EP. 3 : คนที่อยู่เฉยไม่เป็น
ผ่านไปสามสัปดาห์
พ่ออาการดีขึ้นอย่างชัดเจนเมื่อเทียบกับวันที่ออกจากโรงพยาบาลวันแรก
พร้อมกับที่ชีวิตของผมเริ่มมีตารางใหม่
เจ็ดโมงเช้า
ชงน้ำข้น เตรียมอาหาร
แปดโมง
พาพ่อกินยา
เก้าโมง
พาพ่อฝึกเดิน ฝึกการออกเสียง
สิบโมง
ห้ามพ่อไม่ให้หาเรื่องซน
ซึ่งข้อสุดท้าย ยากที่สุด
"พ่อ หาอะไร" ผมถาม
ลุงสันติชะงัก
"..."
"...ถามทำไม"
"เห็นพ่อเดินเหมือนหาอะไร"
"เปล่า"
"งั้นเปิดลิ้นชักทำไม"
"..."
"...หาผ้าเช็ดมือ"
ผมเปิดลิ้นชักดู เห็นมีแต่
ไขควง
ประแจ
ค้อน
กับตลับเมตร
"..."
"พ่อ"
"ผ้าบ้านเราหน้าตาเหมือนประแจตั้งแต่เมื่อไหร่"
ข้าวปั้นที่ยืนอยู่ข้างหลัง หลุดหัวเราะทันที
ส่วนพ่อทำหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"..."
"...ผ้าซ่อนอยู่ข้างล่าง"
สุดท้ายพ่อก็คือพ่อ แถไปเรื่อย
ช่วงสาย
ระหว่างที่ผมกำลังกวาดบ้าน ผมได้ยินเสียงเปิดประตูบ้านเบาๆ
ผมหันไป เห็นพ่อกำลังจะย่องออกไปหน้าบ้าน
"พ่อ"
แกสะดุ้ง
"..."
"จะไปเดิน แบบ .... ฝึกกายภาพเอง"
"ทำไมถือค้อน"
"..."
"...เพิ่มน้ำหนัก"
ผมถึงกับหลุดหัวเราะ
"พ่อ ..... กลับเข้าบ้าน"
ลุงสันติถอนหายใจ
"..."
"...ลูกคนนี้"
"..."
"...รู้ทัน"
ข้าวปั้นเดินเข้ามาพร้อมถุงกาแฟ
"พี่"
"ตะกี้ ผมเฝ้าหน้าบ้าน"
"แต่ลุงแอบออกหลังบ้าน"
ผมหันไปมองพ่อทันที
"พ่อ"
"เมื่อกี้บอกจะฝึกเดินกายภาพ"
"ใช่"
"แล้วทำไมไปหลังบ้าน"
"..."
"...เดินอ้อม"
"จะได้ฝึกเดินเยอะขึ้นอีกหน่อย"
"..."
ผมยกมือขึ้น
"โอเค"
"พอ"
"ยอมแพ้ละ ไหน พ่อจะซ่อมอะไร มา เดี๋ยวผมทำให้"
"ไม่มีอะไร ไม่ซ่อมแล้วก็ได้"
"..."
ตอนบ่าย
ตอนพ่อผมงีบหลับ
ผมชวนข้าวปั้นไปจัดห้องเก็บของ
ตั้งใจว่าจะหาเตียงพับมาไว้ใช้ เผื่อช่วงที่ต้องนอนเฝ้าช่วงกลางวัน
แต่กลับเจอกล่องเหล็กใบใหญ่ที่ข้างในเต็มไปด้วยอัลบั้มรูปถ่ายเก่า
รูปงานก่อสร้าง
รูปบ้าน
รูปรถบรรทุก
รูปลูกน้องยืนถ่ายด้วยกันเกือบยี่สิบคน
และรูปหนึ่ง ที่ผมหยุดมองนานมาก
ผู้ชายวัยประมาณสี่สิบต้นๆ
ยืนยิ้มกว้างอยู่หน้าอาคารที่กำลังก่อสร้าง
เขาสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาว
แขนเสื้อพับขึ้น
มือถือแบบแปลน
ข้างๆ คือแม่กำลังอุ้มเด็กผู้ชายตัวเล็ก
ซึ่งเด็กคนนั้นคือผม
ผมหันไปถามข้าวปั้น
"เคยเห็นไหม"
ข้าวปั้นส่ายหน้า
"ลุงไม่ค่อยเปิดกล่องนี้"
"ทำไม"
"ไม่รู้ครับ"
"แต่เวลาหยิบออกมา"
"..."
