EP. 6 : วันหยุดของคนดูแล
วันนี้เป็นวันนัดทำ CT Scan เพื่อตรวจสอบรอยเลือดที่อยู่ในสมองอีกครั้งว่าหายไปหรือไม่
แม้อาการพ่อจะดีขึ้นมาก พูดชัดเหมือนเดิม สำลักน้อยลง และทรงตัวได้ปกติเกือบเหมือนก่อนเกิดอุบัติเหตุ แต่ผมก็ยังไม่วางใจ ก็ยังให้แกใช้ไม้เท้าช่วยพยุงไว้ตลอดเวลาอยู่ดี
สุดท้าย ผลตรวจวันนี้เป็นที่น่าพอใจ
ก้อนเลือด 3 ก้อนในสมอง สลายไปเองตามธรรมชาติแล้ว
หมอให้แค่วิตามินที่เน้นการดูแลเรื่องระบบประสาท และสมองมากินอีก 1 เดือน จากนั้น หมอบอกว่าไม่ต้องมาแล้วก็ได้
"ผมไม่ทำนัดครั้งต่อไปแล้วนะครับพี่ ยินดีด้วยนะครับ" หมอยิ้มกว้าง แม้สีหน้าจะดูแอบเหนื่อยอยู่
"ส่วนคุณลุง ก็อย่าซนอีกนะครับ ไม่อยากเจอคุณลุงที่นี่บ่อยๆนะ" หมอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพร้อมหัวเราะเบาๆ
"เข็ดแล้วหมอ ไม่ปีนอีกแล้ว นอนโรงพยาบาลมันทรมานมาก" พ่อผมรีบตอบ
ส่วนผมคิดในใจ "ให้มันจริงเหอะ เมื่อวานยังพยายามจะปีนกำแพงตามจูเนียร์อยู่เลย" พร้อมแอบยิ้มนิดๆ
พอกลับถึงบ้าน ผมก็เห็นประตูรั้วเปิดอยู่
สงสัยข้าวปั้นจะมาแล้ว
"พี่เอก"
ข้าวปั้นที่เพิ่งจอดรถมอเตอร์ไซด์เสร็จ เดินมาช่วยเอกหยิบถุงกับข้าวออกจากท้ายรถ
"วันนี้ผมอยู่กับลุงเอง"
ผมหันไปมองแบบงงๆ คิดในใจว่าทุกทีก็อยู่ด้วยกันสามคนอยู่แล้วนี่
"ผมว่า พี่ออกไปข้างนอก พักผ่อนบ้างเหอะ"
ผมหัวเราะ
"จะให้พี่ไปไหน นี่มันวันธรรมดา เพื่อนสมัยมัธยมพี่แต่ละคนมันก็ไปทำงานกันหมด"
"ก็ .... " ข้าวปั้นเกาหัว ทำหน้าคิดนิดหนึ่ง ก่อนยิ้มกรุ้มกริ่มแล้วตอบ
"ที่ไหนก็ได้ .... อย่างเช่น ร้านขายยา"
"แค่ก!!! "
ผมสำลักโอเลี้ยงที่ซื้อมาจากตลาด ที่กำลังดูดอยู่เพลินๆ
พ่อหันมามอง ทำหน้าสนใจ
"เอกจะไปซื้อยาเหรอลูก เป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า"
"ไอ้เด็กนี่" ผมหันไปหาข้าวปั้น แล้วพูดเบาๆ แบบกัดฟันพูดให้เสียงลอดออกมาแค่นิดหน่อย
"ผมหมายถึง มันมีคาเฟ่เปิดใหม่อยู่ข้างร้านขายยา ที่พี่เอกไปแวะประจำไง"
"เผื่อเพื่อนพี่คนไหนทำงานอยู่ใกล้ๆร้านนั้น เค้าจะได้แวะมากินกาแฟกับพี่สะดวกหน่อย"
เจ้าเด็กจอมวางแผนยังยิ้มกรุ่มกริ่มไม่เลิก
ว่าแต่มันรู้ได้ไงวะ ว่าผมแวะไปร้านขายยาของท้องฟ้าบ่อย
พอพ่อดีขึ้น ไม่ได้ต้องซื้อ ThickenUp บ่อยๆ ผมก็ยังคงแวะไปที่นั่น
ซื้อยาดมบ้าง
ยาหม่องบ้าง
สำลีบ้าง
แอลกอฮลล์บ้าง
ยาแก้แพ้บ้าง
"เห็นไหม มีแต่ของจำเป็นที่ต้องซื้อทั้งนั้น ไม่ใช่ว่าแค่อยากเจอเจ้าของร้านสักหน่อย" ผมแอบหาเหตุผลให้ตัวเองในใจ แต่ไม่กล้าพูดต่อหน้าพ่อ
"ไปเหอะพี่"
"เวลาอยู่บ้าน พี่ชอบทำหน้าเหมือนคนติดหนี้"
ผมหัวเราะก่อนตอบ "พี่ไม่มีหนี้"
"แต่หน้าพี่มี"
พ่อพยักหน้าเห็นด้วยอย่างแรง
