EP. 4 : คนที่คอยดูแลคนดูแล
ผ่านไปหนึ่งเดือน
ผมเริ่มชินกับชีวิตที่ขอนแก่น
เช้า...
ชงน้ำข้น
สาย...
พาพ่อเดิน
บ่าย...
ห้ามพ่อปีนอะไรสักอย่าง ก่อนจะเถียงกันจนพ่อหมดแรงไปงีบเอง
เย็น...
พาพ่อกินข้าว พร้องฟังพ่อบ่นเรื่องน้ำข้นอีกรอบ
ตารางชีวิตเหมือนเดิมทุกวัน
"พี่!"
ข้าวปั้นเดินเข้ามาพร้อมถุงปาท่องโก๋
"กินไหม"
ผมหยิบมาหนึ่งตัว
"ขอบใจ"
ข้าวปั้นมองผมอยู่พักหนึ่ง
"พี่"
"ครับ"
"พี่ยิ้มบ่อยขึ้นนะ"
ผมหยุดเคี้ยว
"..."
"เหรอ"
"ครับ"
"วันแรกที่มา"
"หน้าพี่เหมือนคนจะโดนสรรพากรมาตรวจ"
"..."
"ตอนนี้"
"..."
"เหมือนคนโดนตรวจเสร็จแล้ว"
ผมหัวเราะ "มันเป็นยังไงวะ"
"อันแรกเครียด"
"อันหลังโล่ง"
เสียงพ่อดังมาจากหน้าบ้าน "ข้าวปั้น!"
"มาช่วยลุงหน่อย!"
ข้าวปั้นถอนหายใจ
"เริ่มแล้ว"
ผมเดินตามออกไป เห็นพ่อกำลังยืนถือสายยาง
"จะทำอะไร"
"รดน้ำ"
ผมหันไปมองพื้น
เมื่อคืนฝนตกหนัก ต้นไม้ยังเปียกอยู่เลย
"พ่อ"
"ต้นไม้ยังไม่หิวน้ำ"
พ่อเถียงทันที
"แต่พ่อหิว"
"พ่อกินน้ำก๊อกรึไง"
ผมหัวเราะ
"ปิดก๊อกแล้วเข้าบ้านป่ะ"
พ่อทำตามอย่างโดยดี หรือจริงๆแล้วแค่หมดแรงจะเถียงมากกว่า
ข้าวปั้นสะกิดผม แล้วหันมาพูดเบา ๆ
"พี่"
"ช่วงนี้ลุงเริ่มโกหกเก่ง"
ผมหันไปตอบ
"ไม่เก่ง"
"โคตรไม่เนียน"
"แค่มั่นใจ"
คราวนี้ข้าวปั้นหลุดหัวเราะเสียงดัง
ตอนบ่าย
ThickenUp หมด
ผมขับรถออกไปซื้อที่ร้านเดิม
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป
เสียงคุ้นเคยที่ทำให้โลกสดใสก็ดังขึ้น
"สวัสดีค่ะ"
คุณท้องฟ้ายิ้มกว้างเหมือนเดิม
"วันนี้รับกระป๋องใหญ่เลยไหมคะ"
ผมหัวเราะ
"รู้ใจ"
"ช่วงนี้ขายดีค่ะ"
"ลูกหลานซื้อให้พ่อแม่เยอะ"
เธอยื่นใบเสร็จให้ก่อนถามขึ้นเบาๆ
"คุณพ่อเป็นยังไงบ้าง"
"ดีขึ้นมากเลยครับ แต่ยังดื้อเหมือนเดิม"
"ดีแล้วค่ะ"
อยู่ๆผมก็เหม่อ ก่อนเผลอพูดออกไป
"แต่พี่ ..... เริ่มเหนื่อย"
เธอไม่ได้ตอบทันที แต่กลับเดินไปหยิบน้ำจากตู้เย็นแล้วส่งมาให้
"น้ำเย็นๆค่ะพี่ ฟ้าเลี้ยง" ก่อนยิ้มกว้าง
ผมรีบส่ายหน้า
"ไม่เป็นไรครับ"
"เอาเหอะ จิบน้ำเย็นๆก่อนกลับบ้าน จะได้สดชื่นขึ้น"
ผมรับมาแบบยังเบลอๆ
ทั้งๆที่รู้ว่าเป็นน้ำขวดเล็กธรรมดา แต่ไม่รู้ทำไมมันกลับทำให้ผมรู้สึกดีมาก
ก่อนผมจะกลับ ท้องฟ้าพูดขึ้น
"พี่เอกคะ"
ผมหันกลับ
"ครับ"
"อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยนะคะ"
ผมหัวเราะเบาๆ
"พี่ยังไหวน่า"
เธอยิ้มกว้างให้อีกครั้ง
กลับถึงบ้าน
ผมเปิดประตู
เห็นพ่อนั่งอยู่หน้าทีวี กำลังดูรายการประกวดร้องเพลง
"พ่อ ดูอะไร"
"เด็กสมัยนี้"
"ร้องเพลงเก่งๆกันทั้งนั้น"
ผมนั่งลงข้างๆ
ผู้เข้าแข่งขันคนหนึ่งกำลังเล่าประวัติ
บ้านยากจน
ทำงานส่งตัวเองเรียน
ดูแลยาย
พ่อนั่งฟังเงียบๆ ก่อนพูดขึ้นเบาๆ
"..."
"เก่ง"
ผมพยักหน้า
"..."
"เด็กคนนี้"
"..."
"ไม่ยอมแพ้"
ผมเหลือบมองพ่อ
สีหน้าแกดูแปลกไปนิดหนึ่ง
เหมือนกำลังคิดอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดต่อ
ก่อนนอน
ผมเปิดโทรศัพท์
เห็นรูปที่แอบถ่ายพ่อตอนกำลังเถียงกับหมอ
รูปที่จูเนียร์นอนทับกองเอกสาร
รูปข้าวปั้นกำลังหัวเราะ
ผมเลื่อนดูไปเรื่อยๆ
แล้วเพิ่งสังเกตว่า ตั้งแต่กลับมาอยู่ขอนแก่นรูปในมือถือผม
ไม่มีรูปตึก
ไม่มีรูปตัวเลข
ไม่มีรูปห้องประชุม
มีแต่ .... รูปคน
ผมหัวเราะกับตัวเองเบาๆ
เมื่อก่อน ผมเคยคิดว่าการหยุดงานนานขนาดนี้ เป็นอะไรที่เสียเวลา และไร้ค่า
แต่ตอนนี้ผมเริ่มไม่แน่ใจ ว่าเมื่อก่อนคิดถูกไหม
เพราะบางที ช่วงเวลาที่มีค่าที่สุดในชีวิต อาจเป็นช่วงที่เรา "ยอมหยุด"
เพื่ออยู่กับคนที่สำคัญที่สุดจริงๆ
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
