EP. 5 : เบื้องหลังของผู้ชายที่พูดเสียงดัง
ผมเคยเบื่อพ่อมาตลอดเรื่องที่พ่อเป็นคนเสียงดัง
ไม่ใช่ดังธรรมดา
แต่ดังแบบ...
ถ้าถามว่า
"กินข้าวไหม"
บ้านที่อยู่ท้ายซอยก็ยังตอบได้
ตอนเด็กๆ
ผมเคยอายเวลาเดินตลาดกับพ่อ
แกคุยกับแม่ค้าร้านหมู เสียงดัง
คุยกับคนขายผัก ก็เสียงดัง
คุยกับคนรู้จัก ยิ่งเสียงดัง
จนผมเคยถาม
"พ่อ พูดเบาๆ ไม่ได้เหรอ"
พ่อหัวเราะ
"ไม่ได้"
"ทำไม"
"มันชิน"
ตอนนั้นผมก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ
เช้าวันนี้
พ่อกำลังยืนเถียงกับจูเนียร์
"ลงมา!"
แมวส้มยืนอยู่บนกำแพง ทำหูทวนลม ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
"เมี้ยว"
พ่อชี้นิ้ว
"..."
"เดี๋ยวตก!"
จูเนียร์เดินต่อ ไม่สนใจพ่อ
ผมหัวเราะ
"พ่อ"
"มันเป็นแมว มันปีนเก่งกว่าพ่อ"
พ่อหันมามอง
"...อย่าประมาท"
"เพราะมันอ้วน"
ข้าวปั้นหลุดหัวเราะ
"ลุง"
"แมวไม่ตกหรอก แต่ลุงอ่ะจะตกอีกถ้าฝืนไปปีนตามมันหน่ะ"
ช่วงบ่าย
วันนี้ข้าวปั้นขอกลับบ้านก่อน
เราสองพ่อลูกเลยมานั่งดูทีวีอยู่ด้วยกัน
รายการประกวดร้องเพลงรายการโปรดของพ่อกำลังออกอากาศ
ก่อนขึ้นเวที
พิธีกรถามผู้เข้าแข่งขันวัยยี่สิบต้น ๆ
"อะไรคืออุปสรรคที่หนักที่สุดในชีวิต"
เด็กคนนั้นเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนตอบ
"ผมโดนพ่อเลี้ยงทำร้ายครับ"
ทั้งห้องส่งในรายการเงียบลง
แล้วเล่าต่อว่าเคยโดนตี โดนด่า
จนวันหนึ่งหนีออกจากบ้านมาเริ่มต้นชีวิตใหม่
ผมหันไปจะชวนพ่อคุย แต่ต้องชะงัก
พ่อน้ำตาไหล!!!
แกเงียบ ..... เงียบผิดปกติ
ผ่านไปสักพักผมเห็นหยดน้ำตกลงบนหลังมือแก
ผมตกใจหนักกว่าเดิม
"พ่อ!!!"
พ่อรีบยกมือเช็ดหน้า
"ตอนเด็กๆพ่อก็เคยโดน"
"..."
"โดนพ่อเลี้ยงตี"
"..."
ผมเหวอไปเลย เรื่องนี้ผมก็ไม่เคยรู้มาก่อน
พอตั้งสติได้ ผมรีบปิดทีวี
พ่อดูจะตั้งสติได้แล้วเหมือนกัน พ่อก็เล่าต่อ แม้เสียงจะยังสั่นๆอยู่
"ตอนนั้น พ่อพาน้องๆไปเล่นกลางทุ่งนา"
"น้องต่างพ่อหน่ะ"
"แล้วน้องลื่น เป็นแผลถลอกยาวเลย"
"กลับมาถึงบ้าน พ่อเลี้ยงตีพ่อแรงมาก"
"มันไม่ใช่แค่การทำโทษ แต่มันคือการซ้อมแล้ว"
ผมยังอึ้งอยู่ เพราะพ่อไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ผมเห็นมาก่อน
หรือเพราะตอนนี้พอพ่อเริ่มแก่ แกเลยแสดงอารมณ์สะเทือนใจได้ง่าย เหมือนกลับไปเป็นเด็กๆ
ผ่านไปครู่ใหญ่ พ่อถึงเล่าต่อ
"แล้วพ่อก็หนี"
ผมพยักหน้าช้าๆ เริ่มหายเหวอบ้างแล้ว
"ตอนนั้นพ่ออายุ 11 เอง พ่อหนีขึ้นรถไฟ มาขออยู่กับน้าที่นี่"
"น้า..."