"ลุงจะเงียบ"
ผมกำลังจะเก็บรูปกลับ แต่เสียงพ่อดังมาจากด้านหลัง
"อย่าเพิ่งเก็บ"
ผมหันไป เห็นพ่อเดินเข้ามาช้าๆ แล้วนั่งลงข้างกล่อง
แกหยิบรูปหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปออฟฟิศเก่า
ป้ายบริษัทตัวใหญ่
ลูกน้องเต็มห้อง
"..."
"เมื่อก่อน"
"...คนเยอะ"
ผมพยักหน้า
"..."
"ตอนนี้ ..... เหลือข้าวปั้นคนเดียว"
"คนเดียวก็เอาอยู่แล้วหน่าลุง เพราะผมเก่ง"
แล้วพวกเราก็หัวเราะพร้อมกันเสียงดังลั่นบ้าน
ผมหยิบอัลบั้มอีกเล่มขึ้นมา
ด้านในมีรูปบ้านหลังใหญ่ที่กรุงเทพฯ
ผมจำบ้านหลังนี้ได้
บ้านที่เคยอยู่ตอนเด็กจนถึงป.6
บ้านที่ธนาคารมายึด
ผมเงียบลงทันที
พ่อมองรูปใบนั้นอยู่พักใหญ่ ก่อนพูดเบา ๆ
"สวยเนอะ"
ผมไม่ได้ตอบ
เพราะในหัวผม บ้านหลังนั้นไม่เคยสวยเลย
เพราะมันคือบ้านที่ทำให้แม่หายไป
ตอนนั้นไม่มีใครรู้มาก่อนว่าแม่เป็นมะเร็ง
แต่หลังจากที่บ้านเราเกิดเรื่อง อยู่ๆแม่ก็แสดงอาการป่วยอย่างชัดเจน
ตอนนั้น พวกเราถึงได้รู้ว่าแม่เป็นมะเร็งระยะสุดท้ายแล้ว
ก่อนอาการจะทรุดลงอย่างรวดเร็ว
และแม่ก็จากพวกเราไป
ก่อนจะย้ายมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ขอนแก่นตามแผนเดิมที่วางไว้
ผมไม่อยากเปิดดูต่อแล้ว เลยบอกพ่อ
"เก็บเถอะพ่อ เดี๋ยวหาเก้าอี้พับไม่เสร็จซักที"
จากนั้น ก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก
ตกเย็น
ผมออกไปตลาดนัด
และแวะร้านขายยาร้านเดิม
ร้านขายยาที่ตอนนี้ผมแวะบ่อย จนสนิทกับเจ้าของร้านไปแล้ว
"พี่เอก"
คุณท้องฟ้ายิ้มสดใสเหมือนเดิม
"วันนี้คุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ"
"ดีขึ้นมากเลยครับ แต่เริ่มซน"
เธอหัวเราะ
"เข้าใจค่ะ"
ผมหัวเราะตาม
"ตอนนี้งานประจำของพี่ ไม่ใช่ดูแลคนไข้แล้ว"
"แต่กลายเป็นวิ่งไล่จับคนไข้"
เธอหัวเราะจนตาหยี
"เหนื่อยไหมคะ"
ผมคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ
"เหนื่อยครับ"
"แต่ก็ตลกดี"
เธอพยักหน้าเบาๆ ก่อนพูดประโยคหนึ่ง
"บางที .... คนแก่ไม่ได้ดื้อเพราะอยากเอาชนะ"
"แต่เพราะเขายังอยากรู้สึกว่า ตัวเองยังทำอะไรได้'"
ผมเงียบไป
ระหว่างนั้น ผมก็นึกถึงพ่อ ที่พยายามหาข้ออ้างถือค้อน
หาข้ออ้างถือไขควง
หาข้ออ้างออกจากบ้าน
ไม่ใช่เพราะแกไม่ฟังผม
แต่อาจเป็นเพราะ ตลอดชีวิตผู้ชายคนนี้ ไม่เคยหยุดทำงานเลย
แม้จะล้มกี่ครั้ง เขาก็ยังลุกขึ้นสู้ตลอด
แล้ววันหนึ่ง ทุกคนกลับบอกให้แก...
"อยู่เฉยๆ"
ซึ่งสำหรับพ่อ นี่อาจเป็นเรื่องยากที่สุดในชีวิตของแกแล้วก็ได้
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
