมืองเติ้งโจว มณฑลชานตง
มีการปลูก ข้าวฟ่างและ การเลี้ยง ควายหมู และไก่
ชาวเป่ยซินจับปลาคาร์พในแม่น้ำใกล้เคียง ล่ากวาง และหาเก็บลูกแพร์ป่าราก และหัว
พวกเขาใช้ เส้นใย ป่าน อย่างกว้างขวาง ในการทอผ้าสำหรับทำเสื้อผ้า ทำตะกร้า และทำเส้นด้าย เชือก และสายต่างๆ รวมถึงอวนจับปลา
วัฒนธรรมเป่ยซิน 北辛文化มีอายุระหว่าง 7,300 -6,100 ปี
[5300–4100 ปีก่อนคริสตกาล]
เมืองเติ้งโจว มณฑลชานตง
มีการก่อสร้างบ้านเรือนส่วนใหญ่มักอยู่กึ่งใต้ดินและมีรูปทรงกลม ชาวเป่ยซินมีพื้นที่อยู่อาศัยและพื้นที่ฝังศพแยกกันในชุมชน การฝังศพแบบพิธีกรรมในยุคแรก
วัฒนธรรมเป่ยซิน 北辛文化มีอายุระหว่าง 7,300 -6,100 ปี
[5300–4100 ปีก่อนคริสตกาล]
เมืองเติ้งโจว มณฑลชานตง
มีการบริโภคเนื้อหมูและข้าวฟ่างเป็นอาหารหลักของชาวเป่ยซิน เสริมด้วยเนื้อกวาง ไก่ ไข่ และผักและผลไม้นานาชนิด
วัฒนธรรมเป่ยซิน 北辛文化มีอายุระหว่าง 7,300 -6,100 ปี
[5300–4100 ปีก่อนคริสตกาล]
เมืองเติ้งโจว มณฑลชานตง ประดิษฐ์เครื่องมือ หัวขวานหิน หัวหอก และหัวลูกศรจากอาวุธล่าสัตว์ รวมถึงใบเคียวหินที่ใช้เก็บเกี่ยวธัญพืช
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
"วัฒนธรรมต้าเหวินโข่ว
大汶口文化
6,100 ปี - 4,600 ปีก่อน
(6100 –2600 ปีก่อนคริสตกาล)
มีการการถอนฟันหน้าหรือฟันเขี้ยวในหมู่สมาชิก เป็นพิธีกรรมที่แสดงถึงการบรรลุนิติภาวะ (Coming-of-age) เช่นเดียวกับ วัฒนธรรมเป่ยซิน มีอายุระหว่าง 7,300 -6,100 ปี
[5300–4100 ปีก่อนคริสตกาล]
"เก่าแก่กว่าวัฒนธรรมหลงซาน
"วัฒนธรรมต้าเหวินโข่ว"
จารึกบนเครื่องปั้นดินเผาต้าเหวินโข่ว ภาพสัญลักษณ์(Pictographs) 4,600 - 4,800 ปี "ต้นกำเนิดของอักษรจีน" (Proto-writing) การเขียนเบื้องต้น เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดอักษรราชวงศ์ชาง (Oracle Bone Script) ประเทศจีน และมีการค้นพบสัญลักษณ์ที่มีลักษณะคล้ายคลึงจารึกบนเครื่องปั้นดินเผาต้าเหวินโข่ว ภาพสัญลักษณ์(Pictographs) 4,600 - 4,800 ปี ในมณฑลอันฮุยและเจ้อเจียงประเทศจีน
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
จารึกบนเครื่องปั้นดินเผาต้าเหวินโข่ว 4,600 - 4,800 ปี รูปดวงตา (Eye) และรูปนก (Bird) สัญลักษณ์ "อาทิตย์-จันทร์-ภูเขา": เป็นรูปดวงอาทิตย์อยู่เหนือเสี้ยวจันทร์และยอดเขา ณ มณฑลชานตง ลุ่มน้ำตอนล่างของแม่น้ำเหลือง ที่มาภาพ : พิพิธภัณฑ์ซานตง#นฤพนธ์ เพ็งอ้น แปลเรียบเรียงและตีความ
จารึกบนเครื่องปั้นดินเผาภาชนะ Zun วัฒนธรรมต้าเหวินโข่ว (Dawenkou Pottery Inscriptions) หรือที่เรียกในภาษาจีนว่า "เต๋าเหวิน" (陶文) คือสัญลักษณ์รูปภาพโบราณที่ถูกค้นพบบนภาชนะดินเผาในมณฑลซานตง สัญลักษณ์เหล่านี้มีอายุประมาณ 4,600 - 4,800 ปี
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
"วัฒนธรรมต้าเหวินโข่ว 8,100 ปี - 4,600 ปีก่อน
(6100 –2600 ปีก่อนคริสตกาล) ครอบคลุมพื้นที่ มณฑล อานฮุย เหอหนาน และเจียงซู
อาจมีการติดต่อสื่อสารแลกเปลี่ยนกับวัฒนธรรมหยางเสา ในช่วงเวลาเดียวกัน
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