สุดท้าย ผมก็ยอมออกจากบ้าน โดยมีเงื่อนไขเดียวที่ข้าวปั้นต้องเอาพ่อให้อยู่ระหว่างที่ผมออกไปข้างนอก คือ
"ห้ามปีน"
พ่อยกมือขึ้น
"พ่อสัญญา"
ข้าวปั้นยกมือขึ้นอีกคน
"ผมเฝ้าอยู่ครับ ไม่ต้องห่วง"
ผมมองทั้งหน้าทั้งคู่
แม้จะคิดในใจว่า "ไม่ค่อยไว้ใจเลยแฮะ" แต่ก็ตัดสินใจลองปล่อยดู
15 นาทีต่อมา ผมเปิดประตูร้านขายยา
"พี่เอก" ท้องฟ้ายิ้ม
"วันนี้รับอะไรดีคะ"
ผมเกาหัวเล็กน้อย ก่อนตอบ
"ไม่มีอะไรหรอก พอดีเห็นคาเฟ่เปิดใหม่ เลยว่าจะมาลองชิมกาแฟที่นี่ก่อนกลับบ้าน"
ผมโกหก ที่จริงเพิ่งออกจากบ้านมาเมื่อกี้
"แต่สมองมันชินกับการแวะซื้อยานี่สิ เลยเปิดประตูเข้าร้านนี้เฉย"
เธอหัวเราะ
"ดีเลยพี่ วันนี้ฟ้าเห็นหน้าร้านเค้าแปะป้ายว่ามีโปร 1 แถม1"
"งั้นฟ้าว่า ฟ้าปิดร้านแปบนึง แล้วเราไปกินกาแฟกัน จะได้ไปใช้โปรเค้าด้วย"
ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมาก
ตอนนี้ผมกับฟ้า มานั่งอยู่ในคาเฟ่เรียบร้อยแล้ว
พร้อมกับมีอเมริกาโน่เย็น คั่วอ่อน Taste Note แบบ Fruity 1 แก้ว และ แบบ Floral อีกหนึ่งแก้ววางอยู่บนโต๊ะเรา
วันนี้ฟ้าคุยสนุกมาก
ฟ้าเล่าเรื่องราวของเธอให้ฟังหลายเรื่อง
เธอเคยเป็นดีเทลยาอยู่ในกรุงเทพฯหลายปี ก่อนกลับมาเปิดร้านขายยาที่บ้าน เพราะพี่สาวย้ายไปอยู่กับสามีที่ฝรั่งเศส เลยต้องกลับมาเป็นกำลังหลักในการดูแลแม่ กับป้า
"บ้านฟ้าเป็นบ้านหญิงล้วนค่ะพี่เอก คุณพ่อฟ้าเสียไปตั้งแต่ฟ้าเด็กแล้ว"
เธอยิ้มอย่างอารมณ์ดี เมื่อพูดถึงเรื่องราวในครอบครัวหลังย้ายกลับมาอยู่ที่บ้าน
ส่วนผม ก็เล่าเรื่องราวของตัวเองให้ฟังบ้าง
ทั้งเรื่องราวในวัยเด็ก ก่อนย้ายมาอยู่ขอนแก่น
เรื่องงานสมัยอยู่กรุงเทพฯ
เรื่องพ่อ ที่เกิดอุบัติเหตุตกหลังคา จนผมต้องย้ายมาที่นี่กะทันหัน แต่ยังทำงานให้บริษัทในลักษณะของ Remote job
และเรื่องสุดท้าย เรื่องที่อยู่ในใจ และไม่เคยเล่าให้ใครฟัง แต่กล้าเล่าให้เพื่อนใหม่อย่างท้องฟ้าฟังแบบไม่รู้ตัว
อาจเพราะสายตาที่นั่งฟังอย่างตั้งใจของท้องฟ้า มันทำให้ผมเผลอเล่า
"ที่จริง ก่อนหน้านี้พี่มีกำแพงกับพ่อเยอะมาก"
"ในใจพี่ก็แอบโทษพ่อมาตลอดแหละ ว่าพ่อเป็นสาเหตุที่ทำให้พี่เสียแม่ไป"
พอพูดถึงประโยคนี้ ผมรู้สึกเหมือนมีก้อนน้ำตามาเอ่อใกล้ดวงตา รู้สึกจุกอก แต่ก็ยังกลืนมันลงไปได้ ไม่ถึงกับระเบิดออกมา
อาจเพราะผมโตแล้วมั้ง ประกอบกับเหตุการณ์หลายๆอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างผมกับพ่อในช่วงนี้ ที่ทำให้ความรู้สึกของผมมันคลายลงกว่าแต่ก่อนเยอะ
"ก่อนกลับมาอยู่ขอนแก่นรอบนี้ พี่เคยอยู่กับพ่อสองคนจริงๆแค่ 6 ปีเอง แค่ช่วง ม.หนึ่งถึงม.หก"
"ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัย พี่ตั้งใจเลือกสอบชิงทุนไปเรียนกรุงเทพฯ เพื่อจะได้ไปไกลๆจากพ่อ"
เธอพยักหน้าอย่างเข้าใจ
"แต่สุดท้าย ตอนนี้ พี่ก็กลับมาอยู่กับพ่ออยู่ดี"
"มันเหมือนเป็นจังหวะชีวิตเหมือนกันเนอะ ที่ทำให้พี่ได้เจอเหตุการณ์นี้"
"จนพี่ได้มีเวลาทำความเข้าใจโลกของพ่อ ได้เห็นด้านที่พี่ไม่เคยเห็น"
"มันเหมือนกับว่า การกลับมาดูแลพ่อครั้งนี้ ทำให้คนที่เคยนั่งคนละฝั่งโต๊ะกับพ่อ แบบพี่ ได้มีโอกาสนั่งข้างๆพ่อ และมองเหตุการณ์หลายอย่างจากฝั่งเดียวกันบ้าง"
พอผมพูดถึงตรงนี้ ผมกลับยิ้มได้
ยิ้มแบบยิ้มจริงๆ ออกมาจากใจไม่ได้ฝืน
และฟ้าก็ยิ้มตามผมแบบเข้าใจ
ก่อนที่สักพัก เราสองคนจะเปลี่ยนไปคุยเรื่องกาแฟ ที่ฟ้าเองก็เพิ่งซื้อเครื่องดริปมาใหม่ และเราก็ไปยืนเลือกเมล็ดกาแฟคั่วกลางที่ทางร้านเอามาขาย
เผลอแปบเดียว ผมกับฟ้าก็นั่งคุยกันจนร้านปิด
ตอนแรกฟ้าบอกจะเลี้ยงกาแฟผมให้ได้ เธอบอกอยากเลี้ยงขอบคุณลูกค้า Top Spender แบบผม
แต่ผมไม่ยอม และแอบไปจ่ายก่อนตอนอ้างว่าจะไปเข้าห้องน้ำ
"วันนี้สนุกจัง ไว้วันไหนพี่เอกว่างอีก เราไปตระเวนหาคาเฟ่ใหม่ๆกันนะพี่" เธอยิ้มกว้างจนตาหยีแบบที่เคยทำทุกครั้งก่อนแยกย้าย
ผมกลับถึงบ้านช่วงเย็น
สิ่งแรกที่เห็น
คือจูเนียร์กำลังนอนแผ่บนพื้น
ข้างๆ มีซองขนมแมวซองเปล่าวางอยู่
ผมหันไปมองพ่อ
"พ่อ..."
"ให้ขนมอีกแล้วใช่ไหม"
พ่อทำหน้าเฉย
"เปล่า"
ข้าวปั้นยกมือทันที
"ลุงให้ครับ"
"พ่อ"
"หมอบอกให้มันลดน้ำหนักนะพ่อ"
พ่อเถียง
"หื้มมมม อย่าไปเชื่อหมอมาก"
"ความสุขมันต้องมาก่อน"
"แล้วการกิน มันคือความสุขของแมว"
"แมวสุขภาพดี คือแมวที่มีความสุข จะอ้วนขึ้นบ้างนิดๆหน่อยๆ ก็ไม่เป็นไรหรอกน่า"
ผมหัวเราะกับเหตุผลของพ่อ
"ก็เดี๋ยวมันอ้วน"
"ก็ให้ออกกำลังกายเอา"
ผมหันไปมองจูเนียร์
มันยังนอนพุงกางเหมือนเดิม ไม่ขยับแม้แต่หาง
ข้าวปั้นส่ายหน้า ก่อนหัวเราะตาม
คืนนั้น
ผมนั่งเล่นอยู่หน้าบ้าน
ลมเย็นพัดผ่าน
แล้วพ่อก็เดินมานั่งข้าง ๆ
พ่อเงียบอยู่พักหนึ่ง ก่อนพูดขึ้น
"วันนี้ดูสดใสขึ้นนะ"
ผมหันไปมอง ก่อนพ่อจะพูดขึ้นอีก
"ดีแล้วลูก"
ผมยิ้มบางๆ
"ไม่ต้องเฝ้าพ่อทุกวันก็ได้ ออกไปเที่ยวบ้าง"
"ถึงพ่อจะแก่ แต่พ่อก็ยังไม่รีบหนีเอ็งไปไหนนะเอก"
ผมหัวเราะ
ไม่รู้ว่าพ่อตั้งใจปลอบ หรือเล่นมุก
แต่คืนนั้น ผมรู้สึกใจฟูขึ้นมาจริงๆ
ไม่ใช่เพราะวันนี้ผมได้ออกไปนั่งคาเฟ่กับฟ้า
แต่กลับเป็นตอนที่กลับมาแล้วเห็นพ่อยิ้ม เพราะดีใจมากที่เห็นสีหน้าของผมดีขึ้นกว่าทุกวัน
ผู้ชายที่ผมพยายามดูแลมาตลอด แกก็แอบสังเกตผมอยู่ตลอดเวลาเหมือนกันนะ
และแกก็เป็นคนที่อยากให้ผมมีความสุขมากๆ มากที่สุดคนหนึ่ง
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