พ่อยิ้ม
"น้าของพ่อใจดีที่สุด"
"ให้ข้าวกิน"
"ให้ที่นอน"
"ไม่เคยถามหรือพูดจาทำร้ายจิตใจ ว่าทำไมถึงหนีมา"
"แกแค่บอกว่า"
"'มาอยู่ที่นี่กับน้านะ ต่อไปนี้ที่นี่คือบ้านใหม่ของหนูนะลูก"
ผมมองหน้าพ่อนานมาก
ภาพที่ผมเคยมีต่อพ่อ เริ่มสั่นคลอน
แล้วผมก็ค่อยๆดึงพ่อเข้ามากอด
ซึ่งตั้งแต่จำความได้ ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ขอนแก่น ผมก็ไม่เคยกอดพ่ออีกเลย
แต่นี่เป็นครั้งแรก ที่ผมรู้สึกอยากกอดพ่อ อยากกอดมากจริงๆ
หลังจากที่พ่อเริ่มดีขึ้น พ่อค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา
"ตั้งแต่นั้นมา พ่อก็รักขอนแก่น"
"ทุกครั้งที่เหนื่อย ก็กลับมาที่นี่"
"มาหาน้า"
"ขนาดตอนหลัง น้าไม่อยู่แล้ว ก็ยังมา"
วินาทีนั้น ผมนึกได้ทันที
แม้แต่ตอนที่ธุรกิจเจ๊ง พ่อก็เลือกกลับขอนแก่น
ไม่อยู่กรุงเทพฯต่อ
ตอนนั้นผมเคยคิดว่า แกชอบหนีปัญหา
แต่วันนี้ ผมเริ่มเข้าใจแล้วว่า สำหรับพ่อ ที่นี่ ไม่ใช่ที่สำหรับหนี
แต่ที่นี่ คือ บ้าน
บรรยากาศเงียบอยู่พักใหญ่ ก่อนจูเนียร์จะกระโดดขึ้นมานั่งบนตักพ่อ
"เมี้ยว"
พ่อก้มลงลูบหัวมัน ก่อนหัวเราะทั้งน้ำตา
"..."
"เอ็งก็ปลอบคนเป็นด้วยเหรอ"
ผมหัวเราะ
"พ่อ"
"มันหิว"
จูเนียร์ร้องอีกที แล้วกระโดดลงจากตัก
จากนั้นก็เดินไปหยุดหน้าชามอาหารเหมือนเดิม
พ่อส่ายหน้า
"...หมดกัน"
"อุตส่าห์ชม"
"พ่อโดนแมวช็อตฟีล" ผมหัวเราะ
เราสองพ่อลูกหัวเราะลั่น ทั้งที่เมื่อกี้ยังน้ำตาซึมกันอยู่เลย
คืนนั้น
ผมนอนไม่หลับ
ตลอดสี่สิบเอ็ดปีที่ผ่านมา ผมรู้จักพ่อ ในฐานะพ่อของผม
พ่อที่ยอมคนจนธุรกิจเจ๊ง
พ่อที่ชอบพูดเสียงดังไว้ก่อน แต่ก็ไม่เด็ดขาดซักเรื่อง
พ่อที่ทำให้ผมใจสลาย ตอนที่แม่จากไป เพราะผมสนิทกับแม่ที่สุด
แต่วันนี้ ผมรู้จักพ่อ ในอีกด้านที่ผมไม่เคยเห็น
ก่อนจะเป็นพ่อของผม ผู้ชายคนนี้เคยเป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่มีปมใหญ่ในชีวิต
เด็กที่เคยถูกทำร้าย
เด็กที่ต้องหนีขึ้นรถไฟ
เด็กที่ไม่มีบ้านให้กลับ
เด็กที่พูดจาเสียงดังเหมือนจะข่มคนอื่น
ทั้งที่จริงๆแล้ว เด็กคนนั้นกำลังข่มความกลัวที่อยู่ในใจของตัวเองต่างหาก
เพราะเด็กคนนี้ เคยมีปมเรื่องการถูกทำร้ายร่างกาย เลยคิดเอาเองว่า ถ้าทำเสียงดัง ทำตัวให้น่ากลัวไว้ก่อน ก็จะไม่มีใครกล้ามารังแก ทั้งที่จริงตัวเองขี้ใจอ่อนที่สุด
และอีกเรื่อง ที่ผมก็เพิ่งเข้าใจที่มาที่ไป ว่าทำไมพ่อถึงรักขอนแก่นมาก
เพราะสำหรับผม ขอนแก่น คือบ้านที่ย้ายมา
แต่สำหรับพ่อ ขอนแก่น คือบ้านหลังแรก
ที่มีคนบอกว่า "อยู่ที่นี่นะ"
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