การค้นพบขลุ่ยเจียหู (Jiahu Gudi) กว่า 30 เลา ก่อน
"วัฒนธรรมต้าเหวินโข่ว 8,100 ปี - 4,600 ปีก่อน
(6100 –2600 ปีก่อนคริสตกาล)
เป็นเครื่องดนตรีประเภทเครื่องลมที่เก่าแก่ที่สุดในโลกที่ยังคงใช้งานได้ ค้นพบที่แหล่งโบราณคดีเจียหู มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน มีอายุเก่าแก่กว่า 9,000–7,700 ปี [7,000 -5,700 ปีก่อนคริสตกาล] ทำจากกระดูกปีกนกกระเรียนมงกุฎแดง เจาะรู 5-8 รู ซึ่งสามารถเล่นดนตรีได้ในบันไดเสียงแบบเพนทาโทนิก (Pentatonic scale)
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ขลุ่ยเจียหู (Jiahu Gudi) 7 รู มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน มีอายุระหว่าง 9,000–7,700 ปี
"วัฒนธรรมต้าเหวินโข่ว 8,100 ปี - 4,600 ปีก่อน
(6100 –2600 ปีก่อนคริสตกาล) ค้นพบกลองจระเข้ อายุ 7,500 ปีก่อน ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก หินเทอร์ควอยซ์ หยก
และงาช้าง
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
กลอง Ceramic หนังจระเข้ 7,500 ปีก่อน วัฒนธรรมต้าเหวินโข่ว 8,100 - 6,600 ปีก่อน [6,100 ปี - 4,600 ปีก่อน] กลองส่วนหัวและส่วนท้ายจะถูกขึงด้วย หนังจระเข้ เพื่อใช้เป็นหน้ากลองในการตีให้เกิดเสียง
หลักฐานเก่าแก่ที่สุด 7,500 ปีก่อน [5500 ปีก่อนคริสตกาล]
"วัฒนธรรมต้าเหวินโข่ว 6,100 ปี - 4,600 ปีก่อน
(6100 –2600 ปีก่อนคริสตกาล) มีการผ่าตัดตกแต่งฟันและดัดแปลงกะโหลกศีรษะ
วัฒนธรรมหลงซาน(ภูเขามังกร) 5,000 -3,900 ปีก่อน
[3000 ถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล]
มณฑลชานตง 4,000 ปี ณ เมืองเหลียงเฉิง แหล่งโบราณสถานเมืองเหลียงเฉิง ค้นพบสิ่งประดิษฐ์จากหยก เครื่องมือหิน เครื่องมือกระดูก เครื่องปั้นดินเผาสีดำ ขาว แดง และเหลือง ลวดลายเส้นและลวดลายต่อไม้ไผ่ และ เครื่องปั้นดินเผาเปลือกไข่ที่มีความบางราวกับกระดาษแต่แข็งแกร่ง ที่มา เครือข่ายข่าว Speed Leopard · บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ Shandong Business Daily: Cui Nina
แหล่งโบราณสถานเมืองเหลียงเฉิง4,000 ปี เครื่องปั้นดินเผาสีดำลวดลายเส้นและลวดลายต่อไม้ไผ่ ที่มาภาพ เครือข่ายข่าว Speed Leopard · บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ Shandong Business Daily: Cui Nina
วัฒนธรรมหลงซาน (ภูเขามังกร) 5,000 -3,900 ปีก่อน
[3000 ถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล] ครอบคลุมพื้นที่แม่น้ำเหลืองตอนล่างและตอนกลางประเทศจีน
มณฑลชานซีตอนใต้
วัฒนธรรมหลงซาน ยุคเทาซี่
陶寺 4,300 -3,900 ปีก่อน
(2300 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล)
แหล่งโบราณคดีในอำเภอเซียงเฟินเมืองหลินเฟินทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลชานซี ประเทศ
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
เครื่องปั้นดินเผายุค 陶寺 4,100 ถึง 4,000 ปีก่อน
วัฒนธรรมหลงซาน ยุคเทาซี่
陶寺 4,300 -3,900 ปีก่อน
(2300 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล)
มีการก่อสร้างกำแพงดินอัดขนาดมหึมาระหว่าง 4,100 ถึง 4,000 ปีก่อน มีรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าและมีพื้นที่ภายใน 280 เฮกตาร์
กำแพงดินอัดภายในแบ่งแยกพื้นที่อยู่อาศัยและพิธีกรรมของชนชั้นสูงออกจากพื้นที่อยู่อาศัยของสามัญชน ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาสังคมที่มีการแบ่งชั้น
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
แหวนบรอนซ์ (สำริด) คล้ายเฟือง มีปุ่มนูน 陶寺 วัฒนธรรมหลงซาน ยุคเทาซี่
陶寺 4,300 -3,900 ปีก่อน
(2300 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล)
ปิ่นปักผมทำจากหินเทอร์ควอยซ์ยุคเทาซี 陶寺 4,300 -3,900 ปีก่อน
(2300 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล)
ขวานหยก 陶寺 4,100 ถึง 4,000 ปีก่อน
璧 หยกรูปวงกลม เจาะรู วัฒนธรรมหลงซาน ยุคเทาซี่
陶寺 4,300 -3,900 ปีก่อน
(2300 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล)
การจารึกยุควัฒนธรรมหลงซานตอนปลาย (ประมาณ 4,200 - 4,350 ปีมาแล้ว)
เรียกว่า "Dinggong Pottery Inscription" แหล่งโบราณคดีติงกง (Dinggong) ในอำเภอโจวผิง มณฑลซานตง ประเทศจีน
เป็นกลุ่มตัวอักษรที่เขียนต่อเนื่องกัน หรือการสลักสัญลักษณ์ลงบนกระดูกสัตว์และเครื่องปั้นดินเผาในยุคหลงซานที่เริ่มดูคล้ายอักษรจีนโบราณมากขึ้น
และพบเซรามิกรูปทรงภาชนะสามขา (Tripod)
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
วัฒนธรรมหลงซานตอนปลาย (ประมาณ 4,200 - 4,350 ปีมาแล้ว) การเขียนเป็นประโยค: ในชิ้นส่วนนี้พบตัวอักษรทั้งหมด 11 ตัว จัดเรียงเป็น 5 แถว (จากขวาไปซ้าย ตามแบบแผนอักษรจีนโบราณ) การเขียนอักษรที่ต่อเนื่องกัน บ่งชี้ว่ามนุษย์ในยุคนั้นเริ่มมี "ระบบไวยากรณ์" หรือการสื่อสารที่เป็นเรื่องราวแล้ว ลายเส้นมีลักษณะตวัดโค้งและมีความเป็น "ลายมือเขียน" (Cursive-like) มากกว่าการสลักรูปภาพนิ่งๆ
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
วัฒนธรรมหลงซานตอนปลาย (ประมาณ 4,200 - 4,350 ปีมาแล้ว) การเขียนเป็นประโยค: ในชิ้นส่วนนี้พบตัวอักษรทั้งหมด 11 ตัว จัดเรียงเป็น 5 แถว (จากขวาไปซ้าย ตามแบบแผนอักษรจีนโบราณ) อาจเป็นบรรพบุรุษของอักษรบนกระดูกสัตว์ (Oracle Bone Script) ราชวงศ์ชาง
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
วัฒนธรรมหลงซานตอนปลาย (ประมาณ 4,200 - 4,350 ปีมาแล้ว) อาจเป็นระบบการเขียนของเผ่าพันธุ์ "ตงอี๋" (Dongyi)
เพราะมีการเขียนที่แตกต่างจากอักษรเทาซี่ วัฒนธรรมหลงซาน ยุคเทาซี่ 陶寺 4,300 -3,900 ปีก่อน
(2300 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล)ในสายลุ่มแม่น้ำฮวงโหตอนกลาง
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ชาว "ตงอี๋" (Dongyi - 东夷) ครอบครองพื้นที่ชายฝั่งตะวันออก (มณฑลซานตง, เจียงซู, อันฮุย) ได้สร้าง "พิธีกรรม" (Li - 礼) : วัฒนธรรมการกินดื่มและมารยาท ได้ผสมผสานกับชาวฮวาเซี่ย [เหยียน-หวง] กลายเป็น "ชาวฮั่น" ในปัจจุบัน
# (ตง = ตะวันออก,
อี๋ = คนที่ใช้ธนู) ชาวตงอี๋เชี่ยวชาญการใช้ธนูไม้พะยูงขนาดใหญ่ บุคคลสำคัญของชาว"ตงอี๋" (Dongyi - 东夷) "ไท่ฮ่าว" (Taihao)
"เส้าฮ่าว" (Shaohao)
"โฮ่วยี่" (Hou Yi) นักยิงธนูผู้ยิงดวงอาทิตย์ตก 9 ดวง
ชาวตงอี๋บูชานก [หงส์] เป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ (Totem)
ตำนานสงครามยุทธการที่จัวลู่ (Battle of Zhuolu) ระหว่าง จักรพรรดิเหลือง (Huang Di) วัฒนธรรม "ฮวาเซี่ย" (Huaxia) จากลุ่มแม่น้ำฮวงโหตอนกลาง ผู้ประดิษฐ์ "รถชี้เข็มทิศ" (South-Pointing Chariot) และผ้าไหม วัฒนธรรมหยางเสา (Yangshao Culture) ปะทะ ชือโหยว (Chiyou) ผู้นำแห่งเผ่า"ตงอี๋" (หรือจิ่วหลี) (หรือพันธมิตรเก้าอี๋ - Jiu Li มีพี่น้อง 81 คน ทุกคนหัวเป็นทองแดง หน้าผากเป็นเหล็ก) (การหลอมสำริด และการใช้เหล็ก) วัฒนธรรมต้าเวิ่นโข่ว/หลงซาน (Dawenkou/Longshan)
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
วัฒนธรรมต้าเวิ่นโข่ว/หลงซาน (Dawenkou/Longshan)
ชือโหยว ผู้นำการปฏิวัติอุตสาหกรรมโลหะของจีน อาวุธสำริดยุคแรก เช่น
มีด กริชสำริด (Early Bronze Knives)
หัวลูกศรสำริด (Bronze Arrowheads)
ขวานจักร (Bronze Yue Axe)
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
วัฒนธรรมเยว่จือ (Yuezhi Culture) ชาวตงอี๋
ได้พัฒนาต่อเนื่องมาถึงยุค ราชวงศ์ซาง-โจว ในซานตง
มีการสร้างแผ่นเกราะสำริด (Bronze Lamellae)เป็นแผ่นสำริดขนาดเล็ก สี่เหลี่ยมผืนผ้า มีรูสำหรับร้อยเชือกหนังเข้าด้วยกัน (Lamellar Armor)
จะถูกนำมาเย็บติดบนเสื้อหนัง เพื่อป้องกันหน้าอกและหัวไหล่
เครื่องป้องกันใบหน้าและศีรษะ (Bronze Masks & Helmets)
หมวกเกราะ: หมวกเกราะสำริดทรงสูงและมีลวดลาย "นก" หรือ "เมฆ"
แผ่นประดับเกราะ (Bronze Bosses): พบแผ่นสำริดวงกลมที่มีความนูน ในพื้นที่ซานตง
หลักฐานสำริดเหล่านี้
ช่วยสนับสนุนตำนานที่ว่า "นักรบของชือโหยวมีร่างกายเป็นทองแดงเหล็ก" ซึ่งน่าจะหมายถึงการสวมใส่ชุดเกราะโลหะ
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
รัฐฉี (Qi) ราชวงศ์โจว ประเทศจีน มีการใช้ เตาพ่นลม (Blast Furnace) เพื่อหลอมเหล็กหล่อ (Cast Iron) และการทำ เหล็กเหนียว (Wrought Iron) ซึ่งก้าวหน้าที่สุดในโลก
รัฐฉี (Qi) ราชวงศ์โจว ประเทศจีน เปลี่ยนกองทัพจากรถศึก (Chariots) มาเป็น กองทหารราบเกราะหนัก ที่สวมชุดเกราะเหล็กทั้งตัว
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
"เกล็ดเหล็ก" จำนวนมากในสุสานขุนนางรัฐฉี ราชวงศ์โจว ประเทศจีน มีการขุดพบหมวกเหล็กที่ทำจากแผ่นเหล็กเล็กๆ ร้อยต่อกันมากกว่า 80 ชิ้นในเขตซานตง สอดคล้องกับตำนาน บรรพบุรุษ ตงอี๋ (ตำนานกล่าวว่า ชือโหยวมีหน้าผากเป็นเหล็ก : การใช้เหล็กของกษัตริย์ซือโหยว ในประเทศจีน และการค้นพบเข็มทิศของจักรพรรดิเหลือง ในประเทศจีน)
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
รัฐฉี (Qi) ราชวงศ์โจว ประเทศจีน ครอบครองพื้นที่ซานตง (ถิ่นเดิมของชาวตงอี๋) ได้กลายเป็นศูนย์กลางการผลิต เกราะเหล็ก (Iron Armor) ตีแผ่นเหล็กขนาดเล็กให้บางแต่แข็งแกร่ง แล้วเจาะรูร้อยเข้าด้วยกันด้วยเชือกหนังหรือด้ายไหม เกราะเหล็กแบบนี้มีความยืดหยุ่นสูง ช่วยให้ทหารเคลื่อนที่ได้คล่องตัวกว่าเกราะสำริดที่หนักและเปราะกว่า อีกทั้งเหล็กยังทนทานต่อการกระแทกและคมดาบได้ดีกว่า
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
วัฒนธรรมหลงซาน ยุคเทาซี่
陶寺 4,300 -3,900 ปีก่อน
(2300 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล) มีการสร้างหอดูดาว เพื่อสังเกตและจัดทำปฏิทิน ฐานรูปครึ่งวงกลมสมัยเทาซีตอนกลางอยู่ติดกับกำแพงด้านใต้ของบริเวณเทาซีตอนกลาง และแท่นดินอัดรูปครึ่งวงกลมที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 60 เมตร แท่นมีเส้นผ่านศูนย์กลาง 42 เมตร และมีพื้นที่มากกว่า 1,000 ตารางเมตร
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
หอดูดาวเทาซี่ 陶寺 4,300 -3,900 ปีก่อน
(2300 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล) ใช้สังเกตและจัดทำปฏิทิน ฐานรูปครึ่งวงกลมสมัยเทาซี เสา 13 ต้น
คั่นด้วยช่องว่างแนวตั้งขนาดเล็กที่ไม่สม่ำเสมอ กำแพงหรือแนวเสานี้เชื่อมต่อกับตำแหน่งศูนย์กลาง
สามารถสังเกตการณ์ได้โดยการมองผ่านช่องว่าง เมื่อยืนอยู่ตรงกลางแท่นบูชา อาจเป็นแรงบันดาลใจให้เกิด หอคอยทั้งสิบสามแห่งของชานกิลโลอาจเป็นหอดูดาวที่เก่าแก่ที่สุด 2,300 ปีก่อน
[ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช] ใน เปรู ทวีปอเมริกา
แหล่งโบราณคดี เทาซี่ 陶寺 4,300 -3,900 ปีก่อน
(2300 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล) พบแท่งวัดแสงอาทิตย์ ที่เก่าแก่ที่สุดในจีน เพื่อกำหนดการเปลี่ยนแปลงของฤดูกาล และเพื่อกำหนดทิศทางตำแหน่ง รวมถึงละติจูดทางภูมิศาสตร์ ชาวจีนโบราณใช้การวัดเงาเพื่อสร้างปฏิทิน สืบทอดกันมาสองพันปี แท่งวัดแสงถูกใช้กันอย่างแพร่หลายในประเทศจีน ราชวงศ์ฮั่น 2,200 ปีก่อน [ศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสตกาล]
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ชาวจีน ก่อนสมัยราชวงศ์โจว[ราชวงศ์ชาง] ชาวโจวใช้การวัดเงาเพื่อสร้างปฏิทิน มีการกล่าวถึงในตำราโบราณหลายเล่มในสมัยโจว บรรพบุรุษชาวโจวเคยอยู่ดินแดนที่ห่างไกลของกษัตริย์เหวิน แห่งราชวงศ์โจว เคยใช้การวัดความยาวเงาของแท่งวัดแสงเพื่อกำหนดทิศทาง เมื่อ 3,400 ปีก่อน
[ศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสตกาล]
ดังนั้น ชาวโจว อาจเป็นลูกหลานของ ชาวเทาซี่ 陶寺
และเป็นผู้สืบทอดวัฒนธรรมหลงซาน
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
สุสานที่แหล่งโบราณคดีวัฒนธรรมหลงซาน ยุคเทาซี่
陶寺 4,300 -3,900 ปีก่อน
(2300 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล) มีการค้นพบวัตถุทองแดงที่มีลักษณะคล้ายเฟือง
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
วัตถุทองแดงที่มีลักษณะคล้ายเฟืองวัฒนธรรมหลงซาน ยุคเทาซี่
陶寺 4,300 -3,900 ปีก่อน
(2300 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล)
ปฏิทินผสมจันทรคติ-สุริยคติ โดยมีเดือนที่สิบสามแทรกอยู่ในวงกลมปีปกติ สามารถวัดเดือนจันทรคติ และสามารถวัดปีสุริยคติ 366 วันต่อปีพร้อมเดือนอธิกมาสอย่างเป็นระบบ ตำแหน่งของพระอาทิตย์ขึ้น พระอาทิตย์ตก และดวงดาวที่ขึ้นสูงสุด
ดังนั้น "ดาราศาสตร์ปฏิทินเป็นแรงผลักดันให้เกิดการประดิษฐ์การเขียนในประเทศจีน"
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
หอคอยทั้งสิบสามแห่งของชานกิลโลอาจเป็นหอดูดาวที่เก่าแก่ที่สุด 2,300 ปีก่อน
[ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช] ใน เปรู ทวีปอเมริกา ในวันเหมายัน ดวงอาทิตย์จะขึ้นด้านหลังหอคอยซ้ายสุดของชานกิลโล และขึ้นด้านหลังหอคอยแต่ละแห่งจนกระทั่งถึงหอคอยขวาสุดในอีกหกเดือนต่อมาในวันครีษมายัน
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
หอคอยทั้งสิบสามแห่งของชานกิลโล อาจเป็นหอดูดาวที่เก่าแก่ที่สุดที่รู้จักในทวีปอเมริกา ศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสต์ศักราช
วัฒนธรรมหลงซาน ยุคเทาซี่
陶寺 4,300 -3,900 ปีก่อน
(2300 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล) ค้นพบเครื่องดนตรีระฆังทองแดง เครื่องดนตรีที่ทำจากไม้และหนังจระเข้
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
ระฆังสำริด 陶寺 4,300 -3,900 ปีก่อน
(2300 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล)
ระฆังหิน 陶寺 4,300 -3,900 ปีก่อน
(2300 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล)
กลองดินเผา ยุคเทาซี 陶寺 4,300 -3,900 ปีก่อน
(2300 ปีก่อนคริสตกาลถึง 1900 ปีก่อนคริสตกาล)
พิณปาก 陶寺 4,000 ปีที่แล้ว [2,000 ปีก่อนคริสตกาล] มณฑลชานซี ประเทศจีน ( kouxian ) จาก แหล่ง โบราณคดีเถาซี
เชิงอรรถ
[ 1 ] ดีเอ็นเอโบราณเผยชิ้นส่วนสำคัญที่หายไปของประวัติศาสตร์มนุษยชาติ—สถาบันวิทยาศาสตร์แห่งประเทศจีน
[ 2 ] จีโนมมนุษย์โบราณเผยให้เห็นแง่มุมใหม่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของเอเชียตะวันออก
[ 3 ] การสร้างประวัติศาสตร์ทางพันธุกรรมของประชากรไซบีเรียและยุโรปตะวันออกเฉียงเหนือขึ้นใหม่
[ 4 ] การคัดเลือกโดยสภาพแวดล้อมในช่วงยุคน้ำแข็งครั้งสุดท้าย มีผลต่อการถ่ายทอดวิตามินดีและกรดไขมันจากแม่สู่ลูกผ่านทางน้ำนมแม่
[ 5 ] Liji : Li Yun - โครงการข้อความภาษาจีน
[ 6 ] การแพร่กระจายของการเกษตรข้าวฟ่างจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนไปยังตะวันออกไกลของรัสเซีย: การบูรณาการโบราณคดี พันธุศาสตร์ และภาษาศาสตร์
[ 7 ] การเพาะเลี้ยงปลาคาร์พในยุคหินใหม่ของจีนมีมานานกว่า 8,000 ปีแล้ว
[ 8 ] การใช้ข้าวฟ่างในยุคแรกในภาคเหนือของจีน
อ่านบทความเพิ่มเติม...
เปรียบเทียบยุคหินเก่าของจีน-กลางของจีน-ใหม่ของจีน-วัฒนธรรมจีน-อารยธรรมจีน vs แอฟริกา และตะวันตก กำเนิดมนุษย์ในประเทศจีน 2.4 ล้านปี vs แอฟริกา ยุคหินของจีน vs ตะวันตก ดินแดน中国, ชาว汉族
![[วศ. นฤพนธ์ เพ็งอ้น] กำเนิดมนุษย์ในประเทศจีน 2.4 ล้านปี vs แอฟริกา ยุคหินของจีน vs ตะวันตก ดินแดน中国, ชาว汉族
เปรียบเทียบยุคหินเก่าของจีน-กลางของจีน-ใหม่ของจีน-วัฒนธรรมจีน-อารยธรรมจีน vs แอฟริกา และต](https://t1.blockdit.com/photos/2026/02/6998995391d57c938eb0c003_800x0xcover_Zzwu_05m.jpg)
ฉินซีฮ่องเต้ทรงจัดตั้งระบบเมืองและมณฑล ครั้งแรกของโลก เมื่อ 221 ก่อนคริสตกาล
เมื่อ 221 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในรัชสมัยของฉินซีฮ่องเต้ ทรงจัดตั้งระบบเมืองและมณฑล (郡縣制 ระบบเขตปกครอง - จวิ้นเซี่ยนจื้อ)
ครั้งแรกของโลก เป็นระบบรวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลางที่นำมาใช้ครั้งแรกในประวัติศาสตร์โลก และประเทศจีน
![[วศ. นฤพนธ์ เพ็งอ้น] ฉินซีฮ่องเต้ทรงจัดตั้งระบบเมืองและมณฑล ครั้งแรกของโลก เมื่อ 221 ก่อนคริสตกาล
เมื่อ 221 ปีก่อนคริสต์ศักราช ในรัชสมัยของฉินซีฮ่องเต้ ทรงจัดตั้งระบบเมืองและมณฑล (郡縣制 ระบบเขตปกครอง - จวิ้นเซี่ย](https://t1.blockdit.com/photos/2026/02/699899f11e49dd0de870d794_800x0xcover_mFSIHakZ.jpg)
รถกลไกเฟืองทดกำลัง &หน้าไม้ยิงซ้ำอายุ 1,761ปีเครื่องบินกลไก&ใบพัด ไม้แกะสลักบินจีน 1,900 ปี
ยานพาหนะโบราณของจีนที่ใช้หลักการของกลไกเฟืองทดกำลังเพื่อระบุทิศทาง โดยใช้การบังคับเลี้ยวแบบเฟืองทดกำลังของล้อเพื่อขับเคลื่อนระบบเฟือง ทำให้รูปทรงไม้ชี้ไปในทิศทางที่กำหนดและไม่เกี่ยวข้องกับสนามแม่เหล็กโลก ไม่ว่ารถม้าจะพลิกคว่ำอย่างไร รูปปั้นไม้บนรถม้าก็ยังคงชี้ไปทางทิศใต้เสมอ คิดค้นโดยหม่าจุน "ถ้าไม่มีมาตรฐานน้ำหนักที่แน่นอน คุณจะสร้างแบบจำลองได้อย่างไร" หม่าจุนกล่าว
![[วศ. นฤพนธ์ เพ็งอ้น] รถกลไกเฟืองทดกำลัง &หน้าไม้ยิงซ้ำอายุ 1,761ปีเครื่องบินกลไก&ใบพัด ไม้แกะสลักบินจีน 1,900 ปี
ระหว่าง ค.ศ. 115 - ค.ศ. 126 เครื่องบินไม้แกะสลักบินได้ด้วยตัวเอง เป็นเครื่องบินที่ขับเคลื่อนด้วย](https://t1.blockdit.com/photos/2026/02/6982ee4c7116eb46df48070c_800x0xcover_WojVFt_w.jpg)
อุตสาหกรรม จำเป็นต้องมีสามสิ่ง ได้แก่ วัตถุดิบ แรงงาน และตลาดต่างประเทศ เช่น อุตสาหกรรมการทองเที่ยว
ประเทศจีน มีตลาดต่างประเทศตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซาง พบเบี้ยเปลือกหอยจากอินเดียใต้ และสมัยราชวงศ์ฮั่น
ผ่านการค้าผ้าไหม และเครื่องเซรามิกจีน ได้ส่งออกไปประเทศต่าง ๆ ผ่านเส้นทางสายไหมทางบกและทะเล
ประเทศจีนมีวัตถุดิบภายในประเทศ คือ หนอนไหม ซึ่งมีหลักฐานเป็นหยกแกะสลักรูปหนอนไหมกำลังชักใย เมื่อ 5,300 ปีก่อน
ประเทศจีน มีแรงงานจำนวนมากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก
![[วศ. นฤพนธ์ เพ็งอ้น] อุตสาหกรรมจีนโบราณ 1,800 ปีก่อน กังหานน้ำกระดูกมังกร
อุตสาหกรรม จำเป็นต้องมีสามสิ่ง ได้แก่ วัตถุดิบ แรงงาน และตลาดต่างประเทศ ประเทศจีน มีตลาดต่างประเทศตั้งแต่สมัยราชวงศ์ซาง พบเบี้ยเปลือกห](https://t1.blockdit.com/photos/2026/02/6982ed9923b23ced63828f6f_800x0xcover_WDkuzetA.jpg)
เมืองหลวง 6,000 ปี ของจีน [โต่วซาน] สร้างก่อนเมืองอูรุก อิรักและเมืองเมมฟิส อียิปต์
![[วศ. นฤพนธ์ เพ็งอ้น] เมืองหลวงแรกของจีน โต่วซาน 6,000 ปี คูน้ำ2 ชั้น กำแพงเมือง ก่อนเมืองเหลียงจู 5,300 ปี
เมืองโบราณโต่วซาน เมืองอู๋ซี มณฑลเจียงซู 6,000 ปี มีผังเมืองแบบ ”กำแพงสองชั้นสร้างจากดินเลส Loess](https://t1.blockdit.com/photos/2026/01/697c1e3dbddcbfef0ee06bd1_800x0xcover_-E2WAE77.jpg)
อักษรโบราณของชาว Dongyi 東夷 ประเทศจีน [เป็นบรรพบุรุษของชาว ชาวอี๋ Yi และชาวฮั่น] เกิดก่อนและร่วมยุคสมัยเดียวกับ อักษรของชาวสุเมเรียน อักษรอียิปต์
และอักษรโบราณของชาว Dongyi 東夷 ประเทศจีน อาจเป็นต้นกำเนิดของอักษรพยางค์ไบลอส อักษรฟีนิเชียน อักษรกรีก และอักษรละติน
ข้อสันนิษฐานใหม่ อักษรโบราณของชาว Dongyi 東夷 ประเทศจีน อาจเป็น "ต้นกำเนิดของอักษรละติน"
![[วศ. นฤพนธ์ เพ็งอ้น] ข้อสันนิษฐานใหม่ อักษรโบราณของชาวอี๋ Yi ประเทศจีน อาจเป็น ”บรรพบุรุษของอักษรละติน”
อักษรโบราณของชาวอี๋ Yiประเทศจีน เปรียบเทียบอักษรของชาวสุเมเรียน พบว่าอักษรโบราณของชาวอี๋ประเทศจีน อาจเป็](https://t1.blockdit.com/photos/2026/01/697c18e4f5fddbe4425c7494_800x0xcover_BYupQjNv.jpg)
มัมมี่จีนอายุ 12,000-4,000 ปี ซึ่งเก่าแก่กว่ามัมมี่อินคา 7,000 ปี และมัมมี่อียิปต์ 4,500ปีก่อน
มัมมี่จีนอายุมากกว่า 10,000 ปี การรมควันความร้อนอุณหภูมิต่ำแบบอบแห้ง
มัมมี่มณฑล กวางซี Guangxi ในเมืองหลี่อวี้พัว Liyupo กับเมืองฮุ่ยเย่าเทียน Huiyaotian
เผยให้เห็นเทคนิคการถนอมศพแบบ "การรมควันด้วยอุณหภูมิต่ำและควัน" ที่เก่าแก่ที่สุดในโลก ตรวจสอบโดยวิธีสเปกโทรสโกปีอินฟราเรดแบบฟูริเยร์ทรานส์ฟอร์ม [FTIR (Fourier Transform Infrared Spectroscopy)]
![[วศ. นฤพนธ์ เพ็งอ้น] มัมมี่จีนอายุ 12,000-4,000 ปี ซึ่งเก่าแก่กว่ามัมมี่อินคา 7,000 ปี และมัมมี่อียิปต์ 4,500ปีก่อน
มัมมี่จีนอายุมากกว่า 10,000 ปี การรมควันความร้อนอุณหภูมิต่ำแบบอบแห้ง
มัมมี่มณฑล กวางซี Guangxi ใน](https://t1.blockdit.com/photos/2026/02/69989c141e49dd0de871ae0a_800x0xcover_377k90Hm.jpg)
อ่านต่อเพิ่มเติม...
ลิงไพรเมต อะคิลลีส 55 ล้านปี ณ หมู่บ้านหลงหวางจิง เมืองหวังเจียเฉียว เมืองซงจื่อ มณฑลหูเป่ย ประเทศจีน เก่าแก่สุดในโลก
ดังนั้นลิงไพรเมตในประเทศจีน
และยูเรเซีย ค่อยๆ หายไป
ขณะเดียวกัน ลิงอะคิลลีส เมืองจิงโจวมณฑลหูเป่ย ประเทศจีน เมื่อ 55 ล้านปีก่อน ที่เหลือรอดได้ พัฒนาคู่ขนานเป็นโฮโมอิเร็กตัส มนุษย์ฮัวหลงตง และมนุษย์ปัจจุบันยุคต้น Jinniushan จินหนิวซาน เมื่อ 260,000 - 280,000 ปีก่อน และมนุษย์เดนิโซวาน
ที่มา Baidu Baike
#นฤพนธ์ เพ็งอ้น
แปลเรียบเรียงและตีความ
![[วศ. นฤพนธ์ เพ็งอ้น] ลิงอะคิลลีส 55 ล้านปี ณหมู่บ้านหลงหวางจิง เมืองหวังเจียเฉียว เมืองซงจื่อ มณฑลหูเป่ย ประเทศจีน
ชาวจีน Ni Xijunได้ค้นพบฟอสซิลไพรเมต โครงกระดูกลิงอะคิลลิสณ หมู่บ้านหลงหวางจิง เมืองหวังเจียเฉีย](https://t1.blockdit.com/photos/2026/02/699c40e3c95e16b825212489_800x0xcover_1iGVXDht.jpg)
- 6
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
